Η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα, τα «Κύθηρα» της Μαρίας Καρυστιανού, τα «Γιούρα» του Αντώνη Σαμαρά! Νέα κόμματα με εύγλωττους τίτλους που φιλοδοξούν να μεταφέρουν στο υπό διαμόρφωση πολιτικό σκηνικό τη ζωογόνο αύρα εμβληματικών παραθεριστικών προορισμών. Υπόσχονται, όπως άλλωστε και οι ασθμαίνοντες δύσοσμοι σχηματισμοί, να καθαρίσουν τον τόπο από την Κόπρο του Αυγείου, να τον απαλλάξουν τουτέστιν από τους ένθεν κακείθεν Μαυρογιαλούρους. Εχω δοκιμάσει και άλλοτε να αποκαταστήσω την αδαμάντινη ηθική υπόσταση του φερώνυμου ήρωα, που εδώ και δεκαετίες διαβάλλεται ακατάπαυστα ως ο αναντάν μπαμπαντάν εκπρόσωπος του πελατειακού συστήματος και της διασπάθισης δημοσίου χρήματος.
Θου Κύριε…! Ο Ανδρέας Μαυρογιαλούρος, όπως τον γνώρισε το θεατρόφιλο κοινό στην διαχρονική κωμωδία «Ανώμαλη προσγείωση» των Αλέκου Σακελλάριου – Χρήστου Γιαννακόπουλου ή όπως τον απολαμβάνουμε γενεές επί γενεών, ενσαρκωμένο από τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, στην κινηματογραφική μεταφορά της «Υπάρχει και φιλότιμο», κατατρύχεται από άπειρα ελαττώματα, αλλά λαμόγιο δεν είναι. Είναι, όμως, ανεπί(σ)τρεπτα αφελής. Τυγχάνει κληρονόμος περιώνυμου πολιτικού τζακιού της επαρχίας. Ο παππούς και ο πατέρας του υπήρξαν επί συναπτά έτη βουλευτές και υπουργοί σε καίριους θώκους.
Ο αιφνίδιος θάνατος του τελευταίου τον βρίσκει να διάγει μποέμικο βίο σε πρωτεύουσα της αλλοδαπής και τον αναγκάζει να επιστρέψει εσπευσμένα στα πάτρια προκειμένου να «εξαφανίσει» –εξασφαλίσει, ήθελα να πω– τη συνέχεια της δυναστείας. Πολιτεύεται ακολουθώντας την πεπατημένη. Αφήνει τις υποθέσεις του υπουργείου Εθνικής Ανασυγκροτήσεως και Περιθάλψεως στον κομματάρχη του νομού Θόδωρο Γκρούεζα (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) και στον ιδιαίτερό του Γιώργο (Ανδρέα Ντούζο) που τρώνε με τρίδιπλες μασέλες και χρυσά κουτάλια εν αγνοία του. Ο ίδιος λύνει σταυρόλεξα μπας και διώξει την πλήξη του τις λίγες ώρες που μένει στο γραφείο και περνάει τις μέρες του με κουμκανάκι και ανέξοδες διασκεδάσεις σε φιλικές συναναστροφές.
Σπάει, ωστόσο, ο διάβολος το ποδάρι του να περιοδεύσει εκών-άκων στην περιφέρειά του. Τροχαίο ατύχημα τον υποχρεώνει να καταφύγει σε κάποιο χωριό, οι κάτοικοι του οποίου φασκελώνουν ομοθυμαδόν τον Μαυρογιαλούρο χωρίς να ξέρουν ότι βρίσκεται μπροστά τους. Οταν καταλαβαίνει πως έχουν δίκιο βουνό παραιτείται –απόδειξη της εντιμότητάς του– και ορκίζεται να κλείσει στη φυλακή τους διεφθαρμένους συνεργάτες του. Ακολουθεί ο εξής μονόλογος, που αποκαλύπτει το μέγεθος της αφέλειάς του: «Εδώ υπάρχει κάτι σάπιο. Και όπου υπάρχει σάπιο, υπάρχουν και σκουλήκια» διατρανώνει. «Εγώ, βέβαια, δεν είμαι άξιος, δεν είμαι ικανός να καθαρίσω αυτό το σάπιο, αλλά μην αμφιβάλλετε ότι μια μέρα θα βρεθεί αυτός ο χριστιανός και μαζί με το σάπιο θα εξαφανιστούν και τα σκουλήκια, σαν κι εσένα (δείχνει τον Γκρούεζα) και σαν κι εσένα (δείχνει τον Γιώργο).– Εγώ, ξέρετε κ. υπουργέ, ψελλίζει ο ιδιαίτερος. – Γιωργάκη, φύγε το καλό που σου θέλω, θα φας πολύ ξύλο» ουρλιάζει εν κατακλείδι ο κατασυκοφαντημένος ανήρ. Το «Υπάρχει και φιλότιμο» έκανε πρεμιέρα τον Γενάρη του 1966. Παρήλθαν εξήντα ολόκληρα χρόνια από τότε. Η πολιτική ιστορία της χώρας έχει περάσει από σαράντα κύματα κι όμως το σάπιο ζει και βασιλεύει εισέτι, καθότι δεν βρέθηκε ακόμη ο χριστιανός, έστω άθεος ή αγνωστικιστής, για να το καθαρίσει. Και σε πείσμα του μαυρογιαλούρειου οπτιμισμού, τα σκουλήκια εξακολουθούν να κυριαρχούν.
