ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Δημήτρης Νανούρης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ του μακρινού 1916 αναχωρεί για τους δόλιχους της αθανασίας από το δωμάτιό του στο Δρομοκαΐτειο, το ίδιο στο οποίο νοσηλευόταν ο Γεώργιος Βιζυηνός είκοσι χρόνια νωρίτερα, καθώς θρυλείται, έτερος κολασμένος των γραμμάτων μας, ο παραγνωρισμένος καίτοι ιδιοφυής Μιχαήλ Μητσάκης. Πρωτοπόρος του ελληνικού νατουραλισμού και θεμελιωτής της αστικής πεζογραφίας, βιοποριζόταν ως χρονογράφος σε εφημερίδες και σατιρικά έντυπα του καιρού του, περιγράφοντας με τη διεισδυτική του πένα σκηνές της καθημερινής Αθήνας, καυτηριάζοντας ταυτοχρόνως τα ήθη των κατοίκων της.

ΤΥΠΟΣ ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΟΣ και σνομπ, άφησε εποχή για τα παράξενα χούγια του. Υποδεχόταν ολοτσίτσιδος τους επισκέπτες του, που απορούσαν βλέποντάς τον να επιδίδεται σε πρωινή γυμναστική και κατόπιν να κάνει ντους μέσω συστήματος κρεμαστών τενεκέδων δικής του επινοήσεως. Μπαινόβγαινε στα ψυχιατρεία απ’ τα είκοσι οκτώ του, οπότε σταμάτησε σιγά σιγά να δημοσιεύει. Εγραφε εντούτοις ελαχίστως παραληρητικά ποιήματα στα γαλλικά, που συγκεντρώθηκαν μετά τον θάνατό του και θεωρούνται από πολλούς πρελούδια του σουρεαλισμού. Ιδού δεινό δείγμα σε μετάφραση του ψυχαναλυτή και ποιητή Θανάση Χατζόπουλου:

ΜΥΡΜΙΔΟΝΕΣ Θα σου πω ωραίες ειδήσεις/ και ηχηρούς χρησμούς/ από το φως και τον αέρα θαμπωμένος/ και το αίμα μου νιώθοντας να φλογίζεται/ κάτω από τους ατμούς του δάσους/ οι παλαιοί μύθοι των άφωνων βοσκοτόπων/ θα κάνω να ξαναγεννηθούν ανανεωμένοι/ με την ευκίνητη και λεπτοκαμωμένη χάρη τους/ από μια λαμπερή ακτίνα χρυσωμένοι/ μέσα από τα πεύκα και τις οξυές/ θα με ακούσεις να σου μεταφέρω/ την τόσο απλή και τραχειά γλώσσα/ των χωρικών και των στρατοκόπων/ με αγνές προθέσεις και χωρίς υστεροβουλία/ αυτή θα κυλήσει, θα γελάσει, θα βοήσει/ απαλλαγμένη από κάθε καυστική σόδα.

ΟΠΩΣ ΟΙ ΒΕΛΑΝΙΔΙΕΣ επάνω στα όρη/ που δεν φοβούνται ούτε τον άνεμο/ ούτε το χτύπημα του κεραυνού, ούτε τον πέλεκυ του δαίμονα/ θα σε περιμένω με το πόδι σταθερά πάνω στο χώμα/ καρφωμένο/ πνεύμα ταραχώδες, αρμονικό και τρελό.

ΤΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΑ Μες στον καπνό ξυπνούν, μες στον ιδρώτα κοιμούνται/ σαν άγρια ζώα/ σαν σκαντζόχοιροι…/ Είναι αυτοί που φτιάχνουν τα κλειδιά, κόβουνε τα καπίκια./ Δασύτριχο το δέρμα τους, τα μάτια μαύρα, κόκκινα τα στόματα./ Μα κάτω από αυτό το φθαρμένο ένδυμα, το τραχύ και πρωτόγονο/ φουσκώνει μια καρδιά τρελού για το άγριο φιλί./ Και συχνά στις τρύπες τους η Μεσσαλίνα βιαστική/ έρχεται ν’ αναπνεύσει τη μυρουδιά του αρσενικού αγριμιού/ που εκτίθεται με τον ανδρισμό του ολόγυμνο επάνω στο κρεβάτι/ όπου η καθαρή της σάρκα τρέμει και η ψυχή της πια δεν χτυπά…