Αιδώς αχρείοι! Η Ευρώπη του διαφωτισμού, των αρχών της ισότητας και της αδελφοσύνης, του τέλους των πάσης φύσεως διακρίσεων, η Ευρώπη του σχολαστικού σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων –σε θεωρητικό επίπεδο όλα τούτα– μετατρέπει στην πράξη τη Μεσόγειο σε υγρή εκατόμβη, για να χύσει εκ των υστέρων κροκοδείλια δάκρυα, κηρύσσοντας εθνικά πένθη στα διεθνή ύδατα. Η θάλασσα δεν χωρίζει τις στεριές· τις ενώνει, διατείνεται εμβληματικός Ευρωπαίος φιλόσοφος του 19ου αιώνα. Τον 21ο, ωστόσο, το μακάβριο αύριο των θαλασσών μας παραπέμπει σε επιπλέοντα κοινοτάφια.
Ιχνος ντροπής σε αγαστό συνδυασμό με απύθμενο περίσσευμα υποκρισίας. Τα ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη υποθάλπουν, όταν δεν προκαλούν, τις περιφερειακές συρράξεις σε Συρία, Παλαιστίνη, Υεμένη, Αφγανιστάν και σε λοιπά θερμά μέτωπα όπου Γης. Κι έχουν απόλυτη συναίσθηση ότι τα ίδια δημιουργούν τα απονενοημένα καραβάνια των κυνηγημένων. Και μόλις εκείνοι δοκιμάζουν να δρασκελίσουν το κατώφλι τους, ορθώνουν αδιαπέραστα τείχη για να διασώσουν τη δολοφονική τους επίπλαστη ευμάρεια. Πειθήνια οι κυβερνήσεις των μικρών συντηρούν εκτρώματα τύπου Μόριας και φράκτες από το Γιβραλτάρ ίσαμε τον Εβρο.
Δεν αφήνουν οδούς διέλευσης, πέρα από τον προδιαγεγραμμένο θάνατο στα ρευστά ναρκοπέδια της Μεσογείου, που ο στοιχειώδης πολιτισμός επιτάσσει να ενώνει τους λαούς, όχι να τους αποδεκατίζει. Επί δύο μερόνυχτα, η Frontex, οι ιταλικές και ελληνικές αρχές παρακολουθούααν απαθείς τον σκυλοπνίχτη να θαλασσοδέρνεται στην ηρέμη λεκάνη, κουβαλώντας πάνω από επτακόσιους απελπισμένους επήλυδες. Τώρα δεν κρύβουν τάχα την οδύνη τους, προσπαθώντας να υπολογίσουν πόσες αθώες παιδικές ψυχές και μανάδες, στοιβαγμένες σαν σαρδέλες στο κύτος, στοιχειώνουν τον ανέφελο ωχρόφαιο ουρανό μας από βάθος 5.000 μέτρων. Εκλάβατε τους κάτωθι στίχους ως έσχατο μοιρολόι, αφού τα ποιήματα μπορούν να εκφράσουν τόσο τη δίκαιη οργή όσο και την καταγαλή.
Ωρύονται τα αιτιατά της τραγωδίας στο πρώτο, παρμένο απ’ τη συλλογή «Λόγω στιγμής» (Γαβριηλίδης, 2019) του Δημήτρη Αναματερού: ΤΕΙΧΗ Αφησες πίσω σου πατρίδα,/ σπίτι, ερείπια και φωτιά./ Κι αναζητάς ζωής ελπίδα/ σε ξένα μέρη τώρα πια.// Κι ενώ παλεύεις να συνέλθεις/ με δακρυσμένα τσίνορα,/ χτίζουνε τείχη να μην έρθεις,/ κλείνουν σχολειά και σύνορα.// Μη μολυνθούνε τα παιδιά τους/ και το αίμα τους το εθνικό,/ δεν το σηκώνει η αφεντιά τους/ το βάρος το προσφυγικό.// Αφησες πίσω τη χαρά σου,/ πήρες μαζί σου μια πληγή/ κι όπου ακουμπάς τα όνειρά σου/ σου ετοιμάζουν μια φυγή. Οχι σπάνια την τελευταία, εν προκειμένω!
Συμπληρώνει τον πάνδημο ιάλεμο το έτερο, από το πόνημα «Νηφάλιο φως» (Βιβλιοπέλαγος, 2016) ή για την περίσταση «Πυκνό ταραγμένο σκοτάδι»: ΛΑΘΡΑΙΟΙ Λυγμός μακρόσυρτος, βουβός υπαινιγμός/ εγκαταλείπεις της πατρίδας σου τον Αδη/ και τάφου υγρού σε καταπίνει το σκοτάδι·/ ένας ακόμα στα κατάστιχα πνιγμός.// Τείχη ορθώνει η Ευρώπη –κυνισμός/ μακάβριος– νίβοντας τα χέρια ως Πιλάτος/ μα η διχοτόμος θαλάσσης κατά πλάτος/ είναι ο πάτος που ακουμπά ο Πολιτισμός.// Αραχλη πέτρα στη φλεγόμενη Αφρική/ ρίχνεις, στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Αραβία/ περικυκλώνει τη ζωή σου άλογη βία/ που εξυφαίνουν κερδοσκόποι εμετικοί.// Κυκλοφορείς ανάμεσά μας σα σκιά/ κομπάρσος άσημος θιάσου αοράτου/ μια μια αποφεύγεις τις ενέδρες του θανάτου/ κι η πείνα σφίγγει στο λαιμό σου τη θηλιά.// Το πεπρωμένο σημαδεύεις κι αστοχείς/ δυνάστης στάθηκε στο διάβα σου ώς κι ο πλάστης/ νομάδας, πρόσφυγας, ικέτης, μετανάστης/ μιας άνυδρης και μιας λαθραίας εποχής.
