Νυχτερινή περιπλάνηση στο τραγούδι της πέτρας

ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΙ νύχτα ξεγελάστρα/ με τις τόσες σου/ τις ντρίπλες/ μας κέρασες/ στη μέθη/ τους πεπερασμένους/ στιγμής φιλί/ μοναδικής συγκίνησης/ «φευγάτης» νιότης·/ όσο κρατάει/ των αστεριών η εύνοια/ βάλε μας, μπάρμαν/ σφηνάκι σκέτο·/ απόψε τη μουντή ζωή μας/ ωχρή ανταύγεια/ πάει να την ξανοίξει/ αύριο βλέπουμε ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στην αετοράχη/ αφανέρωτου βουνού/ φυτρώνει αόρατο/ κυκλάμινο/ μνημείο/ άγνωστου αντάρτη· πάρε ανάσα, ορειβάτη, η ανηφόρα έχει ακόμα ανήφορο

ΣΤΙΧΟΙ-ΠΡΟΓΕΥΣΗ όσων πρόκειται να διαδραματιστούν απόψε στις 7.30 στο Πάνω Σπίτι, κάπου στη Σόνια (Λεωφ. Αλεξάνδρας 37), σε χτυπητή αντίθεση με τη στείρα πόλωση της προεκλογικής φιέστας· τόσο ταιριαστά όμως με τα σημαινόμενα της κλίνης του Λαζάρου. Οι περγαμηνές του ηθοποιού Κώστα Μεσσάρη –εκ των ιερών τεράτων της γενιάς του– στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση δεν χρειάζονται μεγεθυντικό φακό και υπογραμμίσεις. Ωστόσο, σήμερα προβάρει αλλιώτικο ρόλο, αφού παρουσιάζονται το θεατρικό του «Νυχτερινή περιπλάνηση» και η ποιητική του συλλογή «Το τραγούδι της πέτρας» (εκδ. Φίλντισι). Για τα βιβλία μιλούν οι Βαγγέλης Βαβανάτσος και Δημήτρης Παπαχρήστος. Παρεμβάλλεται το ποιητικό μονόπρακτο «Ν’ αποφασίσουμε…» του ίδιου και της Αννας Κυπριάδη, παιγμένο από τους Νάσο Βησάκη, Αννα Κυπριάδη, Πύρο Μαρματάκη, Μάρσια Παπαδοπούλου, Ζωή Τριανταφυλλίδη και Γιάννη Τσιώμου. Ακολουθούν μουσικές και –γιατί όχι– χοροί. Ο,τι πρέπει για να αρχίσεις ένα γόνιμο Σαββατόβραδο, ξεφεύγοντας από τα τοξικά απόβλητα της κάλπης. Ιδού δεινό δείγμα δουλειάς του Μεσσάρη:

ΕΞΙΣΩΣΗ δεν είναι μέρα χάραμα, νύχτα δεν είν’ και δείλι/ γιόμα, απομεσήμερο, να μη θαυμάσω τα βουνά/ τους κάμπους, τα ποτάμια, της θάλασσας τα κύματα/ τον ήλιο στο μεσούρανο, του φεγγαριού τη γέμιση/ τα άστρα έναστρης νυχτιάς/ τα χρώματα στα λουλούδια/ τα χίλια μύρια αρώματα/ το δάκρυ του Φθινόπωρου/ το κλάμα του Χειμώνα/ της Ανοιξης χαμόγελο/ καλοκαιριού το γέλιο/ στου Αη Γιάννη τις νυχτιές/ να τρέχουν όλα γύρω μας, στην τρέλα να χορεύουν/ και να πηδάνε τις φωτιές/ σμάρι πουλιά και όνειρα/ αγόρια και κορίτσια/ σε κάθε τέμπο και ρυθμό, ακούσματα και τρόπους/ στου Διόνυσου ελευθερωτή/ ευοί ευάν τραγούδι, κόκκινο αίμα το κρασί/ το τσίπουρο, το σπίρτο/ σε σκόλη, σε γιορτάσι, μ’ όλα τα πλούτια της ζωής/ όλα της Γης τα θαύματα, πέταγμα πεταλούδας/ σαν του παιδιού χαμόγελο·/ ν’ αγαπηθώ με σένανε/ αυτή είν’ η εξίσωση

ΔΙΑΚΟΣΙΑ ΧΡΟΝΙΑ έμπαινε μνημοσύνη/ θύμησες αρματωλές και κλέφτισσες/ γιούργια στο μέλλον· απ’ τα ψηλά/ ανυπότακτα/ στα κάτω/ χθαμαλά του κάμπου χώματα· ρίχτε τις μπαταριές αβέρτα/ τρόπων παραδοσιακών/ βημάτων ακουσμάτων και χρωμάτων/ βυζαντινών, δημοτικών και ροκρεμπέτικων/ μαγκιών/ έρωτα ελευθερίας· χορέψτε ολοκαίνουργιο αρχέγονο τραγούδι/ αρχαίου και νέου δράματος/ ζωής πρωταρχικής/ στη νέα μορφή της·/ στην ανάγκη των καιρών και/ της παρέας των ανθρώπων·/ απόσκιο/ παλιού μπαξέ να μας σκεπάσει/ σε καύσωνα εκσυγχρονισμού τεχνοκρατίας· αίμα ζεστό παλιό κρασί να ρέει/ καλοκαιράκι συνανθρώπισης/ να λιώσουνε τα χιόνια/ ψυχρού χειμώνα απανθρωπιάς· μη και χαθεί η μνήμη/ πως κάποτε ήμασταν παιδιά/ να παίζουμε τον έρωτα/ στην πίσω αυλή/ του πέτρινου σπιτιού με τη ροδιά·/ βασιλικός σγουρός/ στο στρογγυλό τραπέζι τσίγκινο/ το χάραμα με τα κοτσύφια και τ’ αηδόνια/ –μυρωδάτος ο καφές–/ καθώς η θάλασσα/ στην κληματαριά μας τραγουδούσε/ ώς με το γιόμα/ όλοι γύρω μαζωμένοι/ στρωμένη η τάβλα/ ν’ αντηχεί λυτρωτικό της τάβλας το τραγούδι/ της πέτρας το τραγούδι/ της θάλασσας τραγούδι// στο χώμα που μας γέννησε πατώντας/ μ’ ένα ζεϊμπέκικο/ λεύτεροι/ να πετάμε στ’ όνειρο