Γιατί, ρε Πάνο!

Πλάκωσε αντάρα κι οδυρμός χρονιάρες μέρες την εφημερίδα μας. Το «μαντάτο» του Πάνου Σαράκη σκέπασε με κατήφεια την όποια εορταστική ατμόσφαιρα απομένει στον ευφρόσυνο τοκετό της Βηθλεέμ σε εποχές κορονοϊού και σκληρής καραντίνας. Το βουβό κλάμα των συναδέλφων στο ακουστικό αντικατέστησε τις συνήθεις ευχές. Κι οι μακρόσυρτες παύσεις στην τηλεφωνική γραμμή τον γοερό θρήνο της μεγάλης απώλειας που προκαλεί ισχυρό σοκ σε όλους μας. Είναι τόσο άδικο να πεθαίνεις ανήμερα Χριστούγεννα, ορόσημο που συμβολίζει αρχαιόθεν την αναγέννηση της ύπαρξης και τον επιπολασμό της ελπίδας.

Ενας λόγος παραπάνω όταν είσαι μόλις πενήντα εφτά χρόνων, πλαισιώνεσαι από δεκάδες λατρευτά πρόσωπα κι ονειρεύεσαι να μερεμετίσεις, να διακοσμήσεις και να εγκατασταθείς στο καινούργιο σου σπίτι. Ενα έμφραγμα που αντιμετωπίστηκε επιτυχώς με μπαλονάκι τον Σεπτέμβριο και εξελισσόταν ομαλά τον Οκτώβριο παρουσίασε επιπλοκές στα μέσα Νοεμβρίου, επιδείνωση τον Δεκέμβριο, προτού οδηγήσει στη διασωλήνωση και κατόπιν στο αναπάντεχο τέλος.

Νοσηλεία σε μονόκλινο απροσπέλαστο στους πάντες εκτός απ’ τ’ αδέλφια σου, που κι αυτά μόνο με βάρδιες μπορούσαν για ορισμένες ώρες να επισκεφθούν, αφού προηγουμένως επιδείκνυαν αρνητικό διαγνωστικό τεστ, συνιστούσε δεύτερο πρωθύστερο θάνατο. Οσο θερμά κι αν σου παρασταθούν φιλαράκια και συνάδελφοι, το σύρμα του τηλεφώνου αποδεικνύεται αφάνταστα ψυχρό, ανίκανο να μεταφέρει τη ζεστασιά που κρύβουν κάτι τέτοιες ώρες ένα άγγιγμα, ένα χαμόγελο ή η κουβέντα περί ανέμων και υδάτων πάνω απ’ το προσκεφάλι.

Θύμιζε τον θυμόσοφο και ατακαδόρο πατέρα του ο Πάνος. Τον επικαλείτο άλλωστε διαρκώς ως εμπνευστή των βαθυστόχαστων ρήσεων που ξαμολούσε και έκαναν ολόκληρη την αίθουσα σύνταξης να ξεκαρδίζεται. Εντάχθηκε στο τμήμα των συντακτών ύλης της «Εφ.Συν.», έπειτα από ικανό διάστημα στην ανεργία. Εκτιμούσε την ευκαιρία που του έδωσε το συνεταιριστικό μας εγχείρημα και μας έβγαζε πάντοτε ασπροπρόσωπους. Πολύπειρος «υλατζής», χρημάτισε επί χρόνια υπεύθυνος έκδοσης στον «Επενδυτή» μέχρι το κλείσιμό του.

Ομόρφαινε τις σελίδες μας με ευφάνταστους τίτλους, χαρακτηριστικές φωτογραφίες, συνοδευόμενες από εύγλωττες λεζάντες, με υπέρτιτλους και πλάγιους που συνόψιζαν επακριβώς κάθε ρεπορτάζ, το οποίο αναδείκνυαν τα «κασέ» του· «αρχιτέκτονας» της δημοσιογραφίας με τα όλα του. Ατομο υψηλού αναστήματος, καίτοι μικρός το δέμας. Ηπιων τόνων, αλλά με έντονη προσωπικότητα. Μιλούσε μεταξύ μύστακος –εάν είχε– και οδόντων. Ισα ίσα που ακουγόταν. Διέθετε ωστόσο ευφυές και αθόρυβο χιούμορ. Και παροιμιώδη ψυχραιμία επίσης.

Στις κρίσιμες στιγμές επωμιζόταν αυτοβούλως το απαιτητικότερο κομμάτι της δουλειάς. Και «πετούσε» καλοζυγισμένες ατάκες, με αινιγματική αγρινιώτικη προφορά, τόσο χαμηλόφωνα που καταβάλλαμε εργώδεις προσπάθειες να τις «πιάσουμε». Μόλις τις ανθιζόμαστε, όμως, σκορπούσαν τρανταχτά, λυτρωτικά γέλια. Τι λόγια να πρωτοχωρέσει για τον Παναγιώτη τούτο το στενόχωρο κατεβατό, καθώς πλημμυρίζει με το πένθιμο «γιατί» του χαμού του, οι οδυνηρές απαντήσεις στο οποίο το βρέχουν με δάκρυα; Στους γονείς, τα αδέλφια, τα ανίψια και στους πολλούς αγαπητούς του φίλους, θερμά συλλυπητήρια.