Ο κ. Λεονάρντο ΝτιΚάπριο σχολίασε την εικόνα με τα πλαστικά σκουπίδια που ανασύρθηκαν από τον βυθό παραλίας της Ανδρου. Η τηλεπαρουσιάστρια μετέδωσε την είδηση λέγοντας ότι όλα αυτά μπορεί να κάνουν κακό στον τουρισμό της Ελλάδας. Και ο δήμαρχος του νησιού είπε την επομένη ότι εκεί υπήρχε παλιότερα χωματερή που έπεσε στη θάλασσα και ξεχάστηκε, όμως όλες οι άλλες παραλίες είναι καθαρές.
Υπάρχουν όμως κι άλλα «σκουπίδια» που ο συμπαθής ηθοποιός δεν γνώριζε. Αυτά που άφησε πίσω του το φουσκωτό των Γάλλων τουριστών που διεμβόλισε με μεγάλη ταχύτητα μια ψαρόβαρκα στο Πόρτο Χέλι: δύο διαμελισμένα και ένα βαριά τραυματισμένο σώμα που εγκαταλείφθηκαν σαν ανθρώπινα απόβλητα.
Στην πρώτη από τις δύο αυτές θαλασσινές εικόνες συμβάλλουν όλοι όσοι χρησιμοποιούν τη θάλασσα σαν χωματερή. Ντόπιοι και νεο-τουρίστες, ένα νέο είδος πράγματι αρπακτικού και ανάγωγου τουρισμού που τον ζούμε στη χώρα μας και σε άλλες τουριστικές χώρες.
Στη δεύτερη περίπτωση, η αλαζονεία είναι αυτή που χαρακτηρίζει όσους κάθε τόσο σπέρνουν τον θάνατο. Τη φονική αυτή αλαζονεία τη βλέπουμε και σήμερα, αφού η χώρα μας αποτελεί φτηνό προϊόν προς εκμετάλλευση. Η «φτήνια» αυτή αφαιρεί από τους λύκους της τουριστικής αγοράς τη συστολή και τον σεβασμό για τη χώρα που τους υποδέχεται.
Η τρίτη εικόνα είναι από την επίσκεψη του κ. Σαλβίνι στον Νότο της Ιταλίας, περιοχής που ψήφισε κυρίως τα Πέντε Αστέρια, τον εταίρο που εκείνος τώρα διεμβόλισε για να προσπαθήσει να πάρει με νέες εκλογές μεγαλύτερο κομμάτι εξουσίας. Οι διαμαρτυρίες εναντίον του από τους ανθρώπους του Νότου δεν τον εμπόδισαν από το να κατέβει στην παραλία και να δηλώσει μέσα στη χαλαρή περιβολή του ότι δεν μπορεί να τον κατηγορούν για δικτάτορα γιατί αυτός αντιθέτως ζητά εκλογές.
Στο φόντο από τις εικόνες αυτές οι άλλες, οι πιο μεγάλες: δοκιμές πυρηνικών όπλων, πόλεμοι που αφήνουν πίσω τους τις δικές τους χωματερές ανθρώπων και πραγμάτων, εξορύξεις αερίου ή και πετρελαίου, πολύ πιο επικίνδυνες για τη ζωή ανθρώπων και θαλασσών, μεταφορά σκουπιδιών ιδιαίτερα τοξικών από πλούσιες προς φτωχές χώρες. Ειδήσεις ότι ο κύριος Τραμπ ονειρεύεται να αγοράσει τη Γριλανδία.
Προφανώς για να λιώσει τους πάγους της, ώστε να πνίξει με πλημμύρες άλλες περιοχές του πλανήτη και να δηλητηριάσει περισσότερο τις θάλασσες. Που κάποτε μαζί με τον Αισχύλο και τον Σεφέρη λέγαμε πως κανείς δεν μπορεί να εξαντλήσει. Στη λογική μιας ανάπτυξης που συχνά σημαίνει τον θάνατο του πλανήτη.
Κι όμως: οι θαλασσινές εικόνες, οι άλλες, αυτές που είναι μαζί μας παρακαταθήκη πολιτισμού και επιθυμίας, βρίσκονται εδώ. Δίπλα μας, μέσα μας.
