Τον Σωκράτη και την παρέα του έπαιρνε το κατόπι επί μέρες στην αγορά ένας καρπουζοκέφαλος καραφλός, που συνήθιζε να παρακολουθεί τις συζητήσεις τους από απόσταση, ώσπου απασφάλιζε κάποια στιγμή, πλησίαζε τον γιο της μαμής κι άρχιζε να τον καθυβρίζει σκαιότατα. Εκείνος αντιμετώπιζε ατάραχα τα ξεσπάσματά του, αγνοώντας τον επιδεικτικά. Ενοχλούνταν όμως οι μαθητές, οι οποίοι προέτρεπαν τον φιλόσοφο να βάλει στη θέση του τον ασεβή. Παλιά μου τέχνη κόσκινο ο φαλακρός αντιφρονών, στόλισε ξανά την επαύριο τον δάσκαλο με προσβλητικά κοσμητικά.
Ρεζίλι των σκυλιών τον έκανε τότε ο Σωκράτης, καθώς τον ζύγωσε και εντελώς νηφάλια του είπε, κοιτάζοντας το φωτεινό κρανίο του: «Θαυμάζω τις τρίχες που εγκατέλειψαν ένα τέτοιο κεφάλι». Στα χνάρια του αρχαίου στοχαστή προσπαθούν να βαδίσουν οι επιτελείς του Μαξίμου, πανθομολογουμένως με αμφιλεγόμενη επιτυχία. Να πώς έχουν τα πράγματα. Πριν γίνει Τζίφρας ο Αλέξης Τσίπρας εκφωνούσε στη Λαμία έναν βαρυσήμαντο λόγο, πέρυσι τέτοια εποχή πάνω-κάτω.
Ιδιαζόντως καυστικός εξηγούσε με αδρές γραμμές τον μηχανισμό υποδούλωσης της χώρας από τους δανειστές: Στην αρχή η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα. Στη συνέχεια αρχίζει να υποχωρεί, μιλώντας για μέτρα μεν, ανώδυνα δε. Αργότερα όλοι δηλώνουν αιφνιδιασμένοι, σοκαρισμένοι. Μα πόσο σκληρή είναι τελικά αυτή η τρόικα! Τέλος, διακόπτουν για λίγο τις συνομιλίες για να το ξανασκεφτούν και τότε αρχίζει το γνωστό σίριαλ της κινδυνολογίας.
Χωρίς αυτούς τι θα γίνουμε; Τι θα γίνουμε χωρίς τα λεφτά τους; Θα μας πετάξουν έξω απ’ την Ευρώπη. Δεν θα ’χουμε να πληρώσουμε συντάξεις. Θα καταστραφούμε. Και πού καταλήγει σχεδόν πάντα το χιλιοπαιγμένο σίριαλ της δραματοποίησης, της κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού; Μα, στο γνωστό τέλος της άτακτης υποχώρησης, της αυτογελοιοποίησης και της παράδοσης που αμέσως, όμως, μετά βαφτίζεται στάση ευθύνης, θυσία για να σωθεί η χώρα, με τον ίδιο πάντα δραματικό και εντυπωσιακό τρόπο. Αποδεχόμενοι και άλλα σκληρά μέτρα σε μια κοινωνία γονατισμένη, σε μια χώρα και οικονομία λεηλατημένη, σε έναν λαό εξευτελισμένο.
Εξευτελισμένο από τα διαρκή πειράματα της νεοφιλελεύθερης αναλγησίας στην πλάτη του, αλλά και απ’ τη συνεχή κοροϊδία, το ψέμα, τις πλαστές υποσχέσεις που κάθε λίγο τού προσφέρουν αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή και τώρα θέλουν για άλλη μια φορά να παριστάνουν τους διασώστες. Λόγια στακάτα, ξεκάθαρα σαν τη διδασκαλία του Σωκράτη. Τα ‘χουμε υπενθυμίσει και άλλοτε. Επειτα επέλεξε τον ρόλο του ποντικού στο αιώνιο και προδιαγεγραμμένο παιχνίδι με τη γάτα. Η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά μολαταύτα είναι τρωκτικό εξυπνότερο κι απ’ αυτόν ακόμα τον Μίκυ Μάους.
Στέλνει, καθόλου τυχαία, τον Σταθάκη στις διαπραγματεύσεις με το κουαρτέτο. Ζητούν τα μαλλιά της κεφαλής μας, σου λέει, τι θα πάρουν απ’ τον υπουργό Ανάπτυξης που βρίσκεται σε προχωρημένη φαλάκρα; Κι έτσι βγαίνει στο σφυρί μόνο το 70% των σπιτιών. Θυσιάζει αδίκως την πλούσια κόμη του Τσακαλώτου και γι’ αυτό σκέφτεται να παρακαλέσει τον Μεϊμαράκη να του παραχωρήσει με υποσχετική τον ΔενΔια-κυβεύονται τα ακίνητα. Να γυρίζουν κι οι δυο στο Μαξίμου απ’ το Χίλτον και να υμνούν όλοι μαζί τις απολεσθείσες τρίχες με το αθάνατο αντάρτικο «Επέσατε θύματα μαλλάκια εσείς». Αν μη τι άλλο, ο πρωθυπουργός διασώζει κάπως το σωκρατικό φλέγμα.
