Ισονομία στον γύψο

Τα τρία «γιώτα» της Δημοκρατίας συναποτελούν αρχαιόθεν η ισηγορία, τουτέστιν η δυνατότητα ίσου χρόνου λόγου σε όλους τους πολίτες, η ισονομία, ήγουν η ισότητα των πολιτών απέναντι στους νόμους, και η ισοκρατία, δηλαδή τα ίσα πολιτικά δικαιώματα. Στην περίπτωση του Νίκου Ρωμανού καταστρατηγούνται και τα τρία. Φως φανάρι ότι ο 21χρονος είναι άκρως επικίνδυνος τρομοκράτης, υπ’ αριθμόν ένα δημόσιο φόβητρο. Η Πολιτεία οφείλει να λάβει τα μέτρα της εναντίον του. Στα δεκαπέντε είδε τον κολλητό του να πέφτει νεκρός πλάι του από τις τυφλές σφαίρες του Κορκονέα, το άγριο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008. Παρόμοια περιστατικά σφραγίζουν ανεξίτηλα λογική και συναίσθημα, σημαδεύουν διά παντός και τους πιο ψαγμένους. Πόσω δε μάλλον έναν έφηβο.

Εκείνος ακολούθησε έκτοτε τον δρόμο της εξέγερσης ενάντια στους μηχανισμούς που δολοφονούν για ψύλλου πήδημα ανύποπτα παιδιά, μόνο και μόνο επειδή τόλμησαν να διασκεδάσουν τη μέρα της γιορτής τους στα Εξάρχεια. Το 2012 συνελήφθη με την κατηγορία της ληστείας στο Βελβεντό. Οι ευυπόληπτοι συνάδελφοι του Κορκονέα τον περιποιήθηκαν δεόντως στο Τμήμα μαζί με τους συντρόφους του. Μετήλθαν κατόπιν τη μακρά τους πείρα στο photoshop για να κρύψουν τα τραύματα και μολαταύτα τον εμφάνισαν στον ανακριτή με το πρόσωπο μπλε μαρέν. Ο μικρός δεν λύγισε. Δικάστηκε και καταδικάστηκε με το παραπάνω για την πράξη του. Υπομένει τη φυλακή με αξιοπρέπεια. Συχνά καταγγέλλει κράτος και κοινωνία, το πρώτο για την αναλγησία του, τη δεύτερη για τον εφησυχασμό της. Ετσι είναι οι εξεγερμένοι νέοι.

Ιδιαζόντως ειδεχθής θεωρήθηκε από πολλούς η απόφασή του να δώσει εξετάσεις στο πανεπιστήμιο. Ο νόμος τού παρείχε την ευκαιρία. Πέτυχε στο ΤΕΙ Αθήνας. Οι συγκρατούμενοί του που κατόρθωσαν τον ίδιο άθλο επιβραβεύτηκαν από την Πολιτεία. Εισέπραξαν και πεντακόσια ευρώ έκαστος. Τους συνεχάρη μάλιστα διά χειραψίας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Ρωμανός αρνήθηκε. Δικαστικές αρχές, υπουργεία, σύσσωμος ο κρατικός συρφετός αντεκδικούνται, στερώντας του το νόμιμο δικαίωμα να σπουδάσει. Εκείνου το λέει η καρδιά του. Απαντά με απεργία πείνας ζητώντας το αυτονόητο. Αναδεικνύει, βάζοντας την υγεία του και τη ζωή του στον ντορβά, τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά με τα οποία λειτουργεί η κατ’ επίφασιν δημοκρατία μας. Υπουργοί επινοούν νομικά τερτίπια για να βγουν απ’ το αδιέξοδο και να μεταθέσουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο. Μήπως, όμως, ο επερχόμενος θάνατος του Νίκου Ρωμανού και οι καυτές νύχτες που θα ακολουθήσουν τους βολεύουν κομμάτι, στρέφοντας αλλού την επικαιρότητα; Λέω μήπως!