Περιεχόμενα

Πολλαπλασιάζει συνήθως τις παθογένειες της σύγχρονης, κατ’ επίφασιν, δημοκρατίας, προσθέτει προβλήματα στην κοινωνία, αφαιρεί αρμοδιότητες από τη Βουλή και διαιρεί τα κόμματα στις συνεδριάσεις της. Ονομάστηκε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου ακριβώς επειδή περιέχει και τις τέσσερις εκδοχές του συνώνυμού της στην αριθμητική. Πρόκειται για νομοθέτημα που, σύμφωνα με το Σύνταγμα, θεσπίζει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έπειτα από πρόταση του υπουργικού συμβουλίου σε περιπτώσεις επείγουσας ή απρόβλεπτης ανάγκης. Ο καταστατικός χάρτης της χώρας, βέβαια, δεν του επιτρέπει να κάνει κι αλλιώς· εκών άκων οφείλει να υπακούσει, βάζοντας φαρδιά -πλατιά την υπογραφή του.

Ρεντίκολο διεθνώς μας έκανε τόσα χρόνια η διμούτσουνη οχιά, η συγκυβέρνηση Νου Δου – ΠΑΣΟΚ ντε, που μετερχόταν παρόμοια κόλπα προκειμένου να εφαρμόσει την ανάλγητη πολιτική της. Με το δίκιο της κορυβαντιούσε η αξιωματική αντιπολίτευση, αξιώνοντας να περνούν τα επαχθή μέτρα με κανονικούς νόμους, κατόπιν πολύωρων συζητήσεων στο Κοινοβούλιο, διότι μόνον έτσι θα της δινόταν η ευκαιρία να εκφράσει τις αντιρρήσεις της, να τις ακούσουν οι εκλογείς σε απευθείας σύνδεση και να θυμηθούν να καταβάλουν στην κάλπη τα επίχειρα.

Ανήκουστα δεινά μάς έχουν βρει με τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου -ΠΝΠ πά’ να πει-, όπως το λουκέτο στην ΕΡΤ το συννεφιασμένο απόγευμα κάποιου Ιουνίου, που έκανε τους πάντες να φρυάξουν στην Ψωραλέξαινα και τη Διασπορά. Περισσότερο απ’ όλους, ωστόσο, φρούμαξε ο ΣΥΡΙΖΑ, όστις μετέτρεψε το Ραδιομέγαρο σε δεύτερο σπίτι του επί μήνες, πνέοντας μένεα εναντίον των απαράδεκτων και φρικαλέων ΠΝΠ. Ταυτίστηκε τόσο με τον αγώνα των απολυμένων της δημόσιας ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, ώστε αργότερα άνοιξε απλόχερα τα ψηφοδέλτιά του σε ορισμένες παρουσιάστριες και δαιμόνιες ρεπόρτερ, οι οποίες σήμερα περιμένουν άπραγες στα έδρανα της Βουλής να ψηφίζουν νόμους κατά βούλησιν και όχι να παρακάμπτονται από τα νομικά τερτίπια, που τις πέταξαν στον δρόμο για να τις κερδίσει το πεζοδρόμιο.

Ξαρμύρισε, όμως, ο μπακαλιάρος της οργής. Οταν αναλαμβάνεις το γκοβέρνο, κοιτάζεις κατάματα το μέλλον κι όσο να ‘ναι ξεχνάς τις δεσμεύσεις του παρελθόντος. Το χθες αποτελεί το απάγκιο των ηττημένων· προνόμιο των νικητών το διαρκές νταραβέρι με το αύριο. Διότι πρέπει να κάνεις τη θεωρία σου πράξη, που πασπαλισμένη με ολίγον νομοθετικό περιεχόμενο αποκτά μια γλυκιά νοστιμιά. Η διαπραγμάτευση με τους δανειστές τραβάει σε μάκρος κι ώσπου να επιτευχθεί συμφωνία με τους δικούς τους όρους, έχουν στραγγίσει οι αφιλότιμοι τις στρόφιγγες της βοήθειας.

Η ασφυξία ρευστότητας που προκαλούν στη χώρα φέρνει σε δεινή θέση την κυβέρνηση. Υπάρχει χρεία χρήματος κι όποιος κρατικός φορέας διαθέτει, έστω και ψιχία, οφείλει να τα ακουμπήσει στην ΤτΕ διά τα περαιτέρω. Είναι να ταλαιπωρείς για τέτοιες μικρολεπτομέρειες τους εκπροσώπους του λαού; Κι αν αρνηθούν; Ασε που οι βρομοσυριζαίοι ήταν ανέκαθεν πνεύματα αντιλογίας και μπορεί να την πατήσεις από τους δικούς σου εκεί που δεν το περιμένεις. Πειράματα θα κάνουμε τώρα; Αλλωστε το νόμιμον είναι και ηθικόν. Με μια ΠΝΠ καταφέρνουμε να χορτάσουμε τον σκύλο κι ας μη μείνει η πίτα ολάκερη· δεν χάλασε κι ο κόσμος βρε αδερφέ. Κάνουμε τσάτρα πάτρα τη δουλειά μας, εκπέμποντας ταυτοχρόνως ερωτισμό, αφού το πρώτο λήμμα του αρκτικόλεξου διατηρεί και τη σημασία της συνουσίας.