Πλατείες στη Ρώμη και στην Αβάνα, στο Παρίσι, στο Δελχί, στη Μαδρίτη και στο Λονδίνο. Τόποι της μνήμης που έχει αποκρυσταλλωθεί σε σχήματα κτιρίων, δέντρων, αγαλμάτων, ονομάτων, γεύσεων και αρωμάτων. Δρόμοι και στέκια που σε προσκαλούν, που καλούν να ξεχάσεις την κούραση, γιατί σε ξαφνιάζουν με αυτό που το νόμιζες ξένο αλλά που αποκαλύπτεται ότι είναι το πιο δικό σου. Μιραμάρ, Καφέ Γκρέκο, Καφέ ντε λος Εσπέχος, Τραφάλγκαρ Σκουέρ, Κόνοτ Πλέις, Λα Κουπόλ. Δικά σου μέρη, μέσα από βιβλία, μέσα από ταινίες.
Μέσα ίσως από αυτό το ανείπωτο, που δεν αιχμαλωτίστηκε μέσα στα λόγια, γραπτά, προφορικά, μέσα από τα σχήματα κι όμως είναι εκεί, σαν κόμπος στην καρδιά, σαν δάκρυ που σε βασανίζει γιατί δεν κυλά για να σε λευτερώσει. Τι τα κάνει να είναι τα πιο δικά σου, ενώ είναι και τόσων άλλων, δικά σου γιατί είναι τέτοια που μπορούν να είναι και όλων των άλλων; Ισως η μνήμη που αντέχει. Ισως ο σεβασμός στο χτες που σου ανοίγει το τώρα και το αύριο.
Αυτό είναι που μου λείπει στην αγαπημένη πόλη μου, στην Αθήνα, που, για να παραφράσω τον ποιητή, με πληγώνει όλο και πιο πολύ, όπου κι αν περπατήσω.
Μετά από περίπου ενάμιση χρόνο περπάτησα χτες και πάλι στο κέντρο της. Μόλις είχα διαβάσει ότι πρόκειται να γίνει ακόμα μια αλλαγή στην εικόνα της. Αυτήν τη φορά η «Καθημερινή» αποκάλυπτε το νέο υπό διαμόρφωση σχέδιο της πλατείας Συντάγματος.
Σκέφτηκα να δω τα απομεινάρια του «Μεγάλου Περιπάτου» στην οδό Πανεπιστημίου, που κατά γενική ομολογία ήταν ένα ακόμα σχέδιο που απέτυχε, και να επιβεβαιώσω την εικόνα της πλατείας, που σύμφωνα με το δημοσίευμα θα αλλάξει ριζικά και πάλι στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου που δεν έχει εγκαταλειφθεί. Με μια βραβευμένη πριν από κάποια χρόνια μελέτη – η οποία θα επικαιροποιηθεί. Η συζήτηση μου θύμισε την άλλη που είχα παρακολουθήσει πέρυσι, όταν οι ίδιοι καθηγητές και άλλοι ειδικοί είχαν παρουσιάσει στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας προτάσεις και σχέδια για την πόλη για να αρχίσει πιλοτικά η υλοποίησή τους στην Πανεπιστημίου και αλλού.
Η εμπειρία της Πανεπιστημίου είναι θλιβερή. Το κομμάτι του δρόμου με τις ουασινγκτόνιες μέσα σε ζαρντινιέρες, που όπως έλεγαν περσινά δημοσιεύματα θα μεταφερθούν κάποια στιγμή σε γειτονιές της Αθήνας, συνεχίζεται με τις ζαρντινιέρες χωρίς φοίνικες από την απέναντι πλευρά του δρόμου. Ενα σύστημα κλειστοφοβίας δημιουργείται έτσι, μοναδικό για τα δεδομένα ενός δρόμου.
Πες ότι αυτό θα τελειώσει. Τι συμβαίνει όμως γενικά στην πόλη μας; Ελλειμμα αγάπης; Απουσία οράματος; Αέναες παράφωνες πλακοστρώσεις, δέντρα αμήχανα, σχέδια αντικρουόμενα, όπου κερδίζει ένας εκτός πραγματικότητας μέσος όρος; Δεν της αξίζει.
