Τέσσερις γυναίκες, ασθενείς στον θάλαμο νοσοκομείου. Την πρώτη μέρα, πριν από μία εβδομάδα, όλες είχαν τις τηλεοράσεις τους. Χθες, μπαίνοντας μέσα, επικρατούσε ησυχία. Παραξενεύτηκα. Αμέσως αντιλήφθηκα ότι όλες οι συσκευές απουσίαζαν! «Τι έγινε, κυρίες μου;», ερωτώ με κάποια έκπληξη. «Ε, μα δεν υποφέρονται. Μας έχουν σπάσει τα νεύρα. Ολο θάνατοι και κρούσματα, πανικός και στενοχώρια. Δεν πάει άλλο. Κι εκείνος ο (Σπύρος) Παπαδόπουλος… Σιχαθήκαμε να τον ακούμε. Εντάξει αγαπητέ, είναι δύσκολα τα πράγματα, το εμπεδώσαμε, Ασε μας επιτέλους στην ησυχία μας». Ελεγαν κι άλλα κι άλλα, άκρως επιτιμητικά για τον τρόπο που η τηλοψία διαχειρίζεται την επίθεση του κορονοϊού.
Είναι σε θέση να μας πουν τουλάχιστον οι άνθρωποι της τηλοψίας για τους κινδύνους που επισείει αυτή η συνεχής «πληροφόρηση» σε ό,τι αφορά τα ατομικά δικαιώματα αλλά και την υγεία της ψυχής μας; Ασε που πολλοί επέκριναν σφόδρα το τεράστιο ποσό που διατέθηκε από την κυβέρνηση για επικοινωνιακούς τάχα λόγους. Με αυτά τα εκατομμύρια ευρώ, θεωρούν, θα μπορούσε να γίνει προμήθεια σε ιατρικό υλικό, ενίσχυση φτωχών νοικοκυριών ώστε να μπορούν να αγοράζουν τα απαραίτητα, πρόσληψη ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, κλίνες για μονάδες εντατικής θεραπείας, λειτουργία αντιδραστηρίων, αγορά αναπνευστήρων και ό,τι είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Να ενισχυθεί δηλαδή το δημόσιο σύστημα υγείας και να μη μας τρυπάει τα αυτιά ο κάθε Παπαδόπουλος. Συμφωνώ βεβαίως με τα επιχειρήματα των επικριτών.
Τώρα αντιλαμβάνονται τα φιλελεύθερα τζιμάνια τι σημαίνει να διαθέτει ένα κράτος ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας. Το κάνουν βέβαια αυτό εκόντες άκοντες. Είναι βέβαιο ότι οψέποτε ομαλοποιηθούν τα πράγματα οι κύριοι αυτοί θα επανέλθουν στην αλλοπρόσαλλη «ιδεολογία» τους, ακραιφνώς υπερασπιστική της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ελπίζουμε όμως ότι τότε θα έχουν να αντιμετωπίσουν τη σκληρή αποδοκιμασία των ψηφοφόρων. Και ακόμα μια ελπίδα: να μετριαστεί, να απαλειφθεί ίσως η ιδέα ότι η υλοφροσύνη είναι το α και το ω της σκέψης και ότι υπάρχουν άλλοι δρόμοι για την απόκτηση της ευημερίας, κυρίως πολιτισμικοί και ψυχικοί.
Κυρίως προέχει η ανάπτυξη της κοινωνικότητας, έστω και έξω από την τοποθεσία της, έξω από την αγορά. Δεν μας συνέχει τόσο η αγορά όσο τα βαθύτερα όπλα της ανθρωπότητας, τα τραγούδια της και οι χοροί της· τα ύφαλα μέρη της και καιρός αυτά να εξορυχθούν, να λάμψουν. Δύσκολο φαίνεται κάτι τέτοιο, αλλά ας γίνει μια προσπάθεια. Η προσπάθεια αυτή δεν είναι μια τυφλή βουτιά στο ασυνείδητο αλλά μια έλλογη επανεκτίμηση εκείνων που μας δονούν στην κάθε μέρα μας, δεν τους δίνουμε όμως την προσήκουσα σημασία, εθισμένοι όπως είμαστε στις συνήθειες που αποκτήσαμε μέσα από μια μονομερή, οικονομική παιδεία. Οικονομική παιδεία. Θλίψη.
Αυτά δεν ακούγονται στην τηλοψία, ίσως γιατί δεν προβληματίστηκαν οι άνθρωποί της για την ψυχική υγεία των ανθρώπων και πώς αυτή πρέπει να διατηρηθεί -ποτέ επίσης δεν έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις προσωπικές ελευθερίες. Ευκαιρία να «επανεξετάσουν» την παιδεία τους.
