Λαχάνιαζε ο λιτοδίαιτος Διογένης να κόβει χόρτα για το εξ ανάγκης βίγκαν γεύμα του και να τα παστρεύει στις όχθες του Ιλισού. «Ει Διονύσιον εθεράπευες, ουκ αν λάχανα έπλυνες» του ’ριξε μπηχτή ο Πλάτωνας που διέσχιζε το σημείο όλως τυχαίως. Αναφερόταν στον υπερφίαλο τύραννο των Συρακουσών, όστις αρεσκόταν να σιτίζει πλουσιοπάροχα στην αυλή του επιφανείς διανοούμενους απ’ όλο τον κόσμο. Ο εμπνευστής της Πολιτείας δεν είχε αρνηθεί να ταξιδέψει στη Σικελία κι ο κυνικός Σινωπεύς που ουδέποτε καταδέχτηκε το κρατούσε μανιάτικο, αποκαλώντας τον τυραννοκόλακα.
Αβροφροσύνες μεταξύ φιλοσόφων. Μαζί δεν έκαναν και χώρια δεν μπορούσαν ο Πλάτωνας κι ο Διογένης, ιδίως αφότου ο δεύτερος αποδόμησε δημοσίως σκοινί κορδόνι τις διδαχές του πρώτου. «Ανθρωπος εστί ζώον δίπουν άπτερον» κήρυττε ο εξέχων μαθητής του Σωκράτη. Εκλεψε τότε ένα ταλαίπωρο πετεινάρι ο άσπονδος φίλος του, το ξεπουπούλιασε, του ’κοψε τα φτερά και το παρουσίασε στην αγορά ενώπιον της εν απαρτία πλατωνικής σχολής, λοιδορώντας τον δάσκαλο: «Ούτος εστίν ο Πλάτωνος άνθρωπος».
Χασκογέλασε ο Διογένης παρατηρώντας κάποτε τον Πλάτωνα να τρώει σκέτες θρούμπες σε πολυτελές συμπόσιο. «Τι, ο σοφός εις Σικελίαν πλεύσας των τραπεζών τούτων χάριν, νυν παρακειμένων ουκ απολαύεις;» δηλαδή, πήγες ώς τη Σικελία για να τρως και του πουλιού το γάλα και το αγνοείς τώρα που το ’χεις μπροστά σου.
Αποκρίθηκε ο Πλάτων: «Αλλά νη τους θεούς, Διόγενες, κακεί τα πολλά προς ελάας και τα τοιαύτα εγινόμην». (Αμετάφραστο). Δεν άφησε την ασίστ ανεκμετάλλευτη ο παρεπιδημών στο πυθάρι: «Το ουν έδει πλειν εις Συρακούσας ή τότε η Αττική ουκ έφερεν ελάας;». Δεν περιορίζονταν στα λάχανα και στις ελιές οι αρχαίοι ημών. Ο Αριστοφάνης στις Εκκλησιάζουσες συστήνει γκουρμεδιάρικο έδεσμα με το χαρακτηριστικό του σκώμμα και με μια μόνο λέξη που ευφραίνει προφανώς τον ουρανίσκο, αλλά δένει χίλιους κόμπους τη γλώσσα.
Ντελαπάρεις στο ίσωμα προφέροντάς το: «Λεπαδο – τεμαχοσελαχογαλεο – κρανιολειψανοδριμυποτριμματο – σιλφιοτυρομελιτοκατακεχυμενο – κιχλεπικοσσυφο – φαττοπεριστεραλεκτρυονοπτεκεφαλιο – κιγκλοπελειο – λαγωοσιραιοβαφη – τραγαλοπτερυγών». Καίτοι ερίζουν οι περί τη γαστριμαργία θεράποντες, νομίζω πως περιέχει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα τερψιλαρύγγια: Πεταλίδες, σαλάχι, γαλέο, σίλφιο (το περιζήτητο τότε και εξαφανισμένο σήμερα αρτυματικό φυτό της Λιβύης), τσίχλες, κοτσύφια, αγριοπερίστερα, πιστούνια, μυαλά κόκορα, λαγό με πετιμέζι και πλατάρια πέρδικας.
Αδικος κόπος κάθε προσπάθεια παρασκευής του τη σήμερον. Οσοι σεφ δοκίμασαν, βλαστήμησαν την ώρα και τη στιγμή. Ελέγχονται, πάντως, ως αδιασταύρωτες πληροφορίες που θέλουν συλλήβδην τους τηλεμάγειρους να καταγγέλλουν τον ιδιοφυή κωμικό για πρωθύστερα σαδιστικά βασανιστήρια και τη χορεία των ηθοποιών που υπήρξαν κατά καιρούς τακτικοί θαμώνες της ταβέρνας του Λεωνίδα στο Λιγουριό να τον κατηγορούν για ειδεχθή κακοποίηση, όπως καλή ώρα τον ισοϋψή του Κιμούλη.
