Ακόμα και για όσους αδυνατούν να βιώσουν την κατάνυξη των θρησκευτικών δρώμενων, οι μέρες του Πάσχα φαντάζουν κάτι παραπάνω από άγιες· όνομα και πράμα Λαμπρή! Προσφέρουν στους πάντες πρώτης τάξεως ευκαιρία αφού, να γευτούν και με τις έξι αισθήσεις στην άχραντη ελληνική ύπαιθρο, που οργιάζει κυριολεκτικά τούτη την εποχή, την αναγέννηση της φύσης που φέρνει την ανάταση των ψυχών.
Μυριόκαλη ποικιλία χρωμάτων ξελογιάζει, όπου κι αν κοιτάξει το μάτι, ευωδιές πανταχόθεν ερεθίζουν τα ρουθούνια, κελαηδήματα και ζουζουνητά διεγείρουν τους ακουστικούς πόρους, η γύρη αιφνιδιάζει με ήπιες αλλεργίες το δέρμα, η μαγειρίτσα κι οι λαχταριστές σούβλες ηδονίζουν τον ουρανίσκο κι όλα μαζί ανατρέπουν λυτρωτικά παγιωμένες εσωτερικές ισορροπίες. Ανάσταση χαρισάμενη μέσα κι έξω μας· ντουμπλ φας, πά’ να πει.
Νταλκάς ανεκπλήρωτος κατάντησαν οι ως άνω στοιχειώδεις απολαύσεις στα χρόνια των αμνημόνων μνημονιακών εθνοσωτήρων, της ντεμέκ Αριστεράς συμπεριλαμβανομένης. Στην κουλή χώρα του Κούλη, ωστόσο, το νόημα του Πάσχα για το αναξιοπαθούν πόπολο αρχίζει και τελειώνει στον Γολγοθά. Για να αναστήσει στο νησί της μια τετραμελής οικογένεια θέλει τουλάχιστον πεντακόσια ευρώπουλα για το πήγαιν’-έλα με το καράβι. Η καλπάζουσα τιμή της βενζίνης και τα κοστοβόρα διόδια βάζουν απαγορευτικό στα ταξίδια σε μακρινά χωριά της ενδοχώρας. Η κατάσταση είναι άστα, οπότε μας βλέπω να μένουμε εκόντες-άκοντες στα άστεα. Αλλά με τ’ αρνί απλησίαστο και τα βασικά είδη σε ανεξέλεγκτες τιμαριθμικές πτήσεις το παραδοσιακό πασχαλινό τραπέζι προμηνύεται φέτος νηστίσιμο.
Ούτε το βίγκαν μονοπάτι ζωής δεν μας αφήνει να ασπαστούμε οψίμως το ακριβοθώρητο ζαρζαβάτι, που ’χει βγάλει φτερά και για να το φχαριστηθείς απαιτεί παρά με ουρά. Δεν μας μένει, λοιπόν, παρά να καταφύγουμε στην πνευματική τροφή. Καθόμαστε που καθόμαστε χρονιάρες μέρες, δεν βλάπτει να ξεστραβωθούμε διαβάζοντας κάνα βιβλίο.
Συστήνω ανεπιφύλακτα για αρχή το «Ξημερώνει στην οδό Ιφιγένειας» (εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες, 2022). Πρόκειται για το παρθενικό πόνημα του Σωτήρη Θεοχάρη, γνωστού και μη εξαιρετέου από τη μακρά θητεία του στην ελληνική πανκ ροκ σκηνή. Ο συγγραφέας Θεοχάρης κινητοποιεί περίτεχνα τη νουάρ φόρμα, πλάθοντας ένα σκοτεινό όσο και λαμπερό σύμπαν, με πρωτότυπη και ευρηματική πλοκή, ταχύτατες εναλλαγές και με ανελέητο υποδόριο χιούμορ να διαπερνά από την πρώτη ώς την τελευταία τις 183 σελίδες. Στην πραγματικότητα, διεισδύει βαθιά στον χαρακτήρα των ηρώων, αποκαλύπτοντας πτυχές του υποσυνείδητου που αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε στον παραμορφωτικό καθρέφτη της ευαρέσκειάς μας. Αξέχαστη Λαμπρή με αναστάσιμες αναγνώσεις.
