Αμόλα καλούμπα

Αποφεύγουν επιμελώς στα εξοχικά και τις κύριες κατοικίες των απαγχονισμένων να αναφέρονται σε τριχιές, περιδέματα, δίπλοκα, λουριά, τέλια, σύρματα, μερμίθους, κανναβιδιές, περιλαίμια, κορδόνια, σπάγκους, καλούμπες και πάσης φύσεως σχοινιά, καταπώς διατείνεται λιτά ο σοφός λαός. Κάτι που ισχύει, βεβαίως, στα κανονικά σπίτια. Δύο, τριών ή τεσσάρων δωματίων, με χολ, βεσέ, λουτροκαμπινέ, κουζίνα, μπαλκόνια, τζαμαρίες στον ημιυπαίθριο και κάθε λογής υπερβάσεις και αυθαιρεσίες στον ακάλυπτο και τους εν γένει κοινόχρηστους χώρους.

Να ανοίξουν παρόμοιες συζητήσεις, σε αντίθεση με τις νορμάλ οικίες, δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό, το απειροελάχιστο κώλυμα, στα μέγαρα με τους θυρεούς –στα πολιτικά τζάκια ντε– οι ένοικοι των οποίων τυγχάνουν ακομπλεξάριστοι, ιδίως στις περιπτώσεις που, προτού υψωθεί η καμινάδα, χτιστούν τα πυρότουβλα και τοποθετηθούν τα μαντέμια, πριν από κάνα – δύο χρονάκια πάνω – κάτω δηλαδή, τα δωμάτια θερμαίνονταν κουτσά – στραβά με τον κίνδυνο των αναθυμιάσεων από τις πατροπαράδοτες φουφούδες.

Τις σκέψεις αυτές μου προκάλεσε η κάπνα της σόμπας, πλάι στην οποία διάβαζα διαγωνίως και ακροθιγώς, προχθές, στην «Εφ.Συν.» την πολυσέλιδη συνέντευξη του θεϊκού Αλέξη. «Η επιλογή Σαμαρά να αφήσει τη χώρα στην εντατική και να τραβήξει τα σωληνάκια, λίγο πριν αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ τη θεραπεία, ήταν απολύτως ενορχηστρωμένη. Ηταν το περιβόητο σχέδιο της παρένθεσης. Που ακυρώθηκε από την ηρωική στάση του λαού μας στο δημοψήφισμα του Ιούλη του ’15» είπε ο αθεόφοβος. Εχει γούστο να πιστεύει πως τίμησε το αποτέλεσμα της ως άνω αναμέτρησης;

Ζούρλα που την έχουν, πάντως, οι πρωθυπουργοί να παρουσιάζουν τον τόπο βαρύτατα ασθενή και τους εαυτούς τους ορθοπεδικούς, χειρουργούς ή εντατικολόγους, κατά περίπτωση, οι οποίοι πασχίζουν αόκνως στο κρεβάτι του πόνου, αντί να γιάνουν τον άρρωστο, ωστόσο, τον στέλνουν με συνοπτικές διαδικασίες στο μάρμαρο της παραγκωνισμένης ειδικότητας του ιατροδικαστή. Ηθελαν όλοι τους, φαίνεται, να γίνουν γιατροί, αλλά δεν έπιασαν τα μόρια στις πανελλήνιες και τους έμεινε απωθημένο. Δεύτερος λόγος που αναδεικνύει την ανάγκη ψυχοθεραπείας.

Υπάρχει και τρίτος, ασφαλώς. Ας παρακολουθήσουμε τον συλλογισμό του αρχηγού: «Τέτοια μικροπολιτικά παιχνίδια άλλοι μπορεί να τα θεωρούν θεμιτά. Εμείς, εγώ, όχι». Σαν επικεφαλής δημοκρατικού κόμματος δεν μπορεί παρά να προτάξει το συλλογικό [εμείς], διστάζει όμως στη συνέχεια και σπεύδει να διορθώσει, υπογραμμίζοντας το ατομικό [εγώ]. Προβολή μεγαλείου ονομάζεται τούτη η ταύτιση, ψύχωση που υποδαυλίζουν σημαντικές προσωπικότητες του πολιτισμού. Για την Αντζυ Σαμίου ο λόγος, ήτις εγκατέλειψε τις μεγάλες πίστες για να μονάσει στην επαναστατική Αριστερά. «Με κάθε σεβασμό, οι 53+ να μην ξεχνούν πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Αλέξης Τσίπρας! Κι εμείς γι’ αυτόν είμαστε εκεί και για όσα πρεσβεύει». Δεν είναι τυχαίο πρόσωπο η τέως αοιδός. Εχει συμβάλει άλλωστε στην προοδευτική κουλτούρα με τους κάτωθι αλληγορικούς στίχους: «Εκεί που καίγομαι πολύ/ θέλω να νιώσω το φιλί/ κάν’ το κορμί μου να μιλά/ πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά».