Βαλεντινιάς

Οταν ακούω να μιλάν για τον καιρό/ για νέφη καταχνιές κι αστροπελέκια/ αντράλι, παγετούς, κατακλυσμούς/ για μανιασμένες όστριες και γραιγοτραμουντάνες·/ να ξεβράζει φίδια το μπουγάζι του Αιγαίου,/ όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο/ περί παραβιάσεων εναερίου χώρου/ για επεισόδια θερμά, ψυχρά κι ανάποδα/ στη φλέβα του Φλεβάρη/, όταν ακούω σήμερα το αοίδιμο αιδοίο/ να κλίνεται σε στίχους ευειδείς/ του φερέλπιδος ποιητού Ταβάφη/ και σατύρων πυρέσσοντες φαλλοί/ υπουργικά ανάκλιντρα να πλημμυρίζουν,/ όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου/ να τις ταχτοποιούν στη θυρίδα «Αρθρα-σχόλια»/ όταν ακούω σένα να μιλάς/ εγώ πάντα σωπαίνω/.

Ταρατατζούμ./ Οταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου/ ήχους παράξενους/ «σπεύδει η ελπίδα βιαστική κι αποχωρεί ασθμαίνουσα, ταπεινωμένη»/ ψίθυρους μακρινούς/ «με έναν νόμο και μια διάταξη θα αλλάξουμε την τάξη»/ όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια/ «θα βαράμε τον ζουρνά και θα λικνίζονται οι αγορές ηδυπαθώς στην πίστα»/ λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους/ «είχαμε βούληση λειψή/ και μας χορεύουν στο ταψί/ σαν τα κοκόρια/ αθεόφοβοι αλλόθρησκοι στα ξεροβόρια,/ όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία/ της συνθηκολόγησης, της υποτέλειας και της τυφλής υπακοής/ για νόμους, ευαγγέλια, ιερατικά φραγγέλια,/ όταν ακούω να γελούν/ μεταξύ πίπας, μύστακος και οδόντων,/ όταν ακούω πάλι να μιλούν/ εγώ πάντα σωπαίνω/.

Αμποτε./ Κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη/ την καθημαγμένη απ’ τους αμνήμονες/ που ομνύουν στα μνημόνια οψίμως,/ κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες/ όσων ασπάζονται φιλήδονα τους υπονόμους/ που μετά βδελυγμίας έφτυναν προηγουμένως/ κι όλοι μας θα προσμένουμε σίγουρα τη φωνή/ ερμητικά θα σφραγίσω το στόμα μου/ ανοίγοντας διάπλατα τα αυτιά μου./

Νταηλίκι ασελγώ πάνω στο πόνημά σου/ Μιχάλη Κατσαρέ συγχώρεσέ με,/ μα εγώ γρικώ την κραυγή της κοινωνίας/ τα επουράνια να δονεί/ να μεταρσιώνεται σε διαπρύσιο λόγο/ να γεμίσουν οι κήποι με καταρράχτες/ στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια/ οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους/ ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία./ Πάλι σας δίνω πανόραμα. Τι με έπιασε, άραγε, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου και προσπαθώ να αρθρώσω οργασμικούς ψαλμούς, ενός κατεργάρη έρωτα που εκτοξεύει τα βέλη του στην έσω πλευρά της καρδιάς, αδιαφορώντας παγερά για την πέριξ εμποροπανήγυρη. Αλληλούια.