ΣΕΛΗΝΙΑΣΤΗΚΑ, φαίνεται, προχθές. Με μάγεψε, σαν τον σκούληκα των Απάτσι, το αιμάτινο φεγγάρι κι έφυγα άγρια χαράματα απ’ τα μπαρ, όπου επιδιδόμουν εν πλήρη εγρηγόρσει στις ασυνάρτητες συνάφειες του αλκοόλ. Κι έγραφα έπειτα με το πρώτο φως, οινοβαρής στο μπαλκόνι μου, τον απόηχο των αλυσιτελών ατασθαλιών μου. Αντελήφθην τι μου συνέβη διαβάζοντας για την αποψινή υπερ-πανσέληνο: η ελλειπτική τροχιά του αργυρού δίσκου, τον φέρνει εγγύτερα στη Γη και δείχνει μεγαλύτερος του συνήθους και απείρως πιο φωτεινός.
ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ ονομάζουν «ολόγιομο φεγγάρι των σκουληκιών» τη μαρτιάτικη εκδοχή του, καθώς τα ερμαφρόδιτα, ασπόνδυλα και βδελυρά ερπετά βγάζουν τότε το ακανθοκέφαλό τους απ’ τα λασπώδη εδάφη, αποτίοντας ολονύκτιες τιμές στην προαιώνια νύμφη. Σεληνόπληκτη θα χαρακτήριζα την ποίηση του Χένρι Τσαρλς Μπουκόφσκι, όστις ταξίδεψε οριστικά, σαν σήμερα το 1994, από τα κακόφημα ποτάδικα του Λος Αντζελες στα ανέσπερα μετέωρα θέλγητρα. Ιδού λιτό δείγμα επίκαιρων στίχων του:
ΠΑΡΑΚΑΛΩ μες στη νύχτα τώρα να σκεφτόμαστε τα χρόνια και τις/ γυναίκες που έφυγαν και χάθηκαν για πάντα/ και να μη μας νοιάζει για τις γυναίκες που έφυγαν,/ και να μη μας νοιάζει καν για τα χρόνια/ που χάθηκαν για πάντα/ να μπορούσαμε/ μόνο να βρούμε λίγη γαλήνη τώρα ένα χρόνο γαλήνης, ένα μήνα/ γαλήνης, μια βδομάδα γαλήνης/ όχι γαλήνη για τον κόσμο μόνο λίγη εγωιστική γαλήνη/ για μένα/ για να ξαπλώσω μέσα της σαν σε πράσινο ζεστό/ νερό, μόνο λίγη, μόνο μια ώρα, λίγη/ γαλήνη, ναι, μες στη νύχτα μες στη νύχτα καθώς σκεφτόμαστε/ τα χρόνια που χάθηκαν και τις γυναίκες που έφυγαν μέσα σ’ αυτή τη νύχτα/ μέσα σ’ αυτή την πολύ μακριά/ σκοτεινή και μοναχική/ νύχτα.
ΟΙ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΙ, ΕΜΕΙΣ […] γεννημένοι σ’ αυτό το θλιβερό θανατικό/ γεννημένοι με μια κυβέρνηση με εξήντα χρονών χρέος/ που σύντομα δεν θα ’ναι ικανή να αποπληρώσει τους τόκους του/ και οι τράπεζες θα καούν/ το χρήμα θα καταστεί άχρηστο/ θα υπάρξουν φανερές και ατιμώρητες δολοφονίες στους δρόμους/ θα υπάρξουν όπλα και περιπλανώμενοι όχλοι/ η γη θα είναι άχρηστη/ η πυρηνική ενέργεια θα έρθει στην κατοχή των πολλών/ ραδιενεργά ρομπότ θα κυνηγούν το ένα το άλλο/ οι πλούσιοι και οι επίλεκτοι θα παρακολουθούν από τους διαστημικούς σταθμούς/ η Κόλαση του Δάντη θα μοιάζει με παιδική χαρά/ ο ήλιος θα κρυφτεί και θα ’ναι νύχτα παντού/ τα δέντρα θα πεθάνουν/ η βλάστηση όλη θα πεθάνει/ ραδιενεργοί άνθρωποι θα τρώνε τη σάρκα ραδιενεργών ανθρώπων/ η θάλασσα θα μολυνθεί/ οι λίμνες και τα ποτάμια θα εξαφανιστούν/ η βροχή θα είναι ο επόμενος χρυσός/ σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων θα ζέχνουν στο σκοτεινό άνεμο/ οι λίγοι τελευταίοι επιζήσαντες θα μολυνθούν από νέες και φρικιαστικές ασθένειες/ οι διαστημικοί σταθμοί θα καταστραφούν από δολιοφθορές/ και θα υπάρξει η πιο όμορφη σιγή από ποτέ/ γεννημένη από αυτό/ ο ήλιος ακόμα εκεί κρυμμένος/ να περιμένει το επόμενο κεφάλαιο.
