Ο ένας απαλλάσσει τους βουλευτές του από τη βάσανο της κομματικής πειθαρχίας σε παράταξη στην οποία θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως η παραμικρή παρέκκλιση από την επίσημη γραμμή κατά τις ψηφοφορίες στο Κοινοβούλιο, απείθεια που έχει επιφέρει στο παρελθόν διαγραφές ακόμα και κορυφαίων στελεχών της. Ο κατά φαντασίαν αντίπαλός του κατήλθε ουρανοκατέβατος στις προ μηνών εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού στον πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ, όταν κάποιος τζαναμπέτης άνεμος παρέσυρε κατά σατανική σύμπτωση το αλεξίπτωτό του κατά Κουμουνδούρου μεριά.
Μες στη μαύρη απελπισία τους, εξαιτίας του απρόσμενου ναυαγίου στις εθνικές κάλπες του καλοκαιριού, οι θαμώνες της ως άνω πλατείας τον εξέλεξαν και μάλιστα με πανωλεθρίαμβο· τουτέστιν θρίαμβο για τον ίδιο, αλλά πανωλεθρία για την άλλοτε κραταιά κυβερνώσα Αριστερά – τρομάρα της! Αδιαμφισβήτητος πλέον αρχηγός, πήρε στα σοβαρά τον νέο του ρόλο και προσπάθησε να κόψει και να ράψει τις συνιστώσες στα δικά του παράταιρα μέτρα. Καθότι, όμως, άσχετος από φάσιον ντιζάιν, το κοστούμι βγήκε κομμάτι στενό στις πλάτες και υπέρμετρα φαρδύ στον καβάλο με αποτέλεσμα να μη χωράει το σακάκι και να πέφτει το παντελόνι, οπότε το κόμμα απογυμνώθηκε εντελώς.
Ισχυρίζονται ορισμένοι κακεντρεχείς και οπισθόβουλοι ότι είχε εξαρχής ανομολόγητο στόχο τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Αν αληθεύει η κατηγορία, τα κατάφερε περίφημα σε συντομότατο χρόνο. Κατήγγειλε, λοιπόν, τον Κυριάκο –το επώνυμο του οποίου εξακολουθώ να μην αναφέρω, καθότι τυγχάνω άθυρμα βαθιά ριζωμένων προλήψεων– για ατολμία και ανισορροπία, αφού προσπαθεί να πατήσει σε δυο βάρκες, οι οποίες μάλιστα πλέουν με τις μηχανές πρόσω ολοταχώς προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
Χαλύβδινο προσωπείο δοκίμασε να φορέσει, επιβάλλοντας από τηλεοράσεως κομματική πειθαρχία σε στελέχη συνηθισμένα να επιλύουν τις όποιες διαφορές μεταξύ των τάσεων που πρεσβεύουν κατόπιν μαραθώνιου, εξαντλητικού και συχνά αλυσιτελούς διαλόγου. Οι αντιφατικές αποφάσεις των ηγητόρων, μ’ άλλα λόγια, προκαλούν μπάχαλο άνευ προηγουμένου τόσο στο κυβερνητικό στρατόπεδο όσο και σ’ εκείνο της εναπομείνασας αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι όλα αυτά στο όνομα της δήθεν προοδευτικότητας. Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το, πά’ να πει. Διότι ο γάμος ως θεσμός έχει παταγωδώς καταρρεύσει στις μέρες μας.
Λαλίστατη απόδειξη, η αύξηση πάνω από 150% των γυναικών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας κατά την τελευταία τριετία, όπως αποκαλύπτει το σημερινό ρεπορτάζ της καλής συναδέλφου Γιώτας Τέσση (βλ. σελ. 26-27). Το να επεκτείνεις έναν αμφιλεγόμενο, για να μην πω τραγικά αποτυχημένο, θεσμό σε μειοψηφίες που είχαν ώς τώρα την τύχη να μη συμπεριλαμβάνονται σε αυτόν συνιστά τον ορισμό της οπισθοδρόμησης. Προοδευτικό μέτρο θα ήταν, κατά τη λοξή ταπεινή μου άποψη, η διά νόμου κατάργηση του γάμου μεταξύ ανδρών, γυναικών ή ΛΟΑΤΚΙ+ και η διάχυση των υπαρχουσών και αναξιοπαθουσών οικογενειών σε ελευθεριακά κοινόβια λειτουργούντα με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.
Η ομίχλη που συσκοτίζει τους ορίζοντες των πολιτικών μας ταγών ενισχύει τις πάσης φύσεως προκαταλήψεις περί κοινωνικής οργάνωσης και οδηγεί σε διάλογο κωφών. Στο θολό τοπίο που δημιουργείται περιπλέκονται στο μίξερ της ημιμάθειας νομικοί, ιατρικοί και φιλοσοφικοί όροι για να εξαχθεί κοκτέιλ σκέτη «μπόμπα», που στέλνει αδιάβαστους στα εξωτερικά ιατρεία όλους όσοι κάνουν την αποκοτιά να δοκιμάσουν. Απόρροια, η διακαής επιθυμία του Stefanos να αποκτήσει παρένθετα αγόρια!
