Στα κουτουρού

Ετσι πάει. Οταν σπέρνεις αέρηδες, θερίζεις θύελλες και δεν σου μένει έπειτα άλλη λύση απ’ το να καλέσεις τον «στρατηγό Ανεμο» να τις συμμαζέψει. Φασκελοκουκούλωσ’ τα! Εχεις ανοίξει διάπλατα, πά’ να πει, τον ασκό του Αιόλου και το μπουγάζι κατεβάζει φίδια. Μια απ’ τα ίδια. Στάχτες κι αποκαΐδια. Τουτέστιν καλείς τον Βύρωνα -ντουνιά σκληρέ και είρωνα- και του τοποθετείς φτερά, αχ πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά, φτερά από μετάξι, μπας και πετάξει να βάλει τάξη στα άτιμα κανάλια, που συνθλίβουν με τανάλια το έωλο αφήγημα, διάτρητο ναυπήγημα, που από Δεξιά κι Αριστερά κι από παντού μπάζει νερά, πως τάχα αλύπητα χτυπάς το σύστημα κατά ριπάς, αλλά μπροστά στη διαπλοκή τ’ όπλο παθαίνει εμπλοκή, φτάνει η υπόθεση στο ΣτΕ κι από τ’ αυτί οι δικασταί τραβάνε -α πα πα παπά- τον Νικολάκη τον Παππά, τον νομοθέτη τον τρανό, που, σαν τον Τριβωνιανό, θείους θέσπισε κανόνες να αντέχουν στους αιώνες.

Στη φούρια του και κουτουρού παρέκαμψε το Ε Σου Ρου. Στου μυαλού του την οθόνη βάρκα χάρτινη αρματώνει, σε ρηχή σκάφη πατώνει, την κυβέρνηση ματώνει. Σαν αλοιφή στην εκδορά, απλώνουν τον Πολύδωρα, διορθώνοντας τη νίλα με χειρότερη ξεφτίλα. Με εκκωφαντική κραυγή ξέπλενε τη Χρυσή Αυγή και τον εμφανίζουν τώρα, μάγκα, μάγο με τα δώρα. Η θεραπεία πόνεσε, αγγίζεις και λερώνεσαι. Εντός, εκτός, επί τα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ στάζει σκατά, αποδεικνύει προφητικό το σύνθημα το αναρχικό, πως ίδια είν’ τα αφεντικά και Δεξιά κι Αριστερά, επιδέξια κι αδέξια, σαμαρικά κι αλέξεια. Οπου λαλούν πρωτόβγαλτα πετεινάρια, τρώνε τον πληθυσμό τα μαύρα μεσάνυχτα, ήτοι ξημερώνει μόνο κάθε Τρίτη 31 Φεβρουαρίου· και αν. Οτι θα φτάσει, πάντως, το Μαξίμου να παρουσιάζει ως άσο απ’ το μανίκι τον Βύρωνα, μήτε για δυστύχημα δεν το κλήρωνα, πόσω μάλλον για στοίχημα. Ούτε μία στο εκατομμύριο, που λέει ο λόγος. Ανεξέλεγκτος ο κατήφορος. Είναι να μην τον πάρεις, καθότι ντελαπάρεις στις πιο ολισθηρές κακοτοπιές. Οταν δεν έχεις τσίπα, πορεύεσαι με Τσίπρα.

Ρημάδα η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, εκτός κι αν είσαι φόλα αμοραλιστής, αλλά τότε το «λι» γράφεται ανέτως και με «ήτα». Ηττα. Θα ’χει γούστο αν ο Κυριάκος, εξακολουθώ να μην αναφέρω επώνυμο, προληπτικός αφού, αρνηθεί εν τέλει την πρόταση περί του αγγούρειου Ανέμου, επικαλούμενος τις κατά καιρούς φιλοχρυσαυγίτικες πνοές του. Δεν κωλώνουν, πάντως, οι επιτελείς του κυβερνητικού μεγάρου. Για να παραμείνουν στους θώκους είναι ικανοί να επιλέξουν ώς και τον Μπαλτάκο, φάβα με χαώδη λάκκο, να ανασύρουν απ’ το σκοτάδι μέχρι και τον Ψωμιάδη ή να ξεθάψουν απ’ το ντουλάπι ακόμα και τον Λιάπη. Αυτά παθαίνουν οι αυτοδίδακτοι μαθητευόμενοι μάγοι. Καταπιάνονται τσάτρα πάτρα με τα ζογκλερικά κόλπα, νομίζουν ότι τα παίζουν στα δάχτυλα και ενώπιον του φιλοθεάμονος πλήθους, αντί να βγάλουν απ’ το καπέλο συμπαθή κουνέλια και περιστέρια, αραδιάζουν σιχαμερούς αρουραίους, τυφλοπόντικες, ερπετά, σκορπιούς, ταραντούλες, νυχτερίδες, αράχνες και συναφή ανατριχιαστικά είδη του ζωικού βασιλείου. Απορούν εμβρόντητοι κατόπιν πόθεν προέκυψε το λάθος, αποδίδοντας ανέξοδα τα αδιέξοδα στα άνομα συμφέροντα, δεινά στον κόσμο φέροντα, κάτι που, δυστυχώς για μας, ισχύει με το σύνολο των επινοήσεων και των χειρισμών τους.