Στη Γερούν Ολγοβασίλη, την κυβερνητική εκπρόσωπο ντε, μπορείς να προσάψεις πολλά. Γιατρός στο επάγγελμα, με πενιχρές διασυνδέσεις στον Τύπο, ακόμα και τον τοπικό, βρέθηκε στις 18 Ιουλίου του εθνοσωτηρίου 2015, από την επαρχιακή ραστώνη της εκλογικής της περιφερείας, να στροβιλίζεται αίφνης στη δίνη του κυκλώνα. Η πρώτη φορά Αριστερά συνθηκολόγησε με τους δυνάστες της χώρας, υπογράφοντας το τρίτο ειδεχθές Μνημόνιο και πάσχιζε να παραμείνει για δεύτερη δόση στην εξουσία.
Το σκάφος, καρυδότσουφλο της συμφοράς, δεν έμπαζε απλώς νερά, έκανε κυριολεκτικά κωλοτούμπες στα μανιασμένα κύματα και το εγκατέλειπαν άρον άρον όχι μονάχα οι ποντικοί, αλλά και η πλειονότης των ζώων, άτινα κάλεσε άλλοτε ο Νώε στην κιβωτό. Τας κρισίμους διά την πατρίδα στιγμάς η εξ Αρτης ορμώμενη βουλεύτρια κατεχόμενη από αισθήματα ανιδιοτέλειας και εθελοθυσίας έτεινε χείραν βοηθείας στον αμήχανο πηδαλιούχο. Αντήμειψε την αυταπάρνησή της εκείνος, όταν εκόπασε επιτέλους η θύελλα, χρίζοντάς την υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ με αποστολή την εξημέρωση των μέσων ενημερώσεως. Αμαθη σε συναφείς θεραπείες, χορήγησε στον βαρέως νοσούντα ασθενή αυτοσχέδιες αγωγές, όχι πάντοτε με θεαματικά αποτελέσματα.
Ρίψασπις, πάντως, ουδέποτε υπήρξε. Δύναταί τις να της καταλογίσει πως δεν ήσαν εξίσου εύστοχες όλες οι διαγνώσεις της, πανθομολογουμένως παρά ταύτα της αναγνωρίζεται ότι δουλεύει εργωδώς και αόκνως, εφαρμόζοντας μάλιστα αλάνθαστη μέθοδο. Ιδού. Ο Αλέκος Φιλιππόπουλος, εμβληματικός διευθυντής εντύπων, αυτός που καθιέρωσε τους ξύλινους πηχυαίους τίτλους και το σχήμα ταμπλόιντ των εφημερίδων, είχε ένα χούι. Μόλις σχεδίαζε την πρώτη σελίδα κάθε βράδυ, κολλούσε μια φωτοκόπια της στο τζάμι του γραφείου του και υποχρέωνε τους συντάκτες, των πρωτόπειρων συμπεριλαμβανομένων, να την κοιτάξουν ενδελεχώς, υποβάλλοντας τις παρατηρήσεις τους.
Επειτα καλούσε τον οδηγό του, που ανέμενε αργόσχολος στα πέριξ εντολή για το επόμενο δρομολόγιο. Είχε δεν είχε βγάλει το Δημοτικό ο Μανώλης, μπάνιζε ωστόσο σχολαστικά το κασέ και ενίοτε σημείωνε μεγαλοφώνως: «Απ’ το πρωί στο καφενείο συζητούν για τη ΔΕΗ και τον τραυματισμό του Λουκανίδη, αφεντικό, δεν τα βλέπω εδώ». Το αφεντικό διόρθωνε τότε τα σχετικά χτυπήματα, αλλάζοντας συχνά ώς και τον κεντρικό τίτλο. Τη συνταγή Φιλιππόπουλου ακολουθούν έκτοτε απαρεγκλίτως και ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ κι η Ολγοβασίλη αξιοποιεί το δημοκρατικό έθιμο προς όφελος του Μαξίμου. Παρουσιάζεται ινκόγκνιτο στις αίθουσες σύνταξης μεταμφιεσμένη συνήθως σε μοιραία νεαρά σερβιτόρα, κάπου σε μεσόκοπο βιβλιοπώλη και αλλαχού σε τακτικό αναγνώστη και επιστολογράφο.
Συντηρεί κοντή κόμη για να μπορεί να αντικαθιστά ευκολότερα τις περούκες. Οι δημοσιογράφοι τη φωνάζουν πια με τα γιαλαντζί χαϊδευτικά που χρησιμοποιεί κι οι διευθυντές υποκύπτουν εκόντες άκοντες στον υπερβάλλοντα ζήλο της κατά την ιεράρχηση των θεμάτων. Τα σαββατιάτικα φύλλα κλείνουν νωρίς το απόγευμα της Παρασκευής, ώρα που προχθές η Ολγοβασίλη βρισκόταν στο Ζάππειο δίπλα στον Θ(ε)…Αλέξη. Δεν πρόλαβε να παραστεί λοιπόν στις συσκέψεις. Διαπιστώνοντας αργότερα πως η σύνοδος των ηγετών του Νότου δεν έτυχε της αρμόζουσας προβολής, απέδωσε το λάθος στην απουσία της, τα ‘βαλε με τον εαυτό της και φουρκισμένη δήλωσε ευθαρσώς ότι τα Μέσα έπεσαν έξω στην αξιολόγηση του θέματος. Κακεντρεχείς συνάδελφοι και πολιτικοί έπεσαν να τη φάνε ζωντανή επειδή τάχα μου παραβιάζει την ελευθεροτυπία, παραβλέποντας πως λειτούργησε με διάθεση αυτοκριτικής και σε κατάσταση στρες. Γερά, Γερούν, μην το βάζεις κάτω.
