Χαλαρό ποτό

Πατιρντί κανονικό διαμείφθηκε στην Ηρώδου Αττικού το βράδυ της Πέμπτης. Ο Θε…Αλέξης -έπειτα από την επιτυχή διαπραγμάτευση με το ιερατείο, το προσωνύμιο κολλάει γάντι- κάλεσε τους κυβερνητικούς βουλευτές να χαλαρώσουν με ένα ποτό. Εδώ που τα λέμε, το είχαν ανάγκη. Οταν σηκώνεις διαρκώς τα χέρια στην ανάταση και ψηφίζεις δακρυσμένος κόντρα μνημόνια και αντιλαϊκά μέτρα, χρειάζεται, βρε αδελφέ, να ριλαξάρεις κομμάτι, να τσουγκρίσεις το ποτήρι σου, να ‘ρθουν οι αρθρώσεις στη θέση τους.

Αν αποζημιώνεσαι, μάλιστα, με κάμποσα χιλιάρικα για τόσο επίμοχθη εργασία, κουλάρεις με την πρώτη γουλιά. Δεν θα μπορούσα να είμαι απών, ασφαλώς, από παρόμοιο ραβαΐσι· Μετέωρος στο Μέγαρο Μαξίμου καθόσον. Ανεβασμένος σε ψηλό κλαρί ευκαλύπτου του Εθνικού Κήπου, παρατηρούσα με κιάλι τα τεκταινόμενα ενδελεχώς, ενώ φίλος εικονολήπτης έκρυψε μαγνητοφωνάκι στις φυλλωσιές παραπλήσιου δέντρου για να μη λείψει ούτε ο φυσικός ήχος. Ασχημη εντύπωση μου προκάλεσε το ότι η πλειονότης των προσκεκλημένων έφταναν στο ραντεβού μ’ άδεια χέρια.

Ρεζιλίκια πράματα, πα’ να πει. Μόνο κάνα δυο βουλεύτριες κρατούσαν τσάντες με κρασιά απ’ τις περιφέρειές τους κι άντρας συνάδελφός τους σακούλα γνωστής φίρμας. Το συμπόσιο πλήρωσαν ως συνήθως τα συνήθη υποζύγια. Στον πρώτο όροφο του κτιρίου, την ταράτσα στην οποία η Παγώνα Ζωιτάκη ζήτησε να κατασκευαστεί κοτέτσι, αλλά ο σύζυγος αντιβασιλεύς ύψωσε τελικά πανωσήκωμα, είχαν στρωθεί επιμήκη τραπέζια με μπόμπες -όχι ποτά, προς Θεού- καναπεδάκια, προπομποί του νέου τοπίου της τηλοψίας και λοιπά τερψιλαρύγγια. Η βεράντα άνοιξε για τους καπνιστές, που την τίμησαν πίνοντας ουίσκι και σκληρά, λευκά αλκοολούχα.

Το καμουφλαρισμένο μαραφέτι κατέγραφε τα πάντα. Την ατάκα πολλών βουλευτών ότι «οι πολίτες είναι πρόθυμοι να υπομείνουν τις θυσίες, εάν τους δοθεί με ειλικρίνεια προοπτική» δεν την πιάνουν τα κασετόφωνα, καθότι σατανική. Τη βραδιά έσωσαν οι προερχόμενοι από τους ΑΝ.ΕΛΛ. Ο Κώστας Ζουράρις κάθισε στο πιάνο και η Ελενα Κουντουρά κινήθηκε με μπρίο προς την ουρά του μαζί με τον Τέρενς Κουίκ. Ακουσα όμως να λέει γελώντας στον Σαλονικιό ο Θε…Αλέξης: «Η τελευταία φορά που έπαιξε πιάνο εδώ κάποιος ήταν ο Βαρουφάκης, κανόνισε». Λες και το ‘ξερε. Εκείνος προτίμησε άσμα που πρωτοπαίχτηκε στο φεστιβάλ της πόλης του, τραγουδισμένο από την Αλέκα Κανελλίδου, με κάπως παραλλαγμένους στίχους.

Ασε με να φύγω/ σε παρακαλώ/ όλο και πιο λίγο/ κάθε μέρα ζω/ λέω «ναι σε όλα»/ κάνω τον χαζό/ και στην καρμανιόλα/ σπρώχνω τον λαό/ σπρώχνω τον λαό/ σπρώχνω τον λαό.// Ασε με να φύγω/ να ρίξω μαύρη πέτρα/ είναι κάτι επείγον/ όλο νέα μέτρα/ στη Βουλή ψηφίζω/ σφίγγω τη θηλιά/ τον λαό βυθίζω/ στην απελπισιά/ στην απελπισιά/ στην απελπισιά.// Δώσ’ μου τον καιρό/ τι ζητάς να βρω/ γέμισα ρωγμές/ χάθηκε ο σκοπός/ κι έρχονται στιγμές/ που νομίζω πως/ με κομμένα φτερά/ κατάντησ’ η Αριστερά/ πιο σκληρή Δεξιά/ Δεξιά, Δεξιά κι αδέξια.// Ασε με να φύγω/ από τα μνημόνια/ που από λίγο λίγο/ γίνονται αιώνια/ να κάψω τις Βρυξέλλες/ με δεινό εμπρησμό/ και στις Σεϋχέλες/ να κάνω τουρισμό». Στο μπαρ του Κολωνακίου, πάντως, όπου κατέληξε η συντροφιά, ο πιανίστας δεν εθεάθη.