Αυτή η Κυριακή δεν είναι σαν τις άλλες. Είναι μια Κυριακή πολύ διαφορετική. Αγαπώ τις ημέρες των εκλογών, ακόμη και όταν η διακύβευση είναι πολύ μεγάλη -άλλωστε, στα χρόνια που θυμάμαι (και είναι αρκετά) και στα χρόνια που ψηφίζω (αρκετά, αν και κάπως λιγότερα), πάντα τα πράγματα ήταν δύσκολα, κρίσιμα.
Αλλά από παιδί έδινα σημασία στις εκλογές. Διδάχτηκα νωρίς ότι η ψήφος είναι δύναμη, μέρος της φωνής που έχουμε οι πολίτες -άλλο αν συχνά δεν μας ακούνε αυτοί που μας κυβερνάνε. Και πως χαμένη ψήφος δεν υπάρχει, ότι «έχω χρέος» να συμμετάσχω. Πρέπει να εκφραζόμαστε, να αμφισβητούμε, να ενημερωνόμαστε, να ψηφίζουμε και, όταν χρειάζεται, να διαδηλώνουμε. Κανείς δεν κυβερνάει εν λευκώ, έστω και αν το ξεχνάνε οι κυβερνώντες. Η «δεδηλωμένη» δεν δικαιολογεί την αναλγησία και τον αυταρχισμό. Αλλά μεγάλωσα κι έζησα σε μια χώρα που πέρασε από τη σχετική ευημερία σε διαδοχικές κρίσεις, που έπληξαν τους πολλούς και ευνόησαν κάποιους συγκεκριμένους λίγους.
Ανατρέχω -με κάποια νοσταλγία, είναι η αλήθεια- στα παιδικά χρόνια, τότε που δεν ψήφιζα φυσικά, αλλά παρακολουθούσα με δέος τις προεκλογικές περιόδους και, φυσικά, το βράδυ των εκλογών, την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Εμοιαζε με γιορτή. Θυμάμαι τελικά αποτελέσματα, ξημερώματα Δευτέρας. Και την αγωνία των συγγενών μου για το αποτέλεσμα. Τότε, οι δημοσκοπήσεις δεν είχαν τη δύναμη που έχουν σήμερα -κι ας πέφτουν έξω τόσο συχνά. Εχω ζήσει την απόλυτη ανατροπή αποτελέσματος, μέσα σε λίγες ώρες. Ενας φίλος μου έλεγε ότι, αν είχε πάει σινεμά εκείνο το βράδυ, θα έμπαινε με κυβέρνηση Α και θα έβγαινε με κυβέρνηση Β.
Στα χρόνια του δημοτικού σχολείου ή του γυμνασίου, γύρω στις 10 το βράδυ, λίγες ώρες μετά το κλείσιμο της κάλπης, μας έπαιρνε ο πατέρας μου και πηγαίναμε στο σχολείο, μήπως μάθουμε κάτι, τι ψήφισε η πόλη μας, «να δούμε το κλίμα». Ηξερε ότι το αποτέλεσμα από ένα σχολείο, σε έναν μόνο δήμο, δεν μπορούσε να κρίνει το τελικό, το μεγάλο, αλλά ήταν αυτό το αίσθημα ότι συμμετείχε στη διαδικασία. Ηθελε να είναι συμμέτοχος. Κι ας ήξερε ότι, την επόμενη μέρα, η καθημερινότητά του δεν θα άλλαζε δραματικά, ούτε προς το καλύτερο ούτε προς το χειρότερο. Ψήφιζε, όμως, με την ελπίδα. Πότε δικαιωνόταν, πότε όχι. Τη Δευτέρα, πήγαινε ξανά στη δουλειά και αγωνιζόταν για τον επιούσιο.
Κι έτσι, λίγο λόγω ανατροφής, λίγο λόγω παιδείας και λίγο λόγω χαρακτήρα, ψηφίζω και σ’ αυτές τις εκλογές και θα ψηφίσω και στις επόμενες. Πάντα υπάρχει επιλογή, έστω δύσκολη. Και ελπίζω ότι όλοι όσοι έχουν παιδιά θα κάνουν το ίδιο, θα τους εξηγήσουν τι σημαίνει αυτό και ίσως να τα πάρουν και μαζί τους. Να δουν τη διαδικασία, να μάθουν ότι πρέπει να ψηφίζουν. Ούτως ή άλλως, εκείνα θα δουν τι θα κάνουν, όταν έρθει η δική τους ώρα.
Αλλωστε, πια, με τη σύγχρονη τεχνολογία, λίγες είναι οι εκπλήξεις. Νωρίς έχουμε εκτίμηση, νωρίς και αποτέλεσμα. Κι ο καθένας μπορεί να πανηγυρίσει, να θριαμβολογήσει ή να στενοχωρηθεί και πέσει στην εσωστρέφεια ή ακόμη και να αναπαυθεί στις δάφνες του. «Μικροί» και «μεγάλοι» μπορούν να ανήκουν στην κάθε κατηγορία. Ισως φέτος, με τόσο πολλούς αναποφάσιστους έως την τελευταία στιγμή, να δούμε «θαύματα». Για μένα, θαύμα θα είναι η μεγάλη συμμετοχή.
Ας πάμε, λοιπόν, όλοι στην κάλπη. Να πούμε τι θέλουμε, να εκπροσωπηθούμε. Και να είμαστε έτοιμοι. Οποιος κι αν είναι ο «νικητής» -άθλια λέξη η «νίκη» για τα κόμματα που θα κληθούν να λύσουν τα προβλήματά μας-, να θυμόμαστε ότι δεν λαμβάνει λευκή επιστολή. Θα είμαστε εκεί, να τον παρακολουθούμε, για να δούμε αν μας λαμβάνει υπόψη του, όταν φτιάχνει νόμους και λαμβάνει αποφάσεις. Γιορτή της δημοκρατίας οι εκλογές, αλλά μουσικοί και οι χορευτές είμαστε εμείς. Οι απλοί, οι πολλοί. Και η φωνή μας δεν θα σβήσει τη Δευτέρα.
