2020, παραμονή του 2021

Το 1871 ήταν όλα πολύ κοντά, πολλοί από τους πρωταγωνιστές ή από τους συμμετέχοντες του γεγονότος ήταν εν ζωή και άλλωστε τότε δεν ήταν της μόδας ακόμα ο εορτασμός επετείων όπως σήμερα.

Το 1921 βγαίναμε μόλις από έναν εθνικό θρίαμβο και προχωρούσαμε σταθερά προς τη μεγαλύτερη τραγωδία της νεότερης ιστορίας μας.

Το 1971 είχαμε δικτατορία και μια τέτοια επέτειος και άρεσε και βόλευε τους κρατούντες και έτσι οι πραγματικά σοβαροί άνθρωποι δύσκολα θα συμμετείχαν σε κάτι τέτοιο – άσε που πολλοί ήταν στο εξωτερικό. Ωστόσο ακόμα και σε μια τέτοια εποχή πραγματικά ταλαντούχοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν θαύματα. Ετσι τότε με πρωτοβουλία και ιδέα του Νίκου Δήμου φτιάχτηκε ένας δίσκος –ποιος τον ξέρει και ποιος τον θυμάται σήμερα– που μοιραζόταν ως δώρο στα πρατήρια της ESSO PAPPAS που ήταν και η παραγωγός του δίσκου.

Αυτός ο δίσκος είχε ένα καταπληκτικό έργο με κείμενα από τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, διαλεγμένα από τον Ηλία Βενέζη, ο οποίος διάβαζε στην ηχογράφηση τα συνδετικά κείμενα που είχε γράψει για την εποχή που διαδραματιζόταν το έργο, ενώ τα κείμενα ως Μακρυγιάννης τα διάβαζε με την απίστευτη φωνή του ο Μάνος Κατράκης και τη μουσική είχε γράψει και ερμήνευε με άλλους δύο μουσικούς ο σπουδαίος Νίκος Μαμαγκάκης. Είναι κρίμα που δεν βγήκε ποτέ στο εμπόριο αυτός ο δίσκος και που σήμερα τον έχουμε μόνο ελάχιστοι στις δισκοθήκες μας. Ποιος θα μπορούσε σήμερα να παρουσιάσει ένα τέτοιο έργο.

Εδώ και τρεις μέρες όμως έχουμε 2020, παραμονή δηλαδή του 2021. Και του χρόνου είναι η επέτειος για τα 200 χρόνια από το 1821 που όλοι ετοιμάζονται να γιορτάσουν με ιδιαίτερη λαμπρότητα – ελπίζω μόνο να μην έχουμε, χτύπα ξύλο, κάτι κακό ώς τότε, γιατί αυτή η επέτειος όλο σε κάτι κακό πέφτει σε αυτή τη χώρα.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως από τότε που ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέδωσε την ευθύνη για την οργάνωση των εορτασμών στη Γιάννα Αγγελοπούλου, όλοι οι, ας πούμε, «προοδευτικοί» και «διαφορετικά σκεπτόμενοι» άρχισαν τα ειρωνικά σχόλια, σχετικά διακριτικά προς το παρόν απέναντι στο πρόσωπο που ανέλαβε αυτή τη θέση και είναι κάτι που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω.

Γιατί αν θυμάμαι καλά από την Ολυμπιάδα που είχε αναλάβει, τις τελετές έναρξης και λήξης της Ολυμπιάδας είχαν φτιάξει άνθρωποι σαν τον Παπαϊωάννου και όχι μόνο, οι οποίοι χρόνια τώρα έχουν, και όχι άδικα, την απόλυτη υποστήριξη από αυτόν τον κύκλο που τώρα ειρωνεύονται. Δηλαδή για ποιο λόγο ακριβώς ειρωνεύονται τη Γιάννα Αγγελοπούλου;

Αφού η αισθητική που πρόβαλε τότε είναι αυτή που αυτοί οι κύκλοι υποστηρίζουν και που μάλιστα μετά το φινάλε όλοι ήταν ενθουσιασμένοι και όταν λέω όλοι εννοώ εντελώς όλοι – θυμάμαι μάλιστα πως μετά την τελετή λήξης σε ένα πάνελ τηλεοπτικής εκπομπής όπου ήμουν ο μόνος που είχα κάποιες αντιρρήσεις για όλο αυτό που είχα δει, όρμησαν όλοι να με φάνε με πρώτους και καλύτερους αυτούς που αντιπροσώπευαν την πιο αριστερή μερίδα της κοινωνίας.

Προς τι λοιπόν οι ειρωνείες; Τι ήταν αυτό που τους είχε ενοχλήσει τότε και διαφωνούν γι’ αυτό που θα γίνει του χρόνου; Αντίθετα εγώ μπορώ να πω πως περιμένω να δω τα αποτελέσματα πριν εκφράσω άποψη. Αν και πρέπει να πω ότι από αυτά που ακούω, κατ’ αρχάς από τη μανιώδη λύσσα όλων να είναι όσο πιο πρωτότυπη και «προχωρημένη», αρκετά σημεία και τέρατα έχουμε να δούμε από διάφορες κατευθύνσεις. Τόσο που για να κάνω και λίγο χιούμορ, σε αυτή την επέτειο θα κάνουμε μαύρα μάτια για να δούμε φουστανέλα ή να ακούσουμε τσάμικο!!!

Αλλά για αυτά τα υποτίθεται «προχωρημένα» αφιερώματα που λέω θα επανέλθω συντόμως…