Κατά κοινή ομολογία, εάν το σιδηροδρομικό δίκτυο ήταν εφοδιασμένο με σύστημα τηλεδιοίκησης τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, η σύγκρουση των μοιραίων τρένων στα Τέμπη θα είχε πιθανότατα αποτραπεί. Στην παραπάνω διαπίστωση καταλήγουν οι εμπειρογνώμονες της «επιτροπής Γεραπετρίτη», που κατηγορήθηκε από την αντιπολίτευση ως «δοτή». Αλλες εκθέσεις ειδικών κάνουν λόγο για αδιαμφισβήτητη αποτροπή της τραγωδίας. Το κράτος αξιώνει να εξοφλούμε μέχρι δεκάρας τους πολλάκις δυσβάσταχτους φόρους, θεσπίζοντας δρακόντειους νόμους εναντίον όσων αδυνατούν ή αμελούν να το πράξουν.
Ρήτρες νομικές που οδηγούν σε πλειστηριασμούς, ακόμα και της πρώτης κατοικίας ευάλωτων, για ασήμαντα συχνά χρέη προς το Δημόσιο. Που σε αντιστάθμισμα οφείλει να εγγυάται την απρόσκοπτη παροχή κοινωνικών αγαθών, στα οποία συγκαταριθμείται η ασφάλεια των συγκοινωνιών. Οι εκατοντάδες επιβάτες που επέλεξαν το Ιντερσίτι 62 τη μαύρη εκείνη μέρα, ήταν βέβαιοι πως πρόκειται για τον πιο σίγουρο τρόπο να φτάσουν σώοι και αβλαβείς στον προορισμό τους. Είχαν, άλλωστε, τη διαβεβαίωση του ίδιου του υπουργού Μεταφορών, Κώστα Αχ. Καραμανλή, λίγες βδομάδες πριν και μάλιστα από τον πιο επίσημο άμβωνα· το βήμα της Βουλής.
Υπήρξαν άπαντες ανυποψίαστοι για τους κινδύνους που αντιμετώπιζαν, τη σκληρή μοίρα που καραδοκούσε στις ράγες. Πενήντα επτά απ’ αυτούς, στην πλειονότητά τους εικοσάχρονα παιδιά, τα παιδιά μας, το μέλλον του τόπου, βρήκαν αποτρόπαιο θάνατο προσιδιάζοντα σε μεσαιωνικά βασανιστήρια· πέρασαν κυριολεκτικά διά πυρός και σιδήρου. Εκατοντάδες επίσης τραυματίστηκαν, κάποιοι σοβαρά, άλλοι ελαφρύτερα. Θα χρειαστούν όμως χρόνια για να επουλώσουν οι περισσότεροι τα βαριά ψυχικά τους τραύματα και σύμπασα η χώρα τη χαίνουσα πληγή που προκλήθηκε στο σώμα της κοινωνίας.
Φως φανάρι πως τη δεκαετία του 2020 το κράτος μας δεν έχει εισέτι απεμπολήσει τα εγγενή οθωμανικά του χαρακτηριστικά. Απαξιώνει εντελώς τον σιδηρόδρομο, εκποιεί μπιρ παρά το «φιλέτο» του σε ξένο κρατικό μονοπώλιο, εξωθεί το προσωπικό του εναπομείναντος ΟΣΕ σε πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, δεν αντικαθιστά όσους απομακρύνθηκαν, επιλέγει μ’ άλλα λόγια να λειτουργεί επί ξυρού ακμής. Τα συνδικάτα προειδοποιούν με εξώδικα για επαπειλούμενα δυστυχήματα. Ο υπουργός και οι υπ’ αυτόν μολαταύτα κωφεύουν. Προσλαμβάνουν παράτυπα σταθμάρχες και μηχανοδηγούς για να κλείσουν τσάτρα πάτρα τις τρύπες.
Το μοιραίο λάθος επίκειται ανά πάσα στιγμή. Συνέβη το τριήμερο της Καθαροδευτέρας, όταν το Δημόσιο δουλεύει στον αυτόματο· οι παλιοί παίρνουν μαζεμένα ρεπό κι αφήνουν τους ανεκπαίδευτους νέους να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα. Οσο για τη διαβόητη σύμβαση 717, που θα ’φερνε την τηλεδιοίκηση, εκτελείται κατά τα… εκσυγχρονισμένα οθωμανικά πρότυπα: προχωρά σαν το Γιοφύρι της Αρτας, πλην όμως πληρώνεται αδρά δύο και τρεις φορές. Παραδίδονται μόνο μικρά τμήματά της που σε λίγο καιρό αδρανοποιούνται. Στους οθωμανικούς χρόνους οι πασάδες έπαιρναν τα κεφάλια των ατάσθαλων. Στη σύγχρονη εκδοχή τους τα κεφάλια, ιδίως τα μεγάλα, βγαίνουν πάντοτε λάδι.
Ομερτά συντεχνιακής φύσεως πλέκει ιστό προστασίας για χάρη τους, που μέσα του παγιδεύει την κοινωνία. Σύνταγμα και υποκριτικές εξεταστικές επιτροπές αθωώνουν προκαταβολικά τους πολιτικούς. Κι εκείνοι κρύβονται σαν μειράκια πίσω απ’ την παλάμη τους. Οπως καλή ώρα ο Καραμανλής κι ο πρωθυπουργός. Βορίδης, Πλεύρης και τα φληναφήματα του Αδ-όνειδος δεν αρκούν να τους σώσουν. Μες στην εύθραυστη σφαίρα της αυταρέσκειας και της αλαζονείας τους δεν υπολογίζουν ότι ο επιλήσμων λαός το μπουχτίζει κάποτε το κουτόχορτο. Και τότε…!
