Κυριακή κοντή γιορτή· ακριβέστερα, κοντός ψαλμός αλληλούια! Βαριά δυο βδομάδες απομένουν έως την εθνοσωτήριο 21η Μαΐου, οπότε το δοκησίσοφο πόπολο θα σηκωθεί με κρύα καρδιά από τον καναπέ για να κατευθυνθεί σε Δημοτικά και Γυμνάσια όλης της χώρας, όχι για να βελτιώσει τη λιποβαρή του μόρφωση, αλλά για να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, διαδικασία που το παραμυθιάζουν πως αποτελεί την κορυφαία έκφραση της αντιπροσωπευτικής μας -ένας Θεός να την κάνει- δημοκρατίας.
Αναγνωρίζει η πλειονότης των ψηφοφόρων τη διαχρονικότητα των φημισμένων στίχων του Κωνσταντίνου Καβάφη, καίτοι ελαχίστως έχει εντρυφήσει στα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα του εμβληματικού Αλεξανδρινού. Ξέρει λοιπόν, πρωτίστως από διαίσθηση, πως οι μονομάχοι της επικείμενης κάλπης «βλάπτουν κι οι τρεις τη Συρία το ίδιο», για να θυμηθούμε το αφοπλιστικά επίκαιρο «Ας φρόντιζαν». Παρά ταύτα, θα ρίξει ξανά το πολύτιμο κουκί της σε ό,τι θεωρεί το «μικρότερο κακό», επιλογή που συνιστά αναπόδραστα την καταστροφικότερη λύση.
Λωτοφάγοι με μνήμη χρυσόψαρου οι συνέλληνες παρακολουθούν στο γυαλί τους αρχηγούς να διαγκωνίζονται σε πόλεις και χωριά ποιος θα πρωτοπρολάβει να μοιράσει γιαλαντζί υποσχέσεις, ενώ απεργάζεται καραντί κατασχέσεις. Στο τέλος -δεν μπορεί- όλο και κάποιοι θα ξεγελαστούν. Εγώ πάντως στάθηκα αρκούντως τυχερός φέτος. Καθότι παρεπιδημώ στ’ Απεράθου της Νάξου, το χωριό μου ντε, από τη Μεγάλη Βδομάδα. Ξέμεινα κατά το κοινώς λεγόμενο. Βολοδέρνω ράθυμα σε θάλασσες και ενδοχώρα και ο μήνας έχει εννιά! Απριλίου ή Μαΐου δεν έχει πια τόση σημασία. Χωρίς τηλεόραση στο σπίτι ο προεκλογικός πυρετός μοιάζει παγωμένος, σάμπως χειμερινός κολυμβητής.
Πλοηγούμαι πού και πού διαγωνίως στο διαδίκτυο, σε δοσολογία ωστόσο που πόρρω απέχει απ’ το να γίνει μοιραία. Βίωσα διά ζώσης το εδώ προεκλογικό κλίμα μόνο τη Μεγάλη Παρασκευή το μεσημέρι στην Παναγία Δροσιανή. Πρόκειται για παλαιοχριστιανικό εκκλησάκι -χρονολογείται ανάμεσα στον 4ο με 6ο αιώνα- με εξαιρετικού ενδιαφέροντος τοιχογραφίες. Δεσπόζει στο οροπέδιο της Τραγαίας και συρρέουν κάθε χρόνο πιστοί και παραδόπιστοι απ’ όλο το νησί για να απολαύσουν το τελετουργικό της ημέρας.
Η κατάνυξη ξεχειλίζει στο στενόχωρο εσωτερικό του ναΐσκου. Απέξω συνωστίζονται πλήθη που τσουγκρίζουν ρακές σε πλαστικά ποτήρια και γεύονται τον περίφημο «πούλο», τουτέστιν σταφιδόψωμο με γλυκάνισο, πασπαλισμένο με άφθονο σουσάμι. Πρώτης τάξεως ευκαιρία να κάνουν ηγεμονική εμφάνιση πάσης φύσεως φερέλπιδες βουλευτές, δήμαρχοι, σύμβουλοι κ.ο.κ. Ο παπάς διέθετε τύπο και αρεσκόταν να τηρεί τους τύπους. Οπότε στο τέλος της λειτουργίας επιβράβευσε υποψήφιο από γειτονικό νησί, ανεξοικείωτο με τις τοπικές παραδόσεις, ο οποίος άκουγε υπομονετικά όλους τους ύμνους σε στασίδι πλάι στο ψαλτήρι. Τον κάλεσε ονομαστικά να πλησιάσει για να πάρει τον «πούλο» του. Κόκαλο ο χριστιανός!
