Λαχταρούσαν για το σάλτο

Κάθισα στο πεζούλι στο Σύνταγμα δίπλα στους «νιαγάρες» για μια ανάσα κι ένα τσιγάρο, που ευτυχώς ακόμη επιτρέπεται στους ανοιχτούς χώρους, και τότε τις είδα να κατηφορίζουν από το μετρό κρατώντας τις σανίδες τους.

Δυο κορίτσια, κοντοκουρεμένα, όμορφα και τσουπωτά, γεροδεμένα, με την τσάντα στην πλάτη (backpack – η απόλυτη μόδα). Κοντοστάθηκαν στο άνοιγμα της πλατείας, εκεί όπου πολλά αγόρια κάνουν σκεϊτμπόρντινγκ (skate = κάνω πατινάζ και από τις πολλές έννοιες του board κρατάμε τη σανίδα). Αφησαν λοιπόν τα κορίτσια κάτω τις σανίδες τους, πιάσαν την κουβέντα, μοιράζονταν γελάκια και ντροπές και τα ματάκια τους κοιτούσαν κλεφτά δεξιά κι αριστερά. Προσπαθούσαν προφανώς να πάρει η μία από την άλλη κουράγιο και να ανέβουν στα σκέιτμπορντ.

Η μία επιτέλους ξεθάρρεψε τόσο όσο να ανεβεί στη σανίδα της, διότι κατά τα άλλα ήταν ακούνητη, μόνο το βλέμμα της πήγαινε πέρα-δώθε: αν την κοιτάζει κανείς, ίσως αν τη θαυμάζει ή αν την κοροϊδεύει. Γύρω τους τα αγόρια ίδρωναν τη φανέλα – άλματα, προσπάθειες ισορροπίας ξανά και ξανά για να πετύχει η φιγούρα. Τα κορίτσια μόνο γελάκια… Λαχταρούσαν για το σάλτο αλλά δεν το έκαναν.

Αυτή η σανιδοκατάσταση έκανε την εμφάνισή της στα 1950 στην Καλιφόρνια – τέλειο παιχνίδι για τις κατηφοριές της πόλης, για τις ανηφοριές τα τραμ. (Κι εμείς όμως όταν βλέπαμε κατηφοριά, στα καφάσια του μανάβη χωνόμασταν και μια χαρά κατρακυλούσαμε, αλλά μέχρι εκεί.) Ωσπου το 1959, πάντα για τις ΗΠΑ μιλώντας, άρχισε η μαζική παραγωγή σκέιτμπορντ.

Είχε τα πάνω και τα κάτω του το θέμα, μέχρι το 2000 που μπήκαν στο «καφάσι» τα μέσα επικοινωνίας και το παιχνίδι, παίρνοντας πια χαρακτηριστικά αθλήματος, απογειώθηκε, δημιουργήθηκαν ειδικοί χώροι και πάρκα για τους αθλούμενους και σαφώς πιο επεξεργασμένες σανίδες, κι όλα αυτά συνοδευόμενα από τα αξεσουάρ τους – κράνη, επιγονατίδες, μπλουζάκια και ό,τι άλλο. Και το 2020 θα πάνε οι σανίδες στο Τόκιο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οσο έψαχνα αυτά στο ίντερνετ, η αμηχανία δεν είχε εγκαταλείψει τα κορίτσια. Εγκλωβισμένα κι αυτά στο «τι θα πουν οι άλλοι και κυρίως τα αγόρια». Κανείς δεν είπε ότι αυτό το παιχνίδι-απόλαυση (όση και όπου τη βρίσκει ο καθένας) είναι μόνο για τα αγόρια, αλλά μάλλον τους το «χαρίζει» η νοοτροπία μας, τα στεγανά μας. Μπορεί να είναι μια «εκδίκηση» στο κουτσό ή στο σκοινάκι, που καταγράφηκαν ως κατεξοχήν κοριτσίστικα παιχνίδια. Δεν ξέρω και την ειδική δεν κάνω. Το τσιγάρο τελείωσε, τα κορίτσια δεν έλεγαν να… σανιδώσουν, έφυγα. Μωρέ, μήπως ντρέπονταν εμένα;