Είναι η πυκνότητα των γεγονότων που την ονόμασε Μεγάλη την εβδομάδα αυτήν των Παθών και της Ανάστασης; Ενα διάστημα επτά ημερών, χρόνος γραμμικός σύμφωνα με τις αφηγήσεις των Ευαγγελίων, και συγχρόνως εκτός μετρήσεως που μεγεθύνει τον πραγματικό χώρο: από την οικία του Σίμωνος του λεπρού στη Βηθανία και τη γυναίκα που ραίνει τον Ιησού με το ακριβό μύρο, μια πολυτέλεια που δεν επιτρέπει το πολιτίκαλι κορέκτ των μαθητών του, μέχρι τη Γεθσημανή και την εκεί προσευχή του Ιησού με την «περίλυπον έως δακρύων ψυχήν του». Και μετά στην αυλή του Καϊάφα που πνίγεται από το δίκιο του και «διαρρηγνύει τα ιμάτιά του».
Εκεί όπου ούτε οι ψευδομάρτυρες που συρρέουν, τόσο ψευδείς και τόσο «μάρτυρες» όσο και σήμερα, αδυνατούν να τον πείσουν να ομολογήσει πως θα χτίσει όντως σε τρεις μέρες τον Ναό, να μετατρέψει δηλαδή τον συμβολικό λόγο του σε τεκμήριο της ενοχής του.
Και από εκεί στο Πραιτώριον, με τον Πιλάτο, τον οιονεί άνθρωπο της εξουσίας, στον ρόλο του καλού ανακριτή να νίπτει ανά τους αιώνες τας χείρας του, γιατί, αν και δεν παρεμβαίνει, δεν μπορεί και να αναλάβει την ευθύνη μιας δίκαιης κρίσης. Και στη συνέχεια στον «αγρόν του Κεραμέως».
Αγρό που αγοράζουν οι δολοφόνοι πλην όμως προληπτικοί αρχιερείς, όταν μεταμεληθείς ο Ιούδας, αφού πρώτα προσήλθε «μετά φανών και λαμπάδων και όπλων» στον κήπο «πέραν του χειμάρρου των Κέδρων» για να τον παραδώσει στα χέρια τους, τους επιστρέφει τα τριάκοντα αργύρια, την «τιμήν του αίματός» του. Ολα αυτά τα σημεία μιας «γεωγραφίας του μαρτυρίου» πολλαπλασιάζουν τον χώρο, που βλέποντάς τον σήμερα στις πραγματικές διαστάσεις του κατανοούμε την τραγική εγγύτητα των συμβάντων.
Κάποιοι ιστορικοί αποδίδουν την καταιγιστική ροή στη μετέπειτα απόδοση των γεγονότων, προτείνοντας μια διάρκεια τουλάχιστον έξι μηνών μεταξύ της άνευ όρων αποδοχής του Ιησού ως Μεσσία με το «μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε» και του «σταύρωσον αυτόν» της απόρριψης του πλήθους. Θα μπορούσε ωστόσο να υπάρξει Ανάσταση, όπως και να την αντιλαμβάνεται κανείς, μια άλλη εποχή εκτός της άνοιξης;
Ο Μυστικός Δείπνος, ανεξάρτητα από την ακριβή ώρα που έλαβε χώρα, θυμίζει με βάση τις εικαστικές αναπαραστάσεις του ένα είδος νυχτερινής ανίχνευσης των διαθέσεων της κλειστής ομάδας των πρώτων μαθητών. Η αναπάντεχη νίψη των ποδιών τους, οι διαθέσεις τους υπογραμμίζουν την κατανυκτική ατμόσφαιρα της σκηνής που θα γεννήσει την τελετουργία του νιπτήρα.
Ενώ με την αυστηρή γεωμετρία, τους πιθανούς ψιθύρους που συνόδευσαν την αναγγελία της επικείμενης προδοσίας, τη συμπύκνωση του μέχρι τότε χρόνου, λειτουργεί ως μια σκηνή/μνήμη των όσων έχουν μέχρι τότε συντελεστεί. Προϋπόθεση για την κατάφαση ενάρετων και αμαρτωλών, που προτείνει ο μέγας Ουτοπιστής, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
-320x213.png)
