(σχόλιο για την ποίηση του Αντώνη Ρουπακιώτη)
Ο Αντώνης Ρουπακιώτης όταν τον συνάντησα ήταν πλούσιος στην ψυχή και στο πνεύμα. Μετά μου είπε –ή ορθότερα μου εξομολογήθηκε– ότι είμαστε σύντροφοι και συναγωνιστές και μετά ήρθαν οι αγώνες, τα κινήματα και τα πνεύματα και τα έργα δημιουργίας.
«Εγώ δεν είμαι ποιητής»: Αυτός είναι ο τίτλος της ποιητικής συλλογής του. Ακούγεται ως μουσικός ήχος του Μπετόβεν. Γράφει: «Ιδέες γυρεύω, στοχασμούς». Το ίδιο κάνω και εγώ! Οσοι (όσες) μελετήσατε τη συλλογή του Ρουπακιώτη, θα κατανοήσατε ότι τα γεγονότα, τα συμβάντα χωρίς τις ερμηνείες τους δεν υφίστανται. Αυτό υποστηρίζουν, εξάλλου, και οι Μαρξ και Νίτσε.
Γράφει ο Αντώνης Ρουπακιώτης «μένω δέσμιος στις λέξεις εσαεί». Αυτό το γράφει όχι επειδή είναι ο κορυφαίος δικηγόρος των Αθηνών, αλλά επειδή γνωρίζει ότι ανάμεσα στις λέξεις και τα πράγματα όλα είναι τυχαία και ενδεχομενικά. Ολα ανατρέπονται και όλα ανακατασκευάζονται!
Ο Ρουπακιώτης δεν επεδίωξε να γίνει ποιητής, να γίνει Σολωμός ή Σεφέρης για να αναφέρω δύο μόνο χαρακτηριστικά ονόματα στο λογοτεχνικό είδος. Ο Ρουπακιώτης ως κορυφαίος δικηγόρος των Αθηνών, ως υπουργός Δικαιοσύνης, αλλά προπάντων ως δημιουργικό άτομο και ως προσωπικότητα της Αριστεράς, ένιωσε την ανάγκη της έκφρασης και της δημιουργίας. Κατά ποιητικό τρόπο στις λέξεις δημιούργησε τον εαυτό του. Μέσω των λέξεων κατασκεύασε τον κόσμο της ζωής του.
Οι λέξεις είναι για τον Ρουπακιώτη σανίδες σωτηρίας στο πέλαγος της ζωής μας. Στη θάλασσα των λέξεων μπορούμε να συζητήσουμε, να στήσουμε διάλογο, να αναπτύξουμε τις απόψεις μας και τελικά να βρούμε το καταφύγιο μπροστά στην αμείλικτη ανθρώπινη μοίρα.
Πολλοί στον ευρύτερο κύκλο μου καταφεύγουν στην ποίηση ή τη λογοτεχνία γενικά, αλλά η αποτυχία τους είναι δεδομένη. Ο Ρουπακιώτης έχει τα εμπειρικά εφόδια και τα ερμηνευτικά δεδομένα της ποιητικής μεθοδολογίας. Πρώτα απ’ όλα είναι αριστερός, πράγμα που σημαίνει ότι τα προσωπικά βιώματα και τα πολιτικά συμβάντα δεν ανάγονται σε άλλα επίπεδα. Είναι εγγενείς εμπειρίες.
Είναι γεγονότα. Επί εβδομήντα χρόνια επικράτησε η «ποίηση της ήττας» και τώρα επιτέλους ο Ρουπακιώτης γράφει: «κουράστηκα πια με τους νεκρόφιλους» (μετά τον Αναγνωστάκη ή τον Λεοντάρη;). Αραγε η «ποίηση της ήττας» επαναπροσδιορίζεται ως λογοτεχνική στιγμή και ως πολιτική πράξη;
Με το κείμενό του «Εγώ δεν είμαι ποιητής», ο Ρουπακιώτης καταθέτει την πολιτική παρακαταθήκη του για τις επόμενες γενιές. Στη νεωτερική και τη σύγχρονη κοινωνία, ποτέ δεν υπήρξαν ιδεολογικοί διαχωρισμοί, παρά μόνο ταξικές διακρίσεις. Γράφει ο Ρουπακιώτης και εγώ μαζί του: «Σε δρόμους, σε πλατείες, μαζί σου αυτές τις μέρες περπατώ».
Ας μου επιτραπεί μια προσωπική αποστροφή: Φίλε και σύντροφε Αντώνη, σε συναντώ στους δρόμους μας, στο «περιγιάλι το κρυφό» (Γιώργος Σεφέρης). Σύντροφε Αντώνη, οι αγώνες βρίσκονται μπροστά μας, αρκεί και εσύ και εγώ και όλοι μας να είμαστε δημιουργοί στο επίπεδο του πνεύματος και της πολιτικής πράξης, όπως εσύ.
Η Αριστερά και η βιωματική πολιτική στιγμή, δηλαδή η δημιουργία όπως η δική σου, να αποτελεί για την επόμενη γενιά μια ύψιστη πολιτική και ποιητική παρακαταθήκη. Το βιβλίο σου, την ποιητική συλλογή σου δεν τη διαβάζει κανείς, ούτε τη μελετάει, αλλά την «τρώει», γιατί ανήκει στα βιβλία εκείνα που είναι ένα «γλυκό σαν μέλι» (βλ. Αποκάλυψη του Ιωάννη).
*καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας και Αισθητικής Θεωρίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
