Φωλίτσα σε γλάστρα

Ιούλιος, δεύτερη μέρα διακοπών. Βγήκα στην αυλή να περιποιηθώ καμιά δεκαριά φυτά σε γλαστράκια∙ γεράνια κυρίως, που αντέχουν, κάνουν και ωραία λουλούδια! Ενα από τα γλαστράκια, ένα πελαργκόνι, τοποθετημένο σε μεταλλικό πλέγμα, κρεμασμένο στον τοίχο. Σήκωσα το χέρι να κόψω τρία-τέσσερα φυλλαράκια ξεραμένα.

Σκάλισα και μες στη γλάστρα να καθαρίσω το χώμα και άγγιξα κάτι απαλό! Ξαφνιάστηκα. Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών. Κοίταξα καλύτερα και έκπληκτος (από τις εκπλήξεις που σε κερνάει σπάνια η ζωή, στην απόλυτη, μεγαλειώδη κυριολεξία της) είδα, σαν μια πουπουλένια μπάλα, τέσσερα πουλάκια, τέσσερις νεοσσούς κουρνιασμένους στην πλεχτή φωλίτσα τους∙ όλοι μαζί όσο η χούφτα μου!

Δεν πρέπει να είχαν σκάσει από το αυγό πρωτύτερα από δυο-τρεις μέρες, υπολόγισα. Και μάλλον ήταν πουλάκια ωδικά, όπως κατάλαβα από ένα πουλί που πετάριζε ξέφρενα γύρω από τη φωλιά και καλούσε απελπισμένα (το ταίρι του, όπως αποδείχτηκε) με φωνή… ωδείου. Ηταν η μάνα.

Δεν θυμάμαι άλλη φορά να έχω βρεθεί σε ανάλογη θέση: ευχάριστη και συγχρόνως δυσάρεστη, χαρούμενος όσο δεν λέγεται, αλλά και αμήχανος όσο δεν περιγράφεται. Εκανα όσο πιο γρήγορα μπορούσα τις δουλειές στην αυλή, έκλεισα την πόρτα, κλείστηκα στο σπίτι (έβρεχε εν τω μεταξύ εκείνες τις ημέρες) και κάνοντας στην αυλή τα εντελώς απαραίτητα (μπαινόβγαινα φέρ’ ειπείν στο σπίτι), άφησα την αυλή να εξελιχθεί, κατά φύσιν, σε… βρεφικό σταθμό νεοσσών.

Εριχνα όμως, μπαίνοντας και βγαίνοντας, πεταχτές ματιές στο πελαργκόνι: Πρώτη μέρα, δεύτερη, τρίτη… τα πουλάκια ήταν εκεί∙ είχαν μάλιστα ανοίξει περισσότερο τα ματάκια και σαν να μου φάνηκε (το ήθελα προφανώς!) πως με κοιτούσαν με οικειότητα!

Την τέταρτη μέρα, προς το μεσημέρι, είδα ότι το ένα από τα τρία έλειπε. Μία ώρα μετά έλειπε ακόμα ένα. Μέχρι νωρίς το απόγευμα, η πουλομάνα, έχοντας, ασφαλώς, ετοιμάσει άλλη φωλιά, είχε μεταφέρει και τα τέσσερα μωρά της σε ασφαλέστερο μέρος. Δεν την έπεισε η σκόπιμη απουσία μου για την καλή μου διάθεση!

Μου έμεινε όμως η χαρά ότι παρέστην, έστω για τρεις μέρες (δεν είναι και λίγες!) σε μια από τις ιερότερες τελετουργίες της φύσης: βάφτιση νεοσσών που σε λίγο θα άνοιγαν φτερά να πετάξουν! Σπάνιο δώρο. Αν όχι μοναδικό, ανεπανάληπτο για άνθρωπο της πόλης.

Θυμήθηκα τον Χένρι Ντέιβιντ Θορό, πρωτοπόρο συγγραφέα, πρόδρομο της οικολογίας και ακτιβιστή -αυτά πάνε μαζί- των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Αμερική 19ος αιώνας). Γράφει κάπου στο, πλέον γνωστό από τα πολλά βιβλία του, «Γουόλντεν» (μεταφέρω από μνήμης): «Βγήκα ένα πρωί από το σπίτι να περπατήσω στην εξοχή. Οταν επέστρεψα, είχα γεράσει»!

Λυπήθηκα μόνο που η πουλομάνα (όπως κάθε σωστή μάνα) ενήργησε αστραπιαία και δεν πρόλαβαν να δουν τη φωλίτσα με τα πουλάκια οι εγγονοί μου, που ήρθαν τη μεθεπομένη. Δεν πειράζει. Εμεινε πάντως, αμάχητο πειστήριο στη γλαστρούλα, αναμνηστική, η φωλίτσα.