Οπισθογράφησε αμετάκλητα τη σχέση της με την Ελλάδα στην ανεκτίμητη επιταγή του αγώνα ενάντια στη δικτατορία των συνταγματαρχών, αφότου συνδέθηκε με κεραυνοβόλο όσο και θυελλώδη έρωτα με τον αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή του. Καλοκαίρι του 1973 η χούντα παίζει το μουσαντένιο χαρτί του εκδημοκρατισμού για να ρίξει στάχτη στα μάτια των Ευρωπαίων. Εμπνευστής της γιαλαντζί παρτίδας, ο Μαρκεζίνης. Η αμνηστία που δόθηκε σε εκατοντάδες πολιτικούς κρατούμενους θα είχε μηδαμινό διεθνή αντίκτυπο, εάν δεν συμπεριλάμβανε το σύμβολο της αντίστασης· τον Αλέκο Παναγούλη δηλαδή.
Ριψοκινδύνευσε ο Ζαχαράκης, ανακοινώνοντάς του δήθεν χαρούμενος πως του δίνεται χάρη. Για να απολαύσει κάθε κατάδικος παρόμοιο ευεργέτημα πρέπει προηγουμένως να υποβάλει ιδιοχείρως σχετικό αίτημα. Δεν ήταν όμως διατεθειμένος ο Παναγούλης να νομιμοποιήσει, έστω και εμμέσως, το καθεστώς. Αρνήθηκε κατηγορηματικά, οδηγώντας σε πλήρες αδιέξοδο τους διώκτες του. Ενέκριναν εκείνοι τροπολογία μαύρα μεσάνυχτα, σύμφωνα με την οποία δεν χρειαζόταν πια να ζητηθεί χάρη. Νωρίς το πρωί έτυχε της εύνοιάς της ο ατίθασος κρατούμενος και αμέσως μετά την κατάργησαν. Δεν είχε πει ωστόσο την τελευταία του λέξη ο Αλέκος. Τους έκανε καψώνια ώς την ύστατη στιγμή.
Για να δεχτεί να βγει αξίωσε να του φέρουν δυσεύρετο γαλλικό άρωμα κι έτρεχαν αλαφιασμένοι στα μυροπωλεία του Κολωνακίου οι εσατζήδες τη μέρα της αποφυλάκισης μπας και το βρουν. Ανερχόμενος ρεπόρτερ έξω απ’ το Μπογιάτι τον ρώτησε πώς αισθάνεται που είναι ελεύθερος. «Διευρύνθηκαν κάπως τα όρια του κελιού μου» αποκρίθηκε κοφτά. «Ελεύθερος θα ’μαι όταν ανατραπεί η τυραννία». Το επόμενο βράδυ έφθασε στο πατρικό των Παναγούληδων στη Γλυφάδα ο θηλυκός θρύλος του παγκόσμιου Τύπου να του πάρει συνέντευξη. Εμελλε να αποβεί μοιραία και για τους δυο η συνάντηση της Οριάνας Φαλάτσι μαζί του. Εκείνη εκπροσωπούσε μια σχολή μαχητικής δημοσιογραφίας που δυστυχώς έχει εκλείψει προ πολλού. Πολεμική ανταποκρίτρια στο Βιετνάμ, δεν δίστασε να καταγγείλει τον άνισο ιμπεριαλιστικό πόλεμο από την πρώτη γραμμή των μαχών. Tασσόταν απαρέγκλιτα στο πλευρό των αδύναμων και καταπιεσμένων. Διέσυρε στρατιωτικές δικτατορίες αναδεικνύοντας τη φρίκη που επικρατούσε στα μπουντρούμια τους κι έβγαζε βέβηλα τη γλώσσα στους κυρίαρχους ηγέτες του πλανήτη.
Η Φαλάτσι εξόργιζε στον υπέρτατο βαθμό τους συνομιλητές της στις συνεντεύξεις, αποσπώντας ανείπωτες εκμυστηρεύσεις. Το 1972 εξανάγκασε τον Κίσινγκερ να αφορίσει σχεδόν τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο ίδιος εξομολογήθηκε αργότερα ότι επρόκειτο για την πιο καταστροφική δημόσια συζήτηση που έκανε ποτέ. Ο πειρασμός της αναμέτρησης με την οργισμένη Ιταλίδα αποδείχτηκε όμως ισχυρότερος. Ο Χομεϊνί βγήκε απ’ το σαρίκι του, όταν τον εγκάλεσε πρόσωπο με πρόσωπο για τη θέση της γυναίκας στο Ιράν. Στρίμωξε επίσης κατά καιρούς τούς Καντάφι, Ντενγκ Χσιάο Πινγκ, Αραφάτ και τόσους ακόμα. Τη θυμήθηκα όχι μόνο επειδή γεννήθηκε σαν σήμερα το 1929 στη Φλωρεντία, αλλά κυρίως διότι ενσάρκωσε το μοντέλο του ανεξάρτητου και ανυποχώρητου Τύπου, ξεχασμένου την εποχή της κυριαρχίας των διαπλεκόμενων.
