Μερική επαναφορά

«Από εδώ η θέα εκτείνεται μαγευτική…» (Νίκος Εγγονόπουλος, «Μπολιβάρ»). Πέρασαν 21 μήνες από την τελευταία μου «Τρίτη ματιά» και σχεδόν δύο χρόνια από την τελευταία φορά που ανηφόρισα ψηλά στον Υμηττό, στο μονοπάτι, πάνω από την Καλοπούλα, που το έχω βαφτίσει, για την πανέμορφη θέα του, «Μονοπάτι του Εγγονόπουλου»: Σαρωνικός με τα νησιά του, Πειραϊκή, Γεράνια, Αιγάλεω, Πάρνηθα, όλοι της Αθήνας οι λόφοι και η Αθήνα ολόλευκη από ψηλά, χωρίς τις συνήθεις παραφωνίες.

«Του Υμηττού πανίδα» επέγραφα εκείνη την «Τρίτη ματιά» (6.7.13) που μου την είχε εμπνεύσει ένα συμπαθέστατο φίδι, μια σαΐτα, που συνάντησα, τότε, στο μονοπάτι και μέριασα για να διαβεί.

Ανηφόρισα πάλι, το περασμένο Σάββατο, στην Καλοπούλα αγαπημένο μέρος περιπάτου του σπουδαίου αθηναιογράφου μας Δημητρίου Καμπούρογλου και τόπος προστατευμένος από τη θεά Αρτεμη, άρα δεν επέτρεπαν εκεί το κυνήγι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, που μάλλον θα καγχάζουν με τους αυτών απογόνους και τα έργα τους.

Αλλά αυτή τη φορά παρατήρησα διαφορές από την προηγούμενη προς το καλύτερο: Ο χώρος στην Καλοπούλα, όπου και το δημοτικό κυλικείο, ήταν καθαρός. Ιδίως η στέρνα με τα χρυσόψαρα, σε δύο πλευρές της οποίας είχε τοποθετηθεί ξύλινο δάπεδο με λίγα τραπεζοκαθίσματα να πιει κανείς τον καφέ ή το αναψυκτικό του, πάντα με σεβασμό στον χώρο και την καθαρότητά του.

Το κυριότερο, στο «Μονοπάτι του Εγγονόπουλου» τα δέντρα και οι θάμνοι που είναι σε μεγάλες ποικιλίες, πιθανόν από τις πολλές φετινές βροχές, έχουν φουντώσει, να χαίρεσαι να περπατάς.

Εχει μάλιστα, χαμηλότερα, προς το Μοναστήρι της Καισαριανής, και επίσημο όνομα. Του το έχει δώσει η Φιλοδασική Ενωση Αθηνών, που έχει, νομίζω, την ευθύνη προστασίας του Αισθητικού Δάσους Καισαριανής, και λέγεται Βοτανικό μονοπάτι: κάθε δέντρο και θάμνος με την επεξηγηματική καρτελίτσα του σπουδή εξαίρετη, επί τόπου, στο φυτικό περιβάλλον του Υμηττού, προπαντός για παιδιά.

Ετσι, ώστε (εξ απαλών ονύχων, μιας και τελευταία ξανάγινε λόγος γι’ αυτή την κακοπαθημένη φράση) να παίρνουν γνώσεις και να νιώθουν οικειότητα για τη φύση, που, με τον καιρό, θα γίνει φροντίδα και αγάπη.

Μερική επαναφορά λοιπόν στις «Τρίτες ματιές», από τον Υμηττό και τις σπάνιες ομορφιές του, ακριβώς στην αυλή, δυο βήματα από την Αθήνα. Με σημειώματα τουλάχιστον ένα Σάββατο, το πρώτο του κάθε μήνα.

Σημειώματα που θα παρακάμπτουν τα καθημερινά φοβερά των «πρώτων σελίδων» και θα περιδιαβάζουν στις μικρές χαρές και στις μεγάλες συγκινήσεις της ζωής, που πολλές φορές την προσπερνάμε, την ευτελίζουμε και τη θυσιάζουμε στην ανόητη ψευδαίσθηση πως είμαστε αιώνιοι…