Μπορεί η Αριστερά να είναι ευαισθησία ή να ήταν, οφείλει όμως να γίνει και κοινός νους, ανοιχτός, τολμηρός και ικανός να προωθεί αυτήν την ευαισθησία στα λαϊκά στρώματα αλλά και σε κάθε αδέσποτη, περιπλανώμενη, θολωμένη από την κυβερνητική προπαγάνδα ύπαρξη, που θέλει να σέβεται τον εαυτό της και να μην αφήνει ασύδοτη την εξουσία να αποφασίζει εναντίον της και υπέρ μεγαλοαστών. Ισως αυτό να φαίνεται αυτονόητο σε μερικούς μπαρουτοκαπνισμένους, απαιτείται εντούτοις τεράστια προσπάθεια να επαναποκτήσει η Αριστερά όχι την παλιά της αίγλη, αλλά τη σοβαρότητά της απέναντι σε διαχρονικά άλυτα κοινωνικά προβλήματα. Να έχει προτάσεις και λύσεις απέναντι στη λαίλαπα του κεκοσμημένου (νεο)φιλελευθερισμού, της γνωστής δηλαδή Δεξιάς, που λυμαίνεται τη χώρα δεκαετίες τώρα, με τη μία ή την άλλη μορφή.
Λαϊκισμοί και παχιά λόγια δεν χωράνε σε μια αναγεννημένη Αριστερά, τραμπουκισμοί και μεγαλοφωνίες –δεν έλκουν πια αλγόριθμοι και ανώτερα μαθηματικά· πάντα τέσσερεις είναι οι πράξεις της απλής αριθμητικής, που δίνουν λύσεις σε κάθε αλγεβρικό μπέρδεμα και σπαζοκεφαλιά. Είναι σπαζοκεφαλιά να κατανοήσει κανείς τι σημαίνει, λ.χ., το σύνθημα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», κατανοεί όμως πολύ καλά τι σημαίνει μια κυβερνητική πολιτική να φροντίζει ώστε να περιφρουρεί την αξιοπρέπειά του και το εισόδημά του, μια όχι μόνο υποφερτή αλλά και σαφώς καλύτερη ζωή από αυτήν στην οποία τον έχουν περιορίσει οι φωστήρες της (υπερ)Δεξιάς.
Πολλοί είδαν μια μορφή επανεκκίνησης στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι όμως βέβαιο εάν δεν είναι αμβλύωπες ή μύωπες ή με κάποιο σημαντικό πρόβλημα στον αμφιβληστροειδή τους. Είναι ασφαλώς καλή η αισιοδοξία, κάπως όμως πρέπει να συνοδεύεται από πολιτική οξύνοια και κατανόηση του κοινωνικού περίγυρου, από πολιτική ωριμότητα, αλλά και αποφασιστικότητα για σύγκρουση με τ α μεγάλα συμφέροντα –είναι αυτό δυνατό; Είναι επίσης εφικτό να επιστρέψουν στα «πάτρια» εδάφη όσοι αριστεροί πολίτες απογοητεύθηκαν και απομακρύνθηκαν από αυτά τα εδάφη και βολοδέρνουν στη μοναξιά τους και ίσως στην οργή τους;
Δεν είναι μόνο η κυβερνήσασα Αριστερά· υπάρχουν και άλλα κόμματα που την εκφράζουν εντός αλλά και εκτός Κοινοβουλίου. Ολοι αυτοί οι εκφραστές λαβαίνουν θαρρώ υπόψη τους ότι πολλοί ψηφοφόροι δεν πολυσκοτίζονται για το τι σημαίνει πλέον Αριστερά και ποιο από όλα τα κομμάτια της έχει το περισσότερο δίκιο. Εκείνο που ταλανίζει τους ψηφοφόρους είναι η αδυναμία τους να τα βγάλουν πέρα με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, αδιαφορώντας για το ποιο κόμμα έχει την πιο καθαρή ιδεολογία ή είναι ακριβέστερα πιστό στις ιερές αγελάδες της Αριστεράς.
Και εδώ που τα λέμε, η Αριστερά δεν έχει χρείαν της ιστορικής της διαδρομής, ούτε τον έπαινο κανενός άλλου, αρκεί να είναι ικανή να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα όπως είναι, με προοπτική βέβαια να τη μεταμορφώσει με βάση την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό απαιτεί οπωσδήποτε πολλή δουλειά από τους υπεύθυνους της χάραξης πολιτικής –να απορρέει όμως αυτή η δουλειά από το λαϊκό έρεισμα και την κοινωνική αποδοχή.
