Το παλαιό πολιτικό σύστημα έδωσε τα ρέστα του κατά τη συζήτηση στη Βουλή για το δημοψήφισμα. Με το δίκιο του. Μετά από σαράντα χρόνια πολλοί έχασαν την ηνιόχευση αυτού του συστήματος. Ζητώ συγγνώμη αλλά όσοι εκπρόσωποί του πήραν τον λόγο ήσαν αξιολύπητοι. Σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνεται και ο άπειρος και τόσο αγενής, αμετροεπής πρόεδρος του νεοσύστατου μιντιακού μορφώματος, αποκαλούμενου Ποτάμι: υπερόπτης, υπερφιλόδοξος, αναιδής, αγνοώντας προκλητικά τι σημαίνει πολιτική παρουσία και σοβαρότητα, θεωρών εαυτόν «σωτήρα» (!) της χώρας.
Ολοι αυτοί οι κύριοι επικαλέστηκαν τη δημοκρατία. Τι τραβάει κι αυτή η κακόμοιρη έννοια… Σαράντα χρόνια ασελγούσαν στο «κορμί» της και μας λένε τώρα ότι τη θώπευαν, απλώς, ότι την προστάτευαν. Οταν ο άλλος δεν έχει τσίπα, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, είναι σαν να προσπαθήσεις να συνομιλήσεις μ’ ένα τούβλο (γεωμετρικά άρτιο και όμορφο, αλλά τούβλο).
Με αξιοζήλευτο ενθουσιασμό οι εν λόγω πήραν το μέρος της «φιλοσοφίας» των δανειστών, καθύβρισαν για ακόμη μια φορά την Αριστερά με λυσσασμένα λόγια.
Λες και έβλεπες τον Ντάισελμπλουμ και τον Σόιμπλε να αγορεύουν! Πόσο κόλακας και πόσο δουλικός μπορεί να είναι ένας αυλικός του κεφαλαίου; Αδύνατον να το φανταστούμε, παρότι οι ίδιοι, Ευρωπαίοι και Ελληνες, δίνουν καθημερινές παραστάσεις. Γιατί, παρακαλώ, τόση χολή εκ μέρους όλων αυτών για το δημοψήφισμα; Διότι είναι ένας κορυφαίος θεσμός της δημοκρατίας, διότι λάμπει, όταν γίνεται, το αυτεξούσιον του λαού, της κοινωνίας, διότι λέει «όχι» στην εισβολή εχθρικών δυνάμεων στην εθνική κυριαρχία, διότι υπερασπίζεται το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και την ίδια την αξιοπρέπεια.
Δεν μπορείς να πεις «ναι» στην Ευρώπη με κάθε τίμημα, με βρόχο στον λαιμό· τι ταύτα προς Δημοκρατίαν; Και όμως, οι περί ων ο λόγος βροντοφώναζαν (εκλιπαρούσαν;) να υπογράψει η κυβέρνηση οποιαδήποτε συμφωνία, αρκεί να μη χάσουν την πολυπόθητη εξάρτησή τους από τα ευρωπαϊκά αφεντικά (που είναι γενναιόδωρα, δεν λέω, απέναντί τους). Αυτό δεν είναι πολιτική στάση, αυτό είναι ευπειθής υποταγή.
Ομορφο, παλαιό, πολιτικό σύστημα! Με τι συγκίνηση ομονοούν οι εκπρόσωποί του. Και πόσο επιθετικοί γίνονται εναντίον εκείνων που αμφισβήτησαν την ισχύ του (και λένε κάτι ανοησίες για αλληλεγγύη, για εθνική υπερηφάνεια και εθνική κυριαρχία, για υπεράσπιση του χειμαζόμενου λαού και άλλα, οικτρά κατ’ αυτούς).
Μόνο για το μίσος στα πρόσωπά τους (και τα λόγια τους) άξιζε να παρακολουθήσει κάποιος την ιστορική συζήτηση στη Βουλή. Θα εντυπωσιαστούν, όντως, οι μελετητές του μέλλοντος από την απαράμιλλη ομοιοστασία των εκπροσώπων του παλαιού πολιτικού συστήματος. Ούτε βεβαίως θα ενθουσιαστούν από τον λόγο των εκφραστών, με δυο-τρεις εξαιρέσεις, του νέου πολιτικού συστήματος. Διότι δεν είναι νέο, απλώς υπερασπίζεται, προς το παρόν, τις αριστερές καταβολές του, την έως πριν από λίγους μήνες αντισυστημική ιδεολογία του.
Και κάτι καλό. Οι νέοι ταρακουνήθηκαν. Βγαίνουν στους δρόμους. Αρχίζουν να συζητούν, ακόμη και αναρχικοί και απολιτικοί και αδιάφοροι. Μια νεανική διέγερση ξεχύνεται στο ξέφωτο της μικρής χώρας. «Οχι» στους «θεσμούς» κηρύσσουν και αυτοοργανώνονται. Δεν είναι λίγο· αντιθέτως. Πολλοί βλέπουν το φως τους αντικρίζοντας τους εκπροσώπους του παλαιού συστήματος να τα δίνουν όλα για να διώξουν τους επείσακτους αριστερούς. Αντιλαμβάνονται ότι ενδιαφέρονται μόνο για τα δικά τους συμφέροντα και όχι αυτά του λαού. Αρκετά με τη δημοκρατία – ολιγαρχία τους. Η αύρα του δημοψηφίσματος δροσίζει ένα διαφορετικό πολιτικό μέλλον.
