Ο μήνας των λουλουδιών και της επανάστασης

ΦΟΝΙΑΣ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΕΠΟΧΗ/ –ανάρμοστη ανακωχή–/ έρμαιο στις ορμές της/ τρέμοντας απ’ την ενοχή/ τον Μάη μήνα αστοχεί/ ο άστατος Ορέστης.// Με εκκωφαντική κραυγή/ η φυλλοβόλος Μάνα Γη/ οι τόποι και τα σύμπα-/ ντα μοιάζουν με το «Θείο Τραγί»/ που στη Χαλκίδα ναυαγεί/ του αιρετικού Σκαρίμπα.// Ασπονδο Μάη αδημονεί/ στην άκρατη φουσκοδεντριά/ που ’χει την πλάση ανθίσει/ κι ασπαίρει από ηδονή/ σε αναπάντεχη παντρειά/ και βακχικό μεθύσι.// Και βγάζοντας την μπέμπελη/ σε κύκλο ασυγκράτητο/ Μαινάδων και Σατύρων/ βαστούν τα πόστα ρέμπελοι/ βγαλμένοι απ’ το βουητό/ αναρχικών παπύρων.// Μ’ άσβεστη φλόγα δίνονται/ δίχως εκπτώσεις και ντροπές,/ όπως ο Ερμής της Ερσης,/ διόλου τυχαία γίνονται/ Μάιο οι ανατροπές/ Μάη κι οι εξεγέρσεις.// Και στήνουμε έξαλλο χορό/ στο μυροβόλο κι εύφορο/ τσαρδί του μήνα Μάη/ –αλλόκοτη, τρελή σπορά–/ κι ανθοφορούν παράφορα/ της ύπαρξης τα χάη.

Η ΘΡΙΑΜΒΙΚΗ ΕΠΕΛΑΣΗ του μήνα των λουλουδιών και της επανάστασης εμπνέει ανέκαθεν μείζονες και ελάσσονες ποιητές που σπεύδουν να τον υποδεχθούν αναλόγως:

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ «Πρώτη Μαΐου» Του Μαγιού ροδοφαίνεται η μέρα/ που ωραιότερη η φύση ξυπνάει/ και την κάνουν λαμπρά και γελάει/ πρασινάδες, αχτίνες, νερά.// Ανθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι/ παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι/ ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι/ όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.// Ναι χαρείτε του χρόνου τη νιότη/ άντρες, γέροι, γυναίκες, παιδιά.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ «Μάιος» Ο Απρίλης ξανθός, αρχοντιά φημισμένη,/ ζαχαρένια θωριά, ο Απρίλης πεθαίνει./ Και ο Μάης απάνω του γέρνει/ χαροκόπος λεβέντης, μα δίχως μυαλά/ και του φρόνιμου Απρίλη τα μάτια σφαλά/ και τα πλούτη του παίρνει.// Ο Απρίλης σωρούς θησαυρούς και καλούδια,/ τι πουλιά, τι νερά, τι δροσιές, τι λουλούδια/ στα παλάτια τα πράσιν’ αφήνει!/ Κι απ’ την πρώτη στιγμή κι απ’ την πρώτη βραδιά/ να, ο Μάης, αλύπητα, δίχως καρδιά/ τα ξοδεύει, τα χύνει.// Με τ’ αηδόνια καλεί τη χαρά και τη χάρη./ Οπου νιότη, παιδί, λυγερή, παλικάρι,/ όπου φτώχεια, όπου πλούτος γελάει/ του γλυκού μηνυτή καταφτάν’ η λαλιά./ Η ζωή με ολάνοιχτη τρέχει αγκαλιά/ στο τραπέζι του Μάη…

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ «Νανούρισμα» Πρώτη μέρα του Μαγιού/ πάει το κλίπερ του τσαγιού/ να προλάβει τη Σαγγάη/ να φορτώσει τ’ άσπρο τσάι.// Μα στου Νότου τα νησά/ στο στενό του Μακασά/ το κουρσεύουν πειρατές/ και δεν γύρισε ποτές.// […] Μα ένας Κεφαλονίτης/ κει οπίσω απ’ τη δολίχα/ τραμπάκουλο αρματώνει/ και το βαφτίζει Τρίχα.// […] Αριβάρει στο Μακάο/ μ’ ένα φόρτωμα κακάο/ όμως βρέθηκε στ’ αμπάρι/ όλο φούντα και μπουμπάρι.// Αφού το μοσκοπούλησε/ στη λίρα κολυμπάει/ τους χαιρετάει κινέζικα/ και πάει για τη Μπομπάη.// Τονε πιάνουν μουσουλμάνοι/ του φορέσανε καφτάνι/ τον βαφτίζουν Μουχαμέτη/ και του κάνουνε σουνέτι.// Τσι ταΐζει σκορδαλιά/ και τον κάνουν βασιλιά…

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ (από την «Αμοργό») Ηταν του Μάη το πρόσωπο/ του φεγγαριού η ασπράδα/ ένα περπάτημα ελαφρύ

σαν σκίρτημα του κάμπου.// Κι αν θα διψάσεις για νερό/ θα στύψουμε ένα σύννεφο/ κι αν θα πεινάσεις για ψωμί/ θα σφάξουμε ένα αηδόνι…

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ «Μάης ’68» Οι Γάλλοι νέοι/ που επαναστατούν/ στους δρόμους/ στα δημόσια πάρκα/ και στις ιστορικές πλατείες/ δεν κάνουν Ιστορία./ Τραγουδούν/ Καθώς παλιά οι προχριστιανοί/ τη γέννηση ενός κόσμου που θα ’ρθει/ για να ξεπλύνει τούτη τη γη/ από χιλιάδων χρόνων/ σκόνη/ μίσος/ και μωρία./ Οι Γάλλοι νέοι/ δεν επαναστατούν/ εγκαινιάζουνε απλώς/ μιαν εντελώς/ καινούργια/ Ιστορία.