Δεν χορταίνω να βλέπω το θέαμα στην απέναντι πολυκατοικία. Μια οικογένεια μελαψών ετοιμάζεται για το γεύμα της Κυριακής· η μαμά και τα τρία παιδιά της, όλα στην εφηβεία τους. Στρώνουν το χαλί στο δάπεδο και απλώνουν όλα τα καλούδια του κόσμου. Περίπου δέκα βρασμένα αυγά. Τα καθαρίζουν εκείνη τη στιγμή. Τυρί φέτα.
Τρεις-τέσσερις ντομάτες. Πέντε-έξι αραβικές πίτες. Μια κόκκινη σάλτσα, όσο μπορώ να διακρίνω χρώματα. Μια τσαγιέρα. Κάθονται όλοι στα μαξιλάρια τους. Τρία πιάτα με κάτι σαν γιαούρτι (;), τζατζίκι (;), δεν μπορώ να καταλάβω. Ανοίγουν τις πίτες τους (όπου, θαρρώ, χωρούν όλα τα προϊόντα τούτου του πλανήτη), σκουπίζουν με μια (υγρή;) πετσέτα τα χέρια τους, φιλούν ο ένας τον άλλο (!) και αρχίζει η τελετουργία το φαγητού.
Μου τρέχουν τα σάλια (συγγνώμη για την έκφραση). Θα ’θελα να ήμουν εκεί μαζί τους, μες στην ιερουργία της απλότητας, εκεί που το τίποτε είναι πολύ. Πώς να το εξηγήσεις; Πώς να μιλήσεις για τον πλούτο των φτωχών; Η μαμά καθοδηγεί χωρίς στεναγμούς. Φωτεινό πρόσωπο. Μεταδίδει το φως στα παιδιά της. Τους ακούω (και τους βλέπω) να αστειεύονται σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Μα, τι σημασία έχει σε ποια γλώσσα μιλάνε;
Ποιος γνοιάζεται από πού κατάγονται, πώς βρέθηκαν σε τούτα τα (ελληνικά τα αποκαλούμε ακόμη) μέρη; Εδώ μιλάει η συνείδηση, το ελάχιστο (που είναι μέγιστο!), ο σεβασμός στα δώρα της γης, η συνύπαρξη, η αγάπη, η οικογένεια, η αναγκαιότητα της ασφάλειας…, τα σώματα.
Σπασμοί και ευφροσύνη· έκσταση. Απέναντί μου, τα κορμιά που, συνετά, προσπαθούν να σταθούν όρθια σε τούτη τη Γη. Θα ‘θελα να βρω έννοιες να τιμήσω τούτα τα κορμιά και τούτη τη Γη. Να υποκλιθώ στην υγεία τους, να βρω μια φωνή καθαρή και ζωντανή να διαλαλήσει την ολιγάρκεια, την αυτάρκεια, την επινόηση, την επαφή με την ουσία των πραγμάτων.
Θα ‘πρεπε, τότε, να βρω τις ρίζες, να φωτίσω τα σκοτάδια, να συμφιλιωθώ με το βάθος, με το χάος. Και πού να βρεθεί το σθένος; Μια ομορφιά γεννιέται από το ολίγον της φτώχειας, μια υπέρτατη αξία ηδονής και αδιαφορίας ταυτόχρονα για την απανθρωπία των «ισχυρών».
Είναι τέχνη η επιβίωση, σήμερα, όσο ξένο κι αν φαίνεται αυτό με την πολιτική, τάχα, ευελιξία των ανθρώπων. Αυτή η τέχνη είναι η θέληση για ζωή (όπου υπάρχει ζωή, σύμφωνα με τον Ζαρατούστρα, εκεί υπάρχει και θέληση για δύναμη). Διαφωνώ μεν, επικροτώ δε.
Το γέλιο και η ομορφιά είναι ταίρι. Η γνώση οφείλει να μας μάθει να χαμογελάμε, να γαληνεύουμε το χειμαρρώδες πάθος της μνησικακίας και της εκδίκησης. Εάν υπάρχει ιδεώδες, ας το σαρκώσουμε. Είμαστε αξιόπιστοι;
Το γεύμα του ολίγου τελειώνει· πολλούς ήλιους γέννησε μέσα μου, όπως και την πεποίθηση ότι η αθωότητα του γίγνεσθαι αντιστέκεται ακόμη. Πώς; Δεν πεινάει το πνεύμα; Πιάνεται η ανάσα του όταν δεν έχει να φάει. Αέρα και ελευθερία αναζητεί. Ετσι εξουδετερώνεται ο πυρετός του ολίγου, όταν το βλέπουμε ή το μεταπλάθουμε ως πολύ. Συγγνώμη;
Αδιαφορούμε για κράτος και εκκλησία, όχι όμως για θάλασσες και στεριές, για όνειρα και επιθυμίες απλές (να ζήσουμε, αδέλφια…). Δεν αναζητούμε ελευθερωτές, οι ίδιοι οφείλουμε να απελευθερωθούμε, από ιδεολογίες, κομματισμούς και τον κακό τους τον καιρό (και δικό μας). Μπορούμε; Ναι, όσο και αν μας πλανεύουν, όσο και αν μας απατούν. Χωρίς μεσίτες, χωρίς σωτήρες, πιστοί σε στάχυα που παρεκκλίνουν…
