Είναι γνωστό και το έχω γράψει αρκετές φορές -και πρόσφατα μάλιστα από αυτή τη στήλη- αλλά εγώ είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης γιατί άλλοι πολύ πιο ειδικοί από μένα έχουν γράψει για την απίστευτη οικογενειοκρατία η οποία κάθεται με το δάχτυλο στη σκανδάλη και παραφυλά μην τολμήσει κανείς να τους κλέψει το κόμμα που προφανώς τους ανήκει – στο μυαλό τους τουλάχιστον…
Ειδικά η οικογένεια Καραμανλή και η οικογένεια Παπανδρέου σ’ αυτό το θέμα θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο διατριβής που να διδάσκεται στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια…
Ειδικότερα όμως η οικογένεια Καραμανλή, για να πούμε του στραβού το δίκιο, έχει φτάσει την οικογενειοκρατία τής -όπως και αν λέγεται κατά καιρούς- συντηρητικής παράταξης σε επίπεδα πολύ πιο πάνω από μια διδακτορική διατριβή. Την έχουν κάνει τέχνη…
Οπως είπα και παραπάνω, υπάρχουν πιο ειδικοί για να μιλήσουν γι’ αυτό. Και αν προσπαθήσω να μπω στα χωράφια τους δεν αποκλείεται να γυρίσουν να μου πουν διάφορα, όπως «και ποιος είσαι εσύ που μιλάς, πού ξέρεις από αυτά, που εσύ μιλάς για θέατρα, ταινίες κ.λπ. κ.λπ»…
Ομως πάντα υπάρχει περίπτωση το σοβαρό να χάσει τη σοβαρότητά του, οπότε αναγκαστικά και ο σχολιασμός πέφτει σε πιο «ανάλαφρα» χέρια.
Ακου τώρα τι γίνεται. Είναι λίγο σαν να σηκωθώ εγώ ας πούμε, να πάω στη Σμύρνη και να απαιτήσω να μου δώσουν πίσω το οικόπεδο που βρισκόταν το σπίτι του παππού μου και της γιαγιάς μου, όταν έχουν συμβεί από τότε από καταστροφές και φωτιές μέχρι ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί…
Τι εννοώ; Θα σας πω. Ηταν κάποτε ένα κόμμα. Το εξέφραζε μια συγκεκριμένη παράταξη. Η προοδευτική παράταξη. Και τα κατάφερε να την πάρει στα χέρια του κάποιος λαοφιλής πολιτικός, καταφέρνοντας να βάλει στην άκρη ακόμα και τον γιο του ανθρώπου που δημιούργησε την παράταξη.
Μετά έφυγε από τη ζωή και ο γιος του πήρε την παράταξη στα χέρια του αλλάζοντας όνομα στο κόμμα. Φεύγοντας όμως από τη ζωή, την παράταξη την πήρε ο εγγονός παίρνοντας τελικά το κόμμα στα χέρια του και μετά η παράταξη σηκώθηκε μόνη της και πήγε σε άλλο κόμμα γιατί βαρέθηκε να περνάει όλα αυτά που περνούσε. Και αυτό γιατί το κόμμα στα χέρια του εγγονού έγινε Κούγκι…
Ο εγγονός αποχώρησε αλλά η οικογένεια είναι προφανές ότι, αντίθετα με την οικογένεια Καραμανλή, δεν είχε αναθρέψει σωστά τα δισέγγονα για να την αναλάβουν…
Και ξαφνικά στις επόμενες εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού, ο εγγονός που λέγαμε θέλει το σπίτι του πίσω γιατί προφανώς κάποιος του είπε πως, σύμφωνα με τη μέθοδο Καραμανλή, όποιος φεύγει για 11 χρόνια στο Παρίσι δίνει την απόλυτη άφεση αμαρτιών και τη γενική αμνησία – και αμνηστία…
Οπως καταλαβαίνετε, το να εμφανιστεί ξαφνικά αυτός ο εγγονός με το συγκεκριμένο παρελθόν και να ζητάει την περιουσία του πίσω νομίζω είναι ακριβώς αυτό που σας είπα. Σαν να πάω εγώ στη Σμύρνη και να απαιτώ το σπίτι του προπάππου μου. Είναι πραγματικά τόσο ωραίο… τόσο υπέροχο… τόσο αθώο πάνω απ’ όλα και τόσο χαριτωμένο έτσι όπως είναι ντυμένο με τον μανδύα του χιούμορ, που το μόνο που μπορείς να πεις τελικά είναι «Αντε μωρέ, εγώ στεναχωριέμαι τελικά με όλα αυτά, μη γελάτε»…
