Θόρυβος πολύς για το τίποτα. Πράματα και θάματα συμβαίνουν στα ουρητήρια της Βουλής. Μπερδεύουν τα αντρικά με τα γυναικεία και γίνονται μπίλιες η Ζωή με τον Πανούση. Αποφασίστηκε τελικά όλοι οι αστυνομικοί-φρουροί να κυκλοφορούν με πολιτικά, σαν ασφαλίτες, στον εσωτερικό και τον αύλειο χώρο του Κοινοβουλίου κι έτσι θα κάνουν το ψιλό τους ελεύθερα στο βεσέ της αρεσκείας τους.
Εσπευσε να υπερασπιστεί τη φιλενάδα της η Ραχήλ Μακρή, υπενθυμίζοντας πως «τις παλιές καλές εποχές των ακροδεξιών κυβερνήσεων μέσα στις τουαλέτες της Βουλής οι ΜΑΤατζήδες άλλαζαν ένδυση. Φορούσαν τη στολή του αναρχικού και αντιεξουσιαστή και έπιαναν δουλειά». Εμ βέβαια. Ως μπαχαλάκηδες τους επιτρεπόταν τουλάχιστον να ασκούνται ανεμπόδιστα στο απεκκρίνειν.
Αυτά δεν είναι αποχωρητήρια. Μοιάζουν με τα παρασκήνια του τσίρκου «Μεντράνο», όπου συναγελάζονται όλα τα ζώα της ζούγκλας. Οι μεταμφιέσεις έδιναν κι έπαιρναν, επιμένουν οι κακές γλώσσες. Οι ιπποπόταμοι μεταμορφώνονταν σε ρινόκερους, οι ελέφαντες σε καμηλοπαρδάλεις κι οι δενόσαυροι σε Μητσοτάκη· φτύνω τον κόρφο μου, καθότι προληπτικός.
Το πληροφορήθηκαν οι εταίροι, οίτινες εξειδικεύονται στους αποπάτους, και σκλήρυναν παραχρήμα τη στάση τους, αξιώνοντας περισσότερο χρήμα, κόντρα μέτρα και νέα μνημόνια. «Εξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγήσει αυτομάτως σε έξοδο και από την Ε.Ε.» δήλωσε εν εξάλλω στη γερμανική τηλεόραση ο Μάρτιν Σουλτς, καλώντας την κυβέρνηση να υπογράψει χωρίς πολλές κόνξες τη συμφωνία. Δεν θα δεχόταν επ’ ουδενί να συναπαντήσει τον υπουργό μας επί των Οικονομικών στον ίδιο αφεδρώνα, συμπλήρωσε, καθώς «Ελληνες όπως ο Βαρουφάκης ή κάποιος άλλος, μου σπάνε τα νεύρα» κατέληξε.
Ρεζιλεύτηκε όμως από τον Μανώλη Γλέζο και μάλιστα στην έδρα του. Στην αίθουσα της Ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου πά’ να πει. «Δεν έχετε δικαίωμα να επεμβαίνετε στην Ελλάδα και να προσπαθείτε να τη στραγγαλίσετε» του αντιγύρισε. Σαπάκι ο Σαπέν μάς έτριξε με τη σειρά του τα δόντια του: «Οι Ελληνες εταίροι μας δεν μπορούν να υπαγορεύσουν μέτρα» υπογράμμισε ξεδιάντροπα. Κάτι τέτοια εκνευρίζουν την επιστολογράφο μας Μαρία Λιώτη και ξεθυμαίνει έμμετρα, απευθυνόμενη στον πρωθυπουργό:
Οι εταίροι, που την πλάτη σου χτυπάνε φιλικά,/ πισώπλατα σ’ την έφεραν, Αλέξη, τελικά./ Tης χώρας μας τα θέματα στο Brussels Group συζήτησαν/ κι αμέσως επί πίνακι την κεφαλή μας ζήτησαν./ Κι ενώ σου υποσχέθηκαν έντιμη συμφωνία/ με κείμενα σατανικά σε στήσαν στη γωνία./ Μέτρα σού πρότειναν ευθύς να πάρεις φονικά/ για να εξασφαλίσουνε τόκους και δανεικά./ Κατάλαβες, Αλέξη μου, τι θέλουν, τι γυρεύουν/ και τη φτωχή πατρίδα σου την καταδυναστεύουν./ Σαν είπες πως μνημόνιο εσύ δεν υπογράφεις/ «άντε, παιδί μου, στο καλό» σου ‘παν «και να μας γράφεις»./ Να μην κοπεί τους πρότεινες το πενιχρό ΕΚΑΣ/ κι εκείνοι σου απάντησαν, «κόφ’ το και μη μας σκας»./ Με σένα στην παρέα τους συχνά φωτογραφίζονται/ μα για τον τόπο ειδεχθή μέτρα σκληρά σκαρφίζονται./ Αν, τέλος, οι εταίροι μας τα πόδια τους στυλώσουν,/ τους τόνους αν δεν θέλουνε λίγο να χαμηλώσουν/ και η διαπραγμάτευση πάει να ναυαγήσει/ πρέπει για την πατρίδα σου να δώσεις κάποια λύση./ Κι αν δεν τους πείσεις, αρχηγέ, ν’ αλλάξουνε μυαλό/ χαιρέτα τους τον πλάτανο και στείλ’ τους στο καλό.
