Στην οδό Περιάνδρου στην Πλάκα μπορεί κανείς να δει το σπίτι όπου έζησε τα τελευταία του χρόνια, μέχρι τον χειμώνα του ’43 που μας άφησε, ο Κωστής Παλαμάς. Βέβαια χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια και φαντασία για να καταλάβεις ότι το σπίτι αυτό στέγαζε κάποτε τον εθνικό ποιητή. Εκτός από μια εντοιχισμένη επιγραφή, βρόμικη, τίποτε άλλο δεν ερεθίζει την περιέργεια των διερχομένων. Πλήρης εγκατάλειψη και ταυτόχρονα περιφρόνηση.
Στην οδό Ζωοδόχου Πηγής μόλις διασταυρώνεται με τη Σόλωνος, υπάρχει ένα άλλο κτίριο σε χειρότερη κατάσταση από το προηγούμενο. Μια επιγραφή μουντζουρωμένη και σχεδόν κατεστραμμένη -το πιο πιθανό από τους γνωστούς ανήσυχους νέους μας- μας θυμίζει ότι εκεί ιδρύθηκε το Θέατρο Τέχνης από τον Κάρολο Κουν το 1942. Είναι αδύνατον να παραμείνεις πάνω από ένα λεπτό μπροστά στο κτίριο χωρίς να υποφέρει η μύτη σου και η καρδιά σου.
Προσωπικά έχω απευθυνθεί σε δύο μέχρι τώρα υπουργούς Πολιτισμού και το 2012 και το 2015 αλλά απάντηση δεν έλαβα. Και η απάντηση σε μένα θα περίσσευε αν υπήρχε έστω και στοιχειώδες ενδιαφέρον.
Γνωρίζω τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που υπάρχουν. Φαντάζομαι τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις που παραμονεύουν παντού και πάντα. Αυτά όμως δεν μπορεί να αποτελούν δικαιολογίες για την αδιαφορία. Διότι μάλλον περί αδιαφορίας πρόκειται. Θα μπορούσαν να γίνουν κάποιες κινήσεις για εύρεση χορηγών οι οποίοι μπορεί να ενδιαφέρονται να αναλάβουν κάποια έξοδα έστω και για την υστεροφημία τους.
Για «άλλοθι», που λέμε. Ας ρωτήσει η ηγεσία του υπουργείου κάποιους και ας λάβει αρνητική απάντηση! Ας δείξει ότι ενδιαφέρεται για τη συντήρηση της θύμησης ανθρώπων που δημιούργησαν τη σημερινή Ελλάδα. Περισσότερα χρωστάμε σε αυτούς παρά στους πολιτικούς που μας πνίγουν στα λόγια και τα συνθήματα.
Τις τελευταίες ημέρες με τις μεγάλες κινητοποιήσεις για το θέμα της Μακεδονίας, υποτίθεται ότι τονώνεται το εθνικό μας αίσθημα. Μένω στο «υποτίθεται». Διότι το αίσθημα τονώνεται με την ουσιαστική σύνδεση με το παρελθόν. Με τη γνώση. Μόνο τότε το παρελθόν μάς αποκαλύπτει κάτι για το μέλλον. Μας αναγεννά! Αλλιώς είναι σαν βαρίδι στην καρδιά μας. Σαν σύμπλεγμα που γυρεύει εκτόνωση.
Ο Κωστής Παλαμάς και ο Κάρολος Κουν έθρεψαν τη χώρα μας. Ας τους σεβαστούμε, ας τους γνωρίσουμε και ας γίνουν παραδείγματα προς μίμηση και όχι φιγούρες του παρελθόντος που μας τρομάζουν όταν συγκρινόμαστε μαζί τους.
