Τα στούντιο VII

Εκ των στυλοβατών αμφοτέρων των οίκων ανοχής ο διακεκριμένος νομικός, ακολούθησε την τακτική του υιού της· αρνούμενος να τη βγάλει απ’ την πλάνη της, δεν αποκάλυψε το ακριβές είδος της καλλιτεχνικής δραστηριότητας των νέων της πελάτιδων. Κι όταν αργότερα του παραπονέθηκε πως εντελώς αφηρημένο το βλαστάρι της κλείνεται με τις ώρες στην τουαλέτα, εκείνος την καθησύχασε με το ακλόνητο επιχείρημα: «Εφηβεία περνάει, Αντιγόνη μου, μη δίνεις σημασία».

Το ίδιο απόγευμα επέπληξε κακαρίζοντας τα κορίτσια: «Πτέραρχο τον κάνατε τον Νικολάκη». -«Από πού ώς πού πτέραρκο;» απόρησε η Ντέλια, ήτις έδειχνε ξεχωριστή προτίμηση στους αεροπόρους. Ο δικηγόρος αναπαρέστησε τρις με τη χούφτα τη χαρακτηριστική κίνηση του αυνανισμού και κατόπιν διέγραψε με τον δείκτη την καμπύλη τροχιά υποτιθέμενης εκτίναξης σπερματοζωαρίων ίσαμε τον ώμο, όπου σχημάτισε με γλαφυρή παντομίμα τα σιρίτια του αξιώματος. «Να τι πτέραρχος» υπογράμμισε, εξακολουθώντας να γελά τρανταχτά.

Συνηθισμένες οι ιέρειες του φτερωτού θεού να συναναστρέφονται νυχθημερόν ανέραστους πορνοπαραλυμένους, σκανδαλίζονταν στο έπακρο από την εξόφθαλμη αγνότητα του Νικολάκη· τους άναβε τα αίματα το διαρκές του κοκκίνισμα· φορές φορές τα πυρπολούσε. Το μεσημέρι της εβδόμης Σεπτεμβρίου στο σαλόνι δεν περίμενε κανείς. Η Ρόζα η Ελληνίς, προς την οποία ο μικρός εκδήλωνε υπερβάλλουσα έλξη, έγνεψε στις συναδέλφους να γευματίσουν μονάχες και, πιάνοντάς τον σθεναρά απ’ το χέρι, τον οδήγησε στο ροζ δωμάτιο. «Θα σου μάθω το πιο εκλεπτυσμένο σεξ» γουργούρισε γατίσια, καθώς τον ωθούσε απαλά στα βελουδένια κλινοσκεπάσματα.

Σε παρόμοιες περιστάσεις η κάμερα απομακρύνεται απ’ τις επίμαχες σκηνές, εστιάζοντας στον άσχετο διάκοσμο των ντουβαριών. Υστερα από μισή ώρα ακραίας μέθης, ζούμαρε ξανά στο πρόσωπο του Νικολή. Ενα πλατύ χαμόγελο ευδαιμονίας ήταν ολόκληρο, με τα μάτια να ακροβατούν έξω απ’ τις κόχες και δη δίχως δίχτυ ασφαλείας. Θες η γοητεία της αποπλάνησης, θες η γυναικεία ζηλοτυπία, τις επόμενες εβδομάδες τού παρέδωσαν ανάλογα ιδιαίτερα άπασες οι πεταλουδίτσες των δύο στούντιο, ακόμα κι οι ρεπατζούδες.

Αποδείχτηκε επιμελέστατος μαθητής. Κι αν κρίνουμε από τη συχνότητα επανάληψης τούτων των διδακτικών επαφών, σημείωνε μάλλον θαυμαστές επιδόσεις. Αγαλλίαζε η Αντιγόνη, βλέποντάς τον χαρούμενο και ξεχνούσε τον συσσωρευμένο της πόνο. Ο γερο-Γερακόπουλος της στάθηκε δεύτερος πατέρας. Τη διάβαζε ο ίδιος στην Εκτη και την Εβδόμη του Νυχτερινού και, όταν πήρε το απολυτήριο, καθοδηγούσε τις ρηξικέλευθες αναγνώσεις της στην ελληνική και παγκόσμια πεζογραφία, την ποίηση, τη φιλοσοφία, την ιστορία της τέχνης.

Της φερόταν ως αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας. Ουδέποτε αισθάνθηκε υπηρετικό προσωπικό. Σεμνή και μοναχική, έβγαινε σπανίως από το σπίτι. «Πρόσεξε μην αραχνιάσεις στο ράφι» χαριτολογούσε τ’ αφεντικό, καθώς περνούσαν στέρφα τα χρόνια. Μέρα παρά μέρα ο Μπάμπης περιποιόταν τον κήπο. Του ετοίμαζε καφέδες, πορτοκαλάδες, κολατσιό και κουβέντιαζαν περί ανέμων. Τον συμπαθούσε επειδή είχε το όνομα του μπαμπά της· ίσως όχι μόνο γι’ αυτό. Με τη μεσολάβηση του κυρίου Στράτη προχώρησαν περισσότερο απ’ όσο τολμούσαν οι ίδιοι. Την προίκισε με το τριάρι της Πιθαδάρη και τους άλλαξε τα στέφανα στον Αγιο Παντελεήμονα. Το 1999 γέννησε τον Νικόλα κι ένιωσε πρώτη φορά ολόγιομη μ’ αυτό το κάτι παραπάνω που πολλοί αποκαλούν αστόχαστα ευτυχία. (Συνεχίζεται)