Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ο Ηλιος λατρεύτηκε ως θεότητα σε όλα τα μέρη που εμφανίστηκαν και αναπτύχθηκαν ανθρώπινες κοινότητες και πολιτισμοί, ήδη από την πρωτανθρώπινη εποχή. Οι ανθρώπινες κοινωνίες από πολύ νωρίς είχαν συνειδητοποιήσει τον καθοριστικό ρόλο της ύπαρξης και του ρόλου που διαδραμάτιζε ο Ηλιος για κάθε επίγεια ύπαρξη.
Μπορεί οι κοινωνίες αυτές να μη διέθεταν τις ακριβείς επιστημονικές εξηγήσεις για τη δημιουργία και τη μετάδοση της ηλιακής ενέργειας ώς εμάς, γνώριζαν όμως ότι η ενέργεια αυτή έφτανε στη Γη τους αδιάκοπα, επί ώρες ολόκληρες και καθημερινά: ο Ηλιος ζέσταινε, έθετε σε κίνηση τους ανέμους, ζωογονούσε και ζωοδοτούσε τον πλανήτη. Στις παλαιότερες εποχές που οι άνθρωποι βρίσκονταν πολύ εγγύτερα στη φύση και τους ρυθμούς της σε σχέση με τα κατοπινά χρόνια και ιδίως σε σχέση με την εποχή μας, δεν θα πρέπει να τους ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να αντιληφθούν ότι η απουσία του Ηλιου ουσιαστικά σήμαινε απουσία, αδυναμία διατήρησης και εν τέλει απάλειψη της ζωής.
Από τότε έχουμε διανύσει μια πάρα πολύ μακρά πορεία, προς το τέλος της οποίας ο άνθρωπος κατάφερε να εφεύρει τρόπους παραγωγής ενέργειας προερχόμενης από διάφορες πηγές: καίγοντας ξυλεία και κάρβουνο πήρε θέρμανση, κατασκεύασε ανεμόμυλους και νερόμυλους για να εκμεταλλευτεί τη συνεχή κίνηση των ανέμων στην ατμόσφαιρα και την αέναη ροή των ποτάμιων υδάτων, χρησιμοποίησε ζώα, όπως τα βόδια, τα άλογα, ακόμα και σκύλους ως υποζύγια, αντλώντας από αυτά κινητήρια δύναμη.
Τους τελευταίους δύο αιώνες στράφηκε μαζικά προς τα ορυκτά καύσιμα, το πετρέλαιο και τα παράγωγά του και το φυσικό αέριο. Τέλος, φτάνοντας στο έσχατο όριο, πέτυχε λίγο πριν από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα την ελεγχόμενη διάσπαση του πυρήνα του ατόμου, χρησιμοποιώντας αυτή την τεχνολογία για την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας, που είναι μεν άφθονη, αλλά ενέχει και σοβαρότατους κινδύνους.
Ωστόσο, η διαρκής επιβάρυνση, μόλυνση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος που επέφερε η χρήση των ορυκτών και πυρηνικών καυσίμων μάς αναγκάζει να επανέλθουμε στις αρχαίες τεχνικές που εκμεταλλεύονται με σεβασμό προς το περιβάλλον την ηλιακή, την αιολική, την υδραυλική και τη γεωθερμική ενέργεια. Γι’ αυτό και στο (δήθεν) επιτακτικό ερώτημα «τι θα γίνουμε χωρίς φυσικό αέριο και πετρέλαιο;» (είτε ρωσικής, είτε οποιασδήποτε άλλης προέλευσης), ας προχωρήσουμε συντεταγμένα προς ένα επαναστατικό πρόγραμμα ενεργειακής αναβάθμισης των κτιρίων, ώστε στο τέλος κάθε κτίριο να παράγει την ενέργεια που καταναλώνει. Οι τεχνολογίες γι’ αυτό υπάρχουν και είναι αρκούντως ώριμες. Απομένει να δούμε αν είναι αντίστοιχα ώριμη και η πολιτική σκέψη και βούληση των κρατούντων, σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.
* (Ph.D.)2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
-320x213.jpg)
