ΚΑΙΤΟΙ ΠΡΩΤΟΤΥΠΩΣΕ το 1983, θεωρείται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γενιάς του 1970 ο Χρήστος Μπράβος που αναχώρησε για τις επουράνιες θεσσαλικές κορυφογραμμές τέτοιες μέρες του 1987, στα 39 του, αφήνοντας ανεξίτηλο στίγμα στην ποίηση. Ιδού:
ΑΣΤΡΑ Καπνίζουν κι οι άγγελοι, είπε./ Αμα σηκώσετε τη νύχτα/ το κεφάλι σας θα τις ιδείτε/ τις καύτρες των τσιγάρων τους./ Τι καφενείο, τι ουρανός/ ντουμάνι και φτυσιές/ κι αέρας σάπιος/ (κι ο κάτω κόσμος/ στάχτες κι αποτσίγαρα).
ΣΟΝΕΤΟ του σκοτεινού θανάτου Της νύχτας και του ανέμου Federico/ Garcia Lorca, πέφτει πέντε η ώρα./ Τ’ άλογο πάει μιαν άδεια νεκροφόρα·/ στ’ αλώνι πολεμά ταύρος με λύκο.// Σε παίρνει η δημοσιά, για να σε βγάλει/ κει που η αστραπή κλωσσάει την αστραπή της./ Του φεγγαριού το πέταλο, μαγνήτης,/ σέρνει το ματωμένο σου κεφάλι// κουρέλια φασκιωμένο της παντιέρας./ Φυσάει σκοτεινού θανάτου αέρας/ και πού να είν’ εκείνο τ’ άσπρο σάλι// που σου ’ρίξε, όταν σ’ έπαιρναν, η νύφη;/ Σκυλί τρελό τα κόκαλά του γλείφει/ και σ’ άλλον κόσμο αρχίζει καρναβάλι.
ΜΗΚΟΣ ΧΡΟΝΟΥ (Στον Μιχάλη Γκανά) Θα είναι νύχτα και θα ουρλιάζουν τα βατράχια/ και τα σκυλιά θα σεργιανούν στην αγορά/ και εσύ μ’ ένα μαχαίρι στα νεφρά/ θα συντροφεύεις τα φαντάσματα στα βράχια.// Εκείνος θα ’ρχεται απ’ τ’ ανέμου τον κρυψώνα/ –ξύλινα πόδια που κοντεύουν την οργιά–/ και συ με τον ανάπηρο σουγιά/ θα σκάβεις πάλι τ’ όνομά του στον αιώνα.// Σε κούφια μέρα θα γλιστράς τυφλός σακάτης/ θα ’ν’ όλος αίμα του σκυλιού σου ο ζουρνάς/ κι αν φύγεις όλο πίσω θα γυρνάς/ στα μαυρολίθαρα δεμένος απελάτης.
ΤΟΥ ΛΥΠΗΜΕΝΟΥ Σε φράχτη θα το δείτε το κεφάλι μου.// Σε καθαρή πετσέτα να το βάλετε/ και να το πάτε./ Στάχτη και πριονίδι μη σκορπίσετε/ – πίνουν το αίμα όχι τη φωνή του.// Δέστε το μαύρο άλογο που τρέχει/ δέστε τ’ άσπρα φτερά του που χτυπούν·/ κι ανοίξτε στη γριά με τ’ άγρια/ δάχτυλα να μπήξει στο σανίδι/ το καρφί της.
ΗΜΕΡΟΣ ΥΠΝΟΣ Χιόνι σεντόνι τρυφερό για του φιδιού τον ύπνο./ Χιόνι και πένθιμο σκυλί βραχνός προφήτης.// Με νύχια παγωμένα ο λύκος κρύβεται./ Με φόβο οι ζωντανοί την πόρτα κλείνουν.// Κοιτάς απ’ το παράθυρο: Καπνίζουν τα πηγάδια./ Χιόνι· κι ανάψαν τη φωτιά στον κάτω κόσμο.// Ο κυνηγός στο πέρασμα το σπίρτο πίνει./ Τον λύκο, που χύμηξε πίσω του, δεν τον βλέπει.// Νύχτα με πένθιμο σκυλί στον σάπιο φράχτη./ Κι οι πεθαμένοι ακούν· και περιμένουν.
ΟΠΟΥ ΣΤΑ 1923 ο επικηρυγμένος Θωμάς Γκαντάρας, ο ληστής, αποφασίζει να φωτογραφηθεί Ο φωτογράφος των Τρικάλων Α. Μάνθος/ έπαιρνε νύχτα τα στενά για το Βαρούσι./ Τους γάμους θα σκεφτόταν ώς το σπίτι του/ και τους θανάτους, που εκράτησε για πάντα./ Μα πιο πολύ στο βράδυ εγυρνούσε του Αυγούστου/ που πόρτες έκλεισε βαριά, έλυσε τα σκυλιά/ κλέφτης μην έρθει κι έπεσε/ για τον δίκαιο τον ύπνο./ Δεν άκουσε σκυλί, πόρτα να τρίξει/ κι απ’ τον φεγγίτη της σκεπής/ τον είδε που γλιστρούσε/ – άγγελος, με τα δόντια στο μαχαίρι.
