Οι Καργάκηδες κι οι Φραγκιαδάκηδες, κατά το κοινώς λεγόμενο Βροντάκηδες και Φουρτουνάκηδες, ζουν στο ίδιο χωριό της λεβεντογέννας Κρήτης εδώ και κάμποσες γενεές. Τους συνδέουν συγγενικοί δεσμοί, λένε οι γνωρίζοντες, ωστόσο ακόμα κι ένας περαστικός Αμερικανός τουρίστας καταλαβαίνει πως τους χωρίζει παλιό αβυσσαλέο μίσος. Γύρευε ποιος μακρινός πρόγονος στραβοξάνοιξε, τουτέστιν κοίταξε αλλήθωρα, τον άλλονε στο μεϊντάνι, γεγονός που προκάλεσε γενικευμένη σύρραξη, άναψαν τα αίματα και χύθηκαν κατόπιν στις πλάκες της πλατείας, αφού οι σύντεκνοι αρπάχτηκαν, όχι με τα χέρια, αλλά με τη φυσική τους προέκταση, καθώς συνηθίζεται, ήγουν με κουμπούρια και μαχαίρια. Δεν μιλιούνται έκτοτε, καίτοι δεν θυμούνται πια την αιτία. Τις σπάνιες φορές που χρειάζεται να απευθύνουν τον λόγο οι μεν στους δε, συνομιλούν μόνο με τα Καλάσνικοφ και τα Ούζι και σε εξαιρετικές περιπτώσεις με δεσμίδες δυναμίτιδας.
Υπόδικοι για ζωοκλοπές ευρείας κλίμακας και καλλιέργεια ευφορικών φυτών, εκπρόσωποι αμφοτέρων των οικογενειών μπαινοβγαίνουν σε ενδελεχώς επιλεγμένες διαφορετικές μεταξύ τους φυλακές. Αν σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και βρεθούν στην ίδια, θα αλληλοεξοντωθούν μετά βεβαιότητος με παράπλευρες απώλειες τουλάχιστον τους μισούς συγκρατούμενους των θαλάμων τους. Τους σώζει κάπως το ότι τυγχάνουν ολίγον αφερέγγυοι στο σημάδι. Εάν ήξεραν να στοχεύουν σωστά, τα Βορίζια ’χαν ερημώσει, καθότι θα ’βλεπαν απαξάπαντες τα κυπαρίσσια ανάποδα προ πολλού. Οταν αποφυλακίζονται, ζουν στο χωριό. Οι Καργάκηδες έχουν πιάσει την απάνω γειτονιά για να θωρούν τους αντιπάλους τους αφ’ υψηλού και για ό,τι άλλο ήθελε προκύψει. Οι Φραγκιαδάκηδες, πάλι, βρίσκουν πιο ξεκούραστο τον κατήφορο. Ιδίως τα βράδια· αν τύχει να επιστρέφουν οινοβαρείς. Στεγαστικό πρόβλημα, όμως, αντιμετωπίζουν στην εποχή μας και τα χωριά.
Ζαριά μυστήρια το ρίαλ εστέιτ· ενίοτε και επικίνδυνη. Κληρονόμος των πρώτων, που ’χε χρόνια να πατήσει στα μέρη τους, πούλησε το πατρογονικό του σε νιόπαντρο γόνο των δεύτερων, όστις αναζητούσε στέγη γι’ αυτόν και την κυοφορούσα συμβία του. Δυστρόπησε το κονκλάβιο των Καργάκηδων. Εξέλαβε ως βαριά προσβολή να μολύνει τον μαχαλά ο εχθρός τους, κατοικώντας μάλιστα σε σπίτι δικό τους αναντάν μπαμπαντάν. Περίμεναν υπομονετικά ώσπου να περατωθεί η κοστοβόρα ανακαίνιση και λίγες μέρες πριν από τη μετακόμιση ανατίναξαν το ενδιαίτημα με εκρηκτικά μασούρια ων ουκ έστιν αριθμός, τα οποία κονιορτοποίησαν ταυτοχρόνως και την τάπα στον ασκό του Αιόλου. Ακολούθησε η αιματοχυσία που συγκλονίζει τη χώρα. Αλλά και οι υποκριτικές εκκλήσεις των καναλιών, των αστυνομικών αρχών και του πολιτικού συστήματος να μπει επιτέλους τέλος στην παράλογη οπλοκατοχή που μαστίζει τη Μεγαλόνησο.
Ιδιαζόντως ειδεχθή τα κροκοδείλια δάκρυά τους. Στην κηδεία του Κων. Μητσοτάκη την πρώτη από τις εκατοντάδες μπαλοθιές έριξε ο Λευτέρης Αυγενάκης. Ο πρωθυπουργός απολάμβανε με υπερηφάνεια την τιμή που αποδίδεται στον πατέρα του. Σήμερα αμφότεροι καταγγέλλουν το δολοφονικό έθιμο και εξαγγέλλουν μέτρα εναντίον του. Κάποιο μακρινό καλοκαίρι στη Γαύδο εκλάπησαν και τα δυο όπλα του μοναδικού αστυνομικού. Στη σχετική αναφορά του η υπηρεσία συνέστησε να κάνει τα στραβά μάτια. Κολλητός μου, αναπληρωτής δάσκαλος σε χωριό κοντά στα Βορίζια, έφριττε βλέποντας δεκάχρονους μαθητές να επιδεικνύουν στα διαλείμματα υπερσύγχρονα περίστροφα. «Οι πατεράδες αγοράζουν καινούργια και δίνουν στα παιδιά τα παλιά, όπως εμείς τα κινητά. Μη δίνεις σημασία. Θα μπλέξουμε», του εξήγησαν εμπειρότεροι συνάδελφοι. «Τα ούζα με τα Ούζι», συνόψισε έτερος φίλος εν είδει ηθικού διδάγματος.
