Η Ντίσνεϊ, ο Ατατούρκ και το δίκιο των λαών

Από το 1928, που είναι 95 χρόνια τώρα, η εταιρεία Ντίσνεϊ έχει καταφέρει να είναι μια τεράστια παγκόσμια αυτοκρατορία θεάματος και βέβαια ακόμα πιο τεράστια οικονομική αυτοκρατορία, που δεν έχει αλλάξει χέρια και που καταφέρνει να προσαρμόζεται στην κάθε εποχή. Δεν ανακατεύεται με τα πολιτικά, δε βγάζει ποτέ ταινίες «ακατάλληλες» –γι’ αυτό ό,τι έχει σε «ακατάλληλο» το βγάζει από θυγατρικές εταιρείες– και είναι η εταιρεία που καθιέρωσε τον όρο «οικογενειακή ψυχαγωγία». Όλα αυτά από το 1928, που έκανε την πρώτη εμφάνιση ο Μίκι Μάους. Και εννοείται πως είναι πάντα προσεκτική η Ντίσνεϊ στα πάντα…

Ο Κεμάλ Ατατούρκ υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του 20ού αιώνα. Κατόρθωσε από τα ερείπια μιας αυτοκρατορίας, να φτιάξει ένα σύγχρονο, σχεδόν ευρωπαϊκό, κράτος. Άνθρωπος όμορφος και γοητευτικός, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, με πολλά προσωπικά πάθη – αν θυμάμαι καλά πέθανε από κίρρωση του ήπατος. Έφτιαξε από την αρχή ένα κράτος πολύ μακριά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά και από άλλα μουσουλμανικά κράτη της εποχής – οι άνδρες χωρίς φέσι και οι γυναίκες χωρίς φερετζέ ήταν οι πρώτες αλλαγές.

Όμως, το έδαφος αυτής της μοντέρνας χώρας που έφτιαξε ο Κεμάλ Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων) ήταν ποτισμένο βαθιά με αίμα πηχτό και καυτό, με ανθρώπινα κορμιά που χόρταιναν τα όρνια, με καμένες πόλεις και κατεστραμμένους πολιτισμούς, γενοκτονίες, σφαγές και πάνω απ’ όλα με την καταστροφή της Σμύρνης…

Και ξαφνικά, πριν από λίγο καιρό η Ντίσνεϊ ανακοίνωσε πως τέλη Οκτωβρίου, στην πλατφόρμα της θα μεταδώσει μια μίνι σειρά έξι επεισοδίων, με θέμα τη ζωή του Κεμάλ. Και τι έγινε τότε;

Πήγαν οι εκπρόσωποι των Αρμενίων στο Χόλιγουντ και ζήτησαν από την Ντίσνεϊ να μη μεταδοθεί, γιατί ο Κεμάλ ήταν ένας αιμοσταγής δικτάτορας κ.λπ. κ.λπ. Και η Ντίσνεϊ απέσυρε τη σειρά, λέγοντας «δε θα τη μεταδώσουμε». Το τι γίνεται αυτή τη στιγμή στην Τουρκία είναι γνωστό: μέχρι και πολιτικοί βγήκαν στην Τουρκία και μέσω ίντερνετ έβρισαν την Ντίσνεϊ και ζήτησαν από τον τουρκικό λαό να ακυρώσει τις συνδρομές στην πλατφόρμα της.

Και να σκεφτεί κανείς ότι οι Αρμένιοι στην ουσία δεν έχουν κράτος με δόξα, δύναμη κ.λπ. Ο,τι κάνουν το κάνουν μόνοι τους, όπως μόνοι τους τόσα χρόνια κατάφεραν να αναγνωριστεί η γενοκτονία τους το 1915 από τους Τούρκους –αντίθετα με έναν πρώην υπουργό Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθούσε να μας πείσει πως των Ποντίων δεν ήταν γενοκτονία από τους Τούρκους, σύμφωνα με την ακριβή ετυμολογία της λέξης!

Όταν οι λαοί είναι ενωμένοι σα γροθιά, το βρίσκουν το δίκιο τους, ακόμα κι αν τα βάζουν με δράκους, ακόμα κι αν είναι σπαρμένοι στα πέρατα της γης. Ενώ εμείς έχουμε μια γροθιά και ένα δίκιο ο καθένας για τον εαυτό του… Αλλά ας μη συνεχίσω, ελπίζω αυτή η ιστορία της Ντίσνεϊ, που πρέπει να της πούμε ένα μπράβο, να γίνει μάθημα.