Μα τι πίνουν, τέλος πάντων, και παραπαίουν απ’ το κακό στο χειρότερο οι καθ’ ομοίωσίν μας ταγοί –ή μήπως τράγοι;–, το υπουργικό δυναμικό και εν γένει το απρόσωπο πολιτικό προσωπικό της άμοιρης και συνάμα μοιραίας μας χώρας! Το ψευδεπίγραφο σύστημα που οι εξουσιαστές ονομάζουν κατ’ ευφημισμόν αντιπροσωπευτική δημοκρατία εδράζεται σε κατανομή εδρών και ρόλων. Η κυβέρνηση υποτίθεται ότι κυβερνά και η αντιπολίτευση πως την ελέγχει και την απειλεί. Οσο η πρώτη νιώθει στον σβέρκο την καυτή ανάσα της δεύτερης, τελεί αναγκαστικά εν εγρηγόρσει· τρέχει και δεν φτάνει, άλλως ειπείν. Κυριολεκτικά. Ακόμα και κατά το ένδοξο πάλαι ποτέ, όταν ο δικομματισμός εθεωρείτο αυτονόητος παρ’ ημίν, κανένα εθνοσωτήριο γκοβέρνο δεν έφτασε στον αρχικό του προορισμό. Απαντα λοξοδρομούσαν σε σχέση με τις προεκλογικές υποσχέσεις τους κι έτρωγαν τα μούτρα τους σε σκοτεινές ατραπούς, αφού προηγουμένως μας είχαν καταβροχθίσει τα σπλάχνα.
Εσχάτως οι στέρεες βεβαιότητες του παρελθόντος έχουν ανατραπεί ανεπιστρεπτί. Η δεύτερη συνθήκη προφανώς παραμένει –εννοώ το ρομαντικό γεύμα με τα γιαχνιστά, ριγανάτα τζιέρια μας–, ο δικομματισμός όμως έχει από πολλού παραδώσει το πνεύμα. Πρωταγωνιστεί στο πολιτικό σκηνικό η πληθυντική Δεξιά, ενώ η ανοίκεια Κεντροαριστερά περιορίζεται στον ενικό· σε ασήμαντα «εγώ» που απ’ τις τέσσερις πράξεις της αριθμητικής έχουν έφεση μονάχα στην αφαίρεση και τη διαίρεση. Αφήνουν αβούλως τον Κούλη ν’ αλωνίζει στο παλκοσένικο, ποντάροντας στο ότι οι θεατρικοί μονόλογοι απαιτούν υποκριτική δεινότητα που εκείνος δεν διαθέτει. Οντως είναι δύσκολο να παίζεις μόνος, αφάνταστα ψυχοφθόρο και εξάπαντος εξουθενωτικό. Αργά ή γρήγορα τα φτύνεις με αποτέλεσμα να σε φτύσει πατόκορφα το κοινό.
Θυμάμαι υπερογδοηκοντούτη γέροντα στη γειτονιά μου. Οσοι φίλοι του δεν είχαν διαβεί τα ρείθρα της Στυγός, ερωτοτροπούσαν προκλητικά με το «ένθα απέδρα». Εστερείτο παρέας και καταπολεμούσε την ανία της μοναξιάς, ανοίγοντας πρωί πρωί το τάβλι στο τραπεζάκι της αυλής του, κάτω απ’ τα πυκνά φυλλώματα μιας στέρφας συκαμιάς. Στρογγυλοκαθόταν στην ψάθινη καρέκλα, χτυπούσε τα ζάρια επίμονα στη φούχτα, τα ’ριχνε με κρότο στον άβακα και κατόπιν ωρίμου σκέψεως κουνούσε αναλόγως τα πούλια. Επειτα σηκωνόταν με στιλ, περπατούσε αργά ώσπου να κάτσει στο απέναντι κάθισμα, μελετούσε ενδελεχώς τις εκάστοτε πιθανότητες και επαναλάμβανε ακούραστα την άχαρη διαδικασία. Ξανά και ξανά. Χελώνα με ρήξη χιαστών και στα τέσσερα γόνατα προλάβαινε να συρθεί ώς τον Πειραιά, να βουτήξει στα Βοτσαλάκια, να βγει στο Τροκαντερό –βάλσαμο για τα αρθριτικά το κολύμπι– και να επιστρέψει μέσω Συγγρού στο Γαλάτσι, προτού ο κυρ Μήτσος ολοκληρώσει την κάθε παρτίδα.
Ηταν δε σίγουρος ότι τυγχάνει πάντοτε αδιαφιλονίκητος νικητής. Με παρόμοια μακαριότητα συμπεριφέρεται κι ο κυρ Κυριάκος. Θεωρεί εαυτόν μοναδικό κυρίαρχο και ως εκ τούτου διαλύει και τις ύστατες ψηφίδες του κοινωνικού κράτους, φορτώνει τα βάρη στα συνήθη υποζύγια και πλουτίζει περαιτέρω τους γνωστούς αγνώστους, όντας βέβαιος πως η εξουσία του θα διαιωνίζεται. Τον σιγοντάρουν, ασφαλώς, οι υποτιθέμενοι ορκισμένοι αντίπαλοί του. Οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ φαντάζονται ως κέντρο της Γης τον ουτιδανό λώρο τους, επιδιδόμενοι σε μυωπική ομφαλοσκόπηση. Κρίνουν δεδομένη την ήττα τους στις εθνικές κάλπες και ακκίζονται να χρισθούν νικητές στις εσωκομματικές που διαρκώς στήνουν. Χαμένοι από χέρι μεθούν με ληγμένα. Κι εμείς φραπέ και κουπεπέ στον καναπέ.
