Η ψυχή της «Εφ.Συν.»

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ 

Www.πέντε χρόνια χωρίς τον Γιάννη Καλαϊτζή. Πώς πέρασαν τόσο γρήγορα, αλήθεια. Τον βλέπω ολοζώντανο στην αίθουσα του ατελιέ να περνάει στον υπολογιστή τα χρώματα των σκίτσων του. Τα ’φερνε πάντα σε ριζόχαρτο κατά το σούρουπο. Του τα σκανάριζαν οι τεχνικοί και αφηνόταν στη γοητεία και την ευκολία της τεχνολογίας. Απορροφημένος απέναντι στην οθόνη. Γλυκύτατος, ευπροσήγορος, στωικός. Πάντοτε μ’ έναν καλό λόγο στο στόμα για όλους. Ενέπνεε σεβασμό σε γραφίστες και σελιδοποιούς, όχι κατ’ ανάγκην λόγω της διαφοράς ηλικίας. Θύμιζε τελετουργία η όλη διαδικασία. Τη σιγή ασυρμάτου διέλυε το πηγαίο χιούμορ του Γιάννη. Προειδοποιούσε με αδιόρατο χαμόγελο και, όταν κανείς δεν το περίμενε, πετούσε τις ευφυείς του ατάκες και ξεκαρδιζόταν αίφνης η ομήγυρις. Το δυσαναπλήρωτο κενό της απουσίας του, απαλύνει η παρηγορητική αίσθηση ότι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε. 

Www.τσιπουράκια στην πλατεία Καρύτση. Γιος καφετζή ο Καλαϊτζής, βρισκόταν στο στοιχείο του, όταν τσουγκρίζαμε μετά το κλείσιμο τα ρακοπότηρα στον Ηρακλή και τ’ άλλα στέκια πέριξ της εφημερίδας. Κουβαλούσε στις αποσκευές του ολάκερη τη Μικρά Ασία, τον ξεριζωμό, την προσφυγιά, την ΑΕΚ, την Κοκκινιά, την Αριστερά· τον πολιτισμό και προπαντός το ήθος τους. Οχι σαν βάρος. Τα ’φερνε ανάλαφρα, σαν ανεκτίμητη φερνή στη ζωή και την τέχνη του. Και τα ενεργοποιούσε απελευθερωτικά. Στο δεύτερο καραφάκι έπιανε το τραγούδι. Τζουανάκος για αρχή· απ’ τους λατρεμένους του. Ακολουθούσαν οι Τσιτσάνης, Μάρκος, Χατζηχρήστος, Παπαϊωάννου. Ιδίως οι λαϊκές τους καντάδες. Ερρεαν αναζωογονητικά το οινόπνευμα και οι νότες. Εντελώς απροειδοποίητα ζητούσε απ’ τον μαγαζάτορα κάνα μαρκαδόρο –του αρκούσε στην ανάγκη κι ένα απλό Bic–, έσχιζε τη γωνιά του χάρτινου τραπεζομάντιλου και σκιτσάριζε τα πρόσωπα της παρέας.  

Www.ήσουν η ψυχή της «Εφ.Συν.». Στα μέσα Φλεβάρη του 2012 η άλλοτε ιδιοκτήτρια της «Ελευθεροτυπίας» μάς πέταξε έξω απ’ τη Μίνωος για να μην τυπωθεί η απεργιακή έκδοση με τον τίτλο «Εργαζόμενοι». Πρόθυμα τότε εκείνος διέθεσε τα παλιά γραφεία της «Γαλέρας», κάτω απ’ το σπίτι του στα Εξάρχεια. Εκεί πιστέψαμε πως μπορούμε να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας. Εκεί γεννήθηκε η ιδέα και δρομολογήθηκε η δημιουργία του συνεταιριστικού μας εγχειρήματος. Ο Γιάννης μάς ενθάρρυνε κι όταν επιτέλους τυπώθηκε το φύλλο, πανηγύριζε σαν μικρό παιδί την κατά καιρούς άνοδο της κυκλοφορίας. Οξύθυμος, οξυδερκής και ανυστερόβουλος, υπερασπιζόταν με πάθος στις συνελεύσεις μας την ενότητα και το συνεταιριστικό πνεύμα. Δεν δέχτηκε ποτέ να πάρει ούτε ευρώ. «Εσείς ζείτε οικογένειες» μας έλεγε. «Εγώ είμαι συνταξιούχος». Τον θυμόμαστε πάντα με ευγνωμοσύνη μαζί με τους εκλεκτούς απόντες που άφησαν ανεξίτηλο στίγμα στις σελίδες μας. Τον Λάκη Μπέλλο, τον Βαγγέλη Καραγεώργο, τη Χαρά Τζαναβάρα, τον στενό του φίλο Περικλή Κοροβέση και πρόσφατα τον Πάνο Σαράκη.