Εξουσία και αλαζονεία πάνε πακέτο, σαν ένα αποκρουστικό μα απολύτως ταιριασμένο ζευγάρι. Κατοπτρίζονται σε όλο τους το μεγαλείο στο απαστράπτον πρόσωπο αρτιπροσήλυτου λάτρη τους. Ως μη όφειλε ο Νίκος Φίλης έσπευσε να αποδώσει τη νίκη του κόμματός του στο ότι οι μάζες γνωρίζουν «ποιοι εκ προοιμίου είναι πιο σκληροί κι απ’ τα Μνημόνια ακόμα». Δεδομένου ότι ο ίδιος συνέβαλε τα μάλα στην επικύρωση από το Κοινοβούλιο του τρίτου τοιούτου, καλούμενου άλλως πώς και Αριστερού, συμπεριλαμβάνει άραγε και τον εαυτό του στη χορεία των χαλύβδινων και αδαμάντινων χαρακτήρων, που, φτιαγμένοι από ατσάλι, μπετόν αρμέ και γρανίτη οδηγούν κι εμάς, τους απροστάτευτους κοινούς θνητούς, στη λαιμητόμο; Απλώς ερωτώ.
Υποθέτω πως ο Πάνος Καμμένος, καταπώς λέγαμε χθες, στόλισε με ουδόλως κολακευτικά κοσμητικά τους υπεύθυνους των εταιρειών γκάλοπ, παρομοιάζοντάς τους με ειδεχθείς «δολοφόνους», καθώς τον τρώει το μαράζι για τον αποκλεισμό της Λαϊκής Ενότητας από τη σύνθεση της νέας Βουλής. Προεξοφλώντας οι ανάλγητοι δημοσκόποι την κατάκτηση του 3%, και μάλιστα με σχετική άνεση, συνέτειναν στη διασπορά των ψήφων του νεότευκτου εγχειρήματος. Συμπαθούντες τον Γλέζο, τη Ζωή και τον Λαφαζάνη προτίμησαν την αποχή ή μικρότερους σχηματισμούς του αντιμνημονιακού φάσματος, όντας βέβαιοι περί την επανεκλογή τους. Για τον ακριβώς αντίθετο λόγο ο αείποτε υπουργός Αμύνης μπαινοβγαίνει ξανά στο Μαξίμου και κορδώνεται ως κυβερνητικός εταίρος με χαμόγελο μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών.
Θαρρώ πως κανονικά πρέπει να στήσει ανδριάντες στους σφυγμομέτρες και να καταθέτει στεφάνια προς τιμήν τους κάθε πρωί με την έπαρση και κάθε δείλι με την υποστολή της σημαίας. Αντ’ αυτού απειλεί να τους τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί και να τους σύρει αλυσοδέσμιους στον εισαγγελέα. Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος, διατείνονται οι αρχαίοι Κινέζοι σοφοί.
Ειρωνικά αντιμετωπίζουν οι ταβλαδόροι όσους δεν εγκαταλείπουν ένα προδήλως χαμένο πλακωτό ή μουλτεζίμ με τη φράση: «Αυτό δεν το παίζουν ούτε στη φυλακή». Υπονοούν ότι οι κρατούμενοι διαθέτουν άφθονο χρόνο πίσω απ’ τα σίδερα και αναπτύσσουν ως δεύτερη φύση ιώβειο υπομονή. Μπορούν, τουτέστιν, να αντέξουν τα πάντα, ακόμα και την επέλαση των… εκ προοιμίου σκληρών.
Ισως γι’ αυτό ψηφίζουν δαγκωτό ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σάρωσε κυριολεκτικά την Κυριακή στα σωφρονιστικά καταστήματα σύμπασας της επικράτειας, αγγίζοντας στην Πάτρα το εξωφρενικό ποσοστό του 90%. Οι τρόφιμοί τους διακρίνονται από ευθύτητα και επιδεικνύουν ώριμη πολιτική σκέψη. Ο μεστωμένος, έπειτα από την ιουλιανή νίλα, Τσίπρας αποτελεί αδιαμφισβήτητο πρότυπο.
Σκέφτονται με το δίκιο τους οι ισοβίτες ότι δεν αποκλείεται, ώσπου να αποφυλακιστούν, να ‘χει θυμηθεί τον επαναστατικό εαυτό του ο Αλέξης και να σκίσει επιτέλους τα Μνημόνια. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Επιπροσθέτως τα κελιά και οι θάλαμοι δεν χρεώνονται προς το παρόν με ΕΝΦΙΑ, τα μαγειρεία προσφέρουν τσάτρα πάτρα ένα πιάτο φαΐ και βλέποντας τους οικείους τους στα επισκεπτήρια να μυρίζουν σμπαραλιασμένη κοινωνία αισθάνονται όσο να ‘ναι προνομιούχοι. Να λέμε και τα καλά. Ο νόμος Παρασκευόπουλου αποτελεί τομή. Μήπως πρέπει να επανεξετάσουμε την ιδέα να ξεχειμωνιάσουμε κι εμείς στον Κορυδαλλό; Λέω μήπως!
