Πάντοτε τμήματα της Αριστεράς ερωτοτροπούν, αμήχανα ή ασυστόλως, με την ιδέα να ανατρέψουν το σύστημα εκ των έσω. Ο καπιταλισμός επιβίωσε όλων των μεγάλων επαναστάσεων, βλέπετε, το πόπολο δεν ξεβολεύεται εύκολα απ’ τον καναπέ, οπότε ο ειρηνικός δρόμος και οι εκλογές φαντάζουν ως προσφορότερη λύση. Προβάλλονται υψηλά ιδανικά, ρηξικέλευθα προγράμματα δομικών αλλαγών, μάχες χαρακωμάτων με την ασυδοσία του κεφαλαίου, δέσμες μέτρων για την ανακούφιση των αναξιοπαθούντων. Πρώτο σκαλί σε τούτη την εξελικτική τροχιά είναι ασφαλώς η κατάληψη της εξουσίας μέσω της κάλπης.
Απαιτείται άλμα επικίνδυνο και ιλιγγιώδες. Τα περισσότερα μαρξιστικά και κομμουνιστικά σχήματα αρνούνται να το επιχειρήσουν, κάποια διστάζουν και ελάχιστα το αποτολμούν με επιτυχία. Επεται η αναρρίχηση στις επόμενες κλιμακίδες, τουτέστιν η εφαρμογή των υπεσχημένων. Η καθεστηκυία τάξη, ωστόσο, αντιδρά. Δεν αρέσκεται σε ντεραπαρίσματα και ακυρώσεις. Φορώντας το πιο εκμαυλιστικό προσωπείο κολακεύει τους ατίθασους αντιπάλους της και συνάμα τους στήνει παγίδες. Δεν βιάζεται. Συμμαχεί με τον χρόνο· δουλεύει υπέρ της. Εισενέγκει αυτούς εις πειρασμόν, βάζοντάς τους τρικλοποδιές, τους δελεάζει με τα αγαθά του Ισαάκ, απειλώντας τους ταυτοχρόνως με τις επτά πληγές του Φαραώ, τεχνάσματα στα οποία αρχαιόθεν ενδίδουν και οι πλέον σκληροπυρηνικοί. Εκόντες άκοντες.
Ρεγουλάρουν στην αρχή την κατάσταση οι αριστεροί σωτήρες. Εξαντλούν τον ριζοσπαστισμό τους. Παρά ταύτα εμφανίζονται αργότερα ορισμένες μη διαχειρίσιμες περιστάσεις, με τις οποίες βρίσκονται αντιμέτωποι, και τότε γκρεμίζονται πρώτα τα ιδανικά, κατόπιν πάνε περίπατο τα προγράμματα, ύστερα οι μάχες χαρακωμάτων, έπειτα οι φωτεινές δέσμες και στο τέλος συμβιβάζονται, κάνοντας απλώς εκείνο που πρέπει. Μεταλλάσσονται μ’ άλλα λόγια σε κλασικούς αστούς πολιτικούς. Δέχονται τα συγχαρητήρια του εκάστοτε Αδ-όνειδος. Γίνονται όψιμοι λάτρες της τέχνης του εφικτού και της τεχνικής της εξουσίας.
Ωραιοποιούν τη μεταμόρφωσή τους. Κοινός παρονομαστής απ’ τη μια κατάσταση στην άλλη είναι άλλωστε τα παχιά λόγια. Προηγουμένως, επί παραδείγματι, μπορούν να λένε ανέξοδα ότι θα φυσούν τον ζουρνά και θα χορεύουν οι αγορές ή πως θα καταργήσουν τα μνημόνια με μόλις ένα νόμο και ένα άρθρο. Κι όταν υπογράφουν τα ειδεχθέστερα μέτρα, τσαλακωμένοι και ταπεινωμένοι, πασαλειμμένοι με πίσσα και πούπουλα, παριστάνουν τον αετό και μιλούν για αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια, παρακαταθήκες που αφήνουν στους ευρωπαϊκούς λαούς. Ρουφιάνα Ιστορία επαναλαμβάνεσαι, διαψεύδοντας για μία εισέτι φορά την ελπίδα που τάχα μου ερχόταν.
Νεφελοβατούν όσοι νομίζουν ότι τα βάρη θα κατανεμηθούν στους έχοντες. Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι νέες στρατιές ανέργων θα πληρώσουν το μάρμαρο. Τα γνωστά υποζύγια θα φορτωθούν και πάλι στις πλάτες τους τη λυπητερή. Ερχονται κάποιες οριακές στιγμές, που βγαίνεις απ’ τα συντρίμμια κι αρχίζεις να μετράς φίλους. Οι εχθροί ενδημούν αθέατοι στα απροσπέλαστα καταφύγια της αλαζονείας τους. Ψελλίζεις ένα μουδιασμένο «όχι» στον διπλανό σου. Αναζητείς συμμάχους κι όταν βρεις αρκετούς, βροντοφωνάζετε «παρών», εδώ στις σελίδες του Τύπου, στα έδρανα της Βουλής, κατά την ψήφιση του κατεπείγοντος νομοσχεδίου του ολέθρου, στους αγώνες του μέλλοντος. Οικοδομείς την πραγματική αμοιβαία επωφελή συμφωνία.
