Ευτυχές το νέον έτος, αγαπητοί αναγνώστες. Προσεχώς καλύτερα, που ‘λεγε κι ο Ζήκος, ο συμπαθέστερος μπακαλόγατος του ελληνικού σινεμά. Είθισται τούτες τις μέρες να στέλνουν ευχές προς το πόπολο, υπό μορφή σιβυλλικού μηνύματος, η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της Ψωροκώσταινας. Με τη νηφαλιότητα του Πόντιου Πιλάτου ο απερχόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας μάς προτρέπει «να μη χάνουμε το μέτρο, στον δημόσιο διάλογο, στην πολιτική αντιπαράθεση, στην καθημερινή μας ζωή, στην ατομική συμπεριφορά μας».
Υποψιάζεται πιθανόν ότι οδεύουμε προς τις πιο πολωτικές εκλογές της μεταπολίτευσης και προσπαθεί να συγκρατήσει τα πάθη ανατρέχοντας στην ευκλεή αρχαιότητα: «Ο ελληνικός πολιτισμός βρίσκεται στην καρδιά του ευρωπαϊκού πολιτισμού κι αυτό πρέπει να το συνδέουμε διαρκώς με τη ζώσα ελληνική πραγματικότητα, γιατί η επίκληση του παρελθόντος δεν αρκεί για να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο μέλλον». Θα μπορούσε, άραγε, να συγκριθεί ο ΘΑμαράθ μ’ έναν Περικλή, μ’ έναν Κίμωνα ή μ’ έναν Δημοσθένη;
Χρονιάρες μέρες του 1966 ο Κοκός απηύθυνε ενωτικότατο διάγγελμα στον λαό, απόσπασμα του οποίου δημοσιεύει χθες ο «Φιλίστωρ» στην «Καθημερινή» και νομίζω πως κολλάει γάντι στην τακτική της Ν.Δ. απέναντι στον μισητό αντίπαλο. «Η ευθύνη όλων μας θα είναι μεγίστη εάν χαλαρώσωμεν και επ’ ελάχιστον την προσοχήν και την δραστηρίαν επαγρύπνησιν διά την προστασίαν του δημοκρατικού ημών πολιτεύματος από των εσωτερικών εχθρών του Εθνους» σημείωνε ο υιός της Φρειδερίκης, βλέποντας σχεδόν σαράντα χρόνια μπροστά.
Ενδεχομένως ο Καλαματιανός καραμπουζουκλής να τον αντιγράφει. Ετσι κι αλλιώς η πολιτική του έχει γυρίσει τη χώρα δεκαετίες πίσω. Και κάπου εκεί μπορεί να συναντήθηκε με τον τέως, όπως συμβαίνει με τα μεγάλα πνεύματα. Κρατώ τη σόλοικη καθαρεύουσα του Κοκού. Μοιάζει κομμάτι με τον υπερφίαλο λόγο του Αδ-όνειδος: «Ο κομμουνισμός αποτελεί μίασμα γεννηθέν έξω της Ελλάδος εμπνεόμενον και κινούμενον έξωθεν. Η ηθική του είναι το ψεύδος και η προδοσία. Μολύνει και καθιστά ανύποπτον εχθρόν της Πατρίδος πάντα ερχόμενον εις επαφή με αυτόν, άτομον ή ομάδα, πάντα καλόν Ελληνα, μη διαβλέποντα τον κίνδυνο» συμπλήρωνε.
Στην επίκληση ανύπαρκτων κινδύνων ποντάρει σήμερα και η Ν.Δ. προκειμένου να μείνει καρφωμένη στους θώκους. Το φλερτ της με τον αποπεμφθέντα βασιλέα καρποφόρησε όταν ο πρωθυπουργός τοποθέτησε στη θέση της εκπροσώπου Τύπου του κόμματος την καλύτερη αναδεξιμιά του· την Αννούλα-Μισέλ. Τη θυσιάζει, όμως, πιστεύοντας ότι ένα πιστό του παπαγαλάκι, που πέταξε στις Βρυξέλλες με ξένα φτερά, θα κελαηδήσει καλύτερα στο γνώριμό του περιβάλλον των καναλιών. Ιδιον των φαύλων η αχαριστία.
