Εδώ και περίπου 70 χρόνια που απονέμονται τα Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, είναι τα ίδια τα κράτη που στέλνουν την ταινία που θέλουν να είναι υποψήφια με τα χρώματα της χώρας τους. Και είναι πολλές κάθε χρόνο οι συμμετοχές, καμιά φορά πλησιάζουν και τις διακόσιες. Και φυσικά όλες οι χώρες στέλνουν ταινίες με υπόθεση, δηλαδή πάρα πάρα πάρα πολύ σπάνια μία χώρα στέλνει ντοκιμαντέρ στην κατηγορία αυτή.
Ομως η Ελλάδα αποφάσισε να στείλει ως υποψήφια στην κατηγορία της ξενόγλωσσης ταινίας μεγάλου μήκους φέτος -και όταν λέμε ξενόγλωσση εννοούμε μία ταινία όπου μιλάνε άλλη γλώσσα και όχι τα αγγλικά- ένα ντοκιμαντέρ.
Ενα βραβευμένο ντοκιμαντέρ και πολύ αξιόλογο που το υπογράφει η Μαριάνα Οικονόμου και που έχει τίτλο «Οταν ο Βάγκνερ συνάντησε τις ντομάτες». Το αν ήθελε η επιτροπή να πει με αυτόν τον τρόπο πως οι ταινίες με υπόθεση στην Ελλάδα έχουν τα μαύρα τους τα χάλια και πως το ντοκιμαντέρ πάει πολύ καλύτερα, τότε πάω πάσο, έχουν απόλυτο δίκιο, όμως δεν νομίζω πως αυτός ήταν ο σκοπός τους…
Ισως το ότι ο κύριος Σπύρου, επικεφαλής της επιτροπής που το αποφάσισε αυτό, είναι λάτρης του ντοκιμαντέρ και δημιουργός του εξαιρετικά ενδιαφέροντος φεστιβάλ παιδικού κινηματογράφου στην Ολυμπία, αυτό μπορεί να σημαίνει κάτι.
Αλλά, από την άλλη, γιατί να βάλεις ως επικεφαλής μιας τέτοιας επιτροπής κάποιον άνθρωπο που ξέρεις τις επιλογές του, εκτός και αν για κάποιο λόγο κάτι ήθελες να πεις με αυτή την τοποθέτηση ή ήθελες να στείλεις μια συγκεκριμένη ταινία, μιας συγκεκριμένης δημιουργού στη συγκεκριμένη κατηγορία. Θα μου πεις πως παραείσαι μέσα σε θεωρίες συνωμοσίας, τη στιγμή που και εσύ ο ίδιος συμφωνείς πως όλες οι ταινίες με υπόθεση είναι πάρ’ τη μία και βάρα την πάνω στην άλλη.
Η Λίνα Μενδώνη, υπουργός Πολιτισμού, είναι από ό,τι ξέρω εξαιρετικά καλή στη δουλειά της ως αρχαιολόγος και επίσης, όπως οι περισσότεροι αρχαιολόγοι αν όχι όλοι στο υπουργείο Πολιτισμού, πολύ ευχαρίστως θα έκαναν το υπουργείο Πολιτισμού ένα υπουργείο Αρχαιολογίας, βάζοντας στην άκρη όλες τις άλλες ασχολίες του.
Το χειρότερο είναι πως συμφωνώ απόλυτα με αυτή τη λογική. Μακάρι το υπουργείο Πολιτισμού σε αυτή τη χώρα να ασχολούνταν μόνο με τα αρχαιολογικά και γενικά την ιστορία αυτής της χώρας και να άφηνε στην άκρη όλες τις υπόλοιπες τέχνες και όλες τις άλλες ασχολίες του σε άλλα υπουργεία, όπως γινόταν δηλαδή μέχρι πριν από τη χούντα, δηλαδή το υπουργείο Παιδείας, το υπουργείο Βιομηχανίας και λοιπά και λοιπά. Μια χαρά πήγαιναν τα πράγματα για τις τέχνες και ειδικά για το σινεμά τότε, ενώ τώρα τα τελευταία χρόνια ειδικά στο σινεμά ας μην το συζητήσουμε καλύτερα.
Αλλο το ένα όμως και άλλο το άλλο…
Επιμύθιον: αν θέλετε πραγματικά να είστε σοβαροί, ή καταργήστε αυτό το υπουργείο ή αλλάξτε του χρήση…
