Θρησκόληπτο μ’ ανεβάζει, θεούσο με κατεβάζει εσχάτως ο Φώτης. Θεωρούσα εαυτόν άσχετο περί τα θεολογικά, αλλά, ούτως εχόντων, σπάω την γκλάβα μου να καταλάβω τι ξέρει εκείνος που εγώ αγνοώ. Χτύπα – βάρα το ξερό μου στην κοτρόνα, θυμήθηκα από στήθους, καθότι εκών άκων θήτευσα πιτσιρικάς στο κατηχητικό, ορισμένες ωδές από την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. Ιδού η τρίτη, θαρρώ: «Δακρύων μοι παράσχου, Χριστέ, ρανίδας, τον ρύπον της καρδίας μου καθαιρούσας, ως αν ευσυνειδότως κεκαθαρμένος, πίστει προσέρχωμαι και φόβω, Δέσποτα, εν τη μεταλήψει των θείων δώρων σου».
Αποπειρώμαι πρόχειρη μετάφραση: «Χάρισέ μου, Χριστέ, σταγόνες δακρυϊκού υγρού –στην περίπτωσή μου, ποταμούς– να καθαρίσουν την καρδιά μου από τις αμαρτίες και με άσπιλη συνείδηση να μπορέσω να πλησιάσω με πίστη και φόβο για να κοινωνήσω, Δέσποτα, τα θεία σου δώρα». Ακου και τη συνέχεια Φωτάκη: «Εις άφεσιν γενέσθω μοι των πταισμάτων το άχραντόν σου Σώμα και θείον Αίμα, εις Πνεύματος Αγίου τε κοινωνίαν και εις αιώνιον ζωήν, Φιλάνθρωπε, και παθών και θλίψεων αλλοτρίωσιν».
Υπαγορεύει το εδάφιο την ευχή το άχραντο σώμα και το θεϊκό αίμα του φιλάνθρωπου Θεού να βοηθήσει να καθαρίσουμε από πταίσματα –σε βαθμό κακουργήματος–, να κατοικήσει στην ψυχή μας το Αγιο Πνεύμα, ώστε να αξιωθούμε την αιώνιο ζωή, γλιτώνοντας διά παντός από τα πάθη, τις θλίψεις και τις έξεις μας. Πρόκειται, δηλαδή, για κατ’ εξοχήν πνευματική και συμβολική διαδικασία. Προαιώνια σύμβολα το σιτάρι και το κρασί, υιοθετήθηκαν από τον χριστιανισμό και ταυτίστηκαν με υψηλές αξίες. Ο σίτος παραπέμπει στη βλάστηση, την αναγέννηση και την ανάσταση.
Μόνο τυχαίος δεν είναι ο πολλαπλασιασμός των άρτων από τον Ιησού. Ο οίνος νοηματοδοτεί τη χαρά, τη ζωή, τη συναναστροφή και η άμπελος την ίδια την Εκκλησία. Εξ ου το θαύμα εν Κανά της Γαλιλαίας, αλλά και το «πίετε εξ αυτού πάντες…». Με τη μεσολάβηση του Αγίου Πνεύματος το ψωμί και το κρασί της μεταλαβιάς χάνουν την υλική τους υπόσταση και ο πιστός επικοινωνεί ψυχικά με το θείο. Τα υπόλοιπα συνιστούν θρησκοληψία και τα επιχειρήματα των μητροπολιτών, που επιμένουν πως δεν υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος μετάδοσης του κορονοϊού από τον συνωστισμό στους ναούς και τη μετάληψη, άκρως επικίνδυνες γραφικότητες.
Αν τους πάρουμε στα σοβαρά, πρέπει να πιστέψουμε πως θαύματα συμβαίνουν κάθε ώρα και στιγμή. Αυτοκαταργείται, όμως, η ανεξήγητη υπέρβαση των φυσικών νόμων όταν απεμπολεί τη σπανιότητά της. Αν τα πέντε ψωμιά γίνονταν χιλιάδες κάθε μέρα και τα άδεια βαρέλια πλημμύριζαν από ξανθό ριτινίτη ως διά μαγείας, τότε κανείς δεν θα καλλιεργούσε δημητριακά και τ’ αμπέλια θα ’χαν ξεραθεί πριν από χιλιετίες. Βρίσκω χρηστικότερες τις οδηγίες του ιερωμένου που ήπιε μονορούφι όση μαυροδάφνη περίσσεψε από το μυστήριο και φεύγοντας από τον ναό προφανώς μεθυσμένος, βρέθηκε πεντακάθαρος σε αλκοτέστ. Να ξέρουμε τι να πίνουμε, Φώτη.
