Και να σκεφτεί κανείς πως το ΚΚΕ μέχρι σήμερα δεν διανοήθηκε να κατηγορήσει την Ελένη Παπαδάκη για την κατοχική συμπεριφορά της, ούτε προσπάθησε να δικαιολογηθεί για τη δολοφονία της. Στην αρχή είπε ότι ήταν ένα μεγάλο λάθος και μετά ότι έφταιγε η Intelligence Service. Και το ΚΚΕ θα είχε κάθε λόγο να πει ό,τι ήθελε, μια και στην ουσία μόνο αυτό πλήρωσε ακριβά αυτό το έγκλημα γιατί ξαφνικά βρέθηκε η αντίπαλη παράταξη, που δεν ήταν καθόλου αθώα, να διαθέτει στις τάξεις της το πιο διάσημο θύμα του Εμφυλίου.
Και όμως, παρατηρώ πως πολλοί προσπαθούν να στηλιτεύσουν και να ξαναζωντανέψουν την παρουσία και την όποια δράση της Παπαδάκη στην Κατοχή – δηλαδή άρα ήταν δωσίλογη, άρα καλά τής κάνανε…
Εγώ πάντως ξέρω πως ο δικαστής του ΕΑΜ που καταδίκασε τον καπετάν Ορέστη -ο οποίος σκότωσε την Παπαδάκη- σε εκτέλεση, μετά τα περίπου 17 χρόνια που πέρασε στη φυλακή μετά τον Εμφύλιο, έγραψε ένα γράμμα γύρω στις 17 σελίδες, το οποίο έστειλε σε όλες τις εφημερίδες αλλά δεν δημοσιεύτηκε σε καμία, ούτε καν στις δεξιές. Και εκεί έλεγε πολλά γι’ αυτήν την υπόθεση. Και αυτό το γράμμα το εμπιστεύτηκε στην αγωνίστρια του ΕΑΜ και ηθοποιό Ολυμπία Παπαδούκα –η οποία για όσους δεν ξέρουν, ίσως ήταν πιο κομμουνίστρια και από τον Ζαχαριάδη… και η οποία υπερασπίστηκε όσο κανείς τη μνήμη της Παπαδάκη.
Κάποια στιγμή η Παπαδούκα εμπιστεύτηκε αυτό το γράμμα στο Θεατρικό Μουσείο και απ’ ό,τι έμαθα κατά τη μεταφορά του αρχείου πριν από λίγα χρόνια του Θεατρικού Μουσείου στην ΕΡΤ, όταν αυτό είχε ξεσπιτωθεί, χάθηκε μυστηριωδώς όλος ο φάκελος της Παπαδάκη, με όλα όσα είχε μέσα. Τέτοια σύμπτωση; Δεν νομίζω…
Η μνήμη είναι μνήμη και όποιος τη χάνει, είτε άνθρωπος είτε έθνος, πάει προς τον γκρεμό. Αρκεί να ξέρει κανείς βέβαια και να ζυγιάζει τα πράγματα σωστά πριν μιλήσει γι’ αυτά.
Αν δεν ήξερα να κλείνω το στόμα μου γι’ αυτά που ξέρω πραγματικά, θα μπορούσα να πω πολλά για πολλές άλλες πασίγνωστες κυρίες, με την ίδια πάνω-κάτω συμπεριφορά με της Παπαδάκη στην Κατοχή. Αλλά αυτό δεν θα σήμαινε τίποτα. Η αλήθεια είναι πως την Παπαδάκη, όσο και αν φανεί απλοϊκό αυτό, την έφαγαν οι αντιπάθειες και οι αντιζηλίες που είχε μέσα στον θεατρικό χώρο και όχι βέβαια η Παξινού, που λένε πολλοί, μιας και η Παξινού τότε ήταν στη Νέα Υόρκη, αλλά κάποιοι άλλοι και σίγουρα βασικό ρόλο έπαιξαν, αν όχι στο να χαθεί αλλά τουλάχιστον στο ότι δεν γλίτωσε, η Μιράντα και ο Δημήτρης Μυράτ, στελέχη και αξιωματούχοι τότε του ΕΑΜ, που πριν από την Κατοχή είχαν για διάφορους λόγους προηγούμενα, αντιζηλίες κυρίως, μαζί της. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι κάτι που λέγεται πάντα σιγά σιγά και ποτέ δυνατά…
Δεν είναι κακό να είναι κανείς οδοντίατρος και να γράφει ιστορικά βιβλία και ειδικά αν, όπως ο Πολύβιος Μαρσάν, δεν παριστάνει ούτε τον αναλυτή, ούτε τον λογοτέχνη. Δύο βιβλία έγραψε για την Παπαδάκη και την Κάλλας, και τα δύο με αρχειακό υλικό, πολύτιμα για οποιαδήποτε ιστορική έρευνα…
